Co niesamowity Spider-Man zrobił lepiej niż filmy Raimi i MCU

Mimo licznych wad, Niesamowity Spider Man filmy adaptowały niektóre cechy bohatera lepiej niż Sam Raimi Człowiek Pająk trylogia i MCU . Niesamowity Spider Man była odpowiedź na Spider-Man 3 Negatywne przyjęcie i nowa okazja do opowiedzenia historii Petera Parkera od podstaw. Ponowne uruchomienie miało na celu zanurzenie się w mroczniejszą historię Petera Parkera, która obejmowała tajemniczą śmierć jego rodziców i przebiegłe plany Oscorp.

Niesamowity Spider-Man 2 przyjął jaśniejszy ton i próbował zbadać, w jaki sposób Peter Parker (Andrew Garfield) wywiązał się ze swoich obowiązków jako obrońca Nowego Jorku, pomimo bólu, jaki przynosi to jego życiu osobistemu. Niestety, pośpiech Sony w budowaniu własnego kinowego wszechświata przerwał tę historię. Niesamowity Spider-Man 2 był przepełniony sprzecznymi fabułami i bezcelowymi postaciami, które odzwierciedlały te same błędy, które popełniono Spider-Man 3 porażka siedem lat wcześniej. Umowa Disneya z Sony ponownie uruchomiła Spider-Mana i włączyła go do MCU.

Powiązany:Spider-Man 3 może teraz wyjaśnić odniesienie do trylogii Raimiego Doctor Strange

Każda z trzech serii filmów o Spider-Manie ma swoje cechy i wady. Chociaż może to prowadzić do gorących dyskusji wśród fanów Spidey, to właśnie te różnice sprawiają, że każda z adaptacji jest wyjątkowa. Od czasów Sama Raimiego Człowiek Pająk zostawił poprzeczkę tak wysoko, a MCU po raz pierwszy dodało Spider-Mana do swojej kolosalnej listy superbohaterów, Niesamowity Spider-Man 1 i 2 często pomijane. Oto, gdzie przygody Andrew Garfielda jako webheada były doskonałe.

Niesamowite filmy o Spider-Manie miały najlepsze huśtanie się w sieci

Swingowanie w sieci jest istotną częścią Spider-Mana. Wzmocnione zmysły Spideya pomagają mu poruszać się z akrobatyczną zwinnością pająka wielkości człowieka, a to może być trudny szczegół do zobrazowania na ekranie. Sama Raimiego Człowiek Pająk przesunął granice technologiczne swojej epoki, a MCU znalazło kreatywne sposoby na rozszerzenie biblioteki technik przerzucania pajęczyny Spidey. Ale Niesamowity Spider Man osiągnął wyjątkowy poziom realizmu, któremu nie dorównała żadna inna adaptacja.

Od realistycznej fizyki i akrobatycznej choreografii po milimetrowe wyczucie każdego ruchu, Niesamowity Spider-Man 1 & 2 znalazł idealną równowagę między realizmem a komiksową ekstrawagancją. Najwyższej jakości efekty wizualne sprawiły, że sekwencje wymachiwania pajęczyną wyglądały bardziej imponująco, a kostium Spideya ujawniał, jak jego fałdy poruszają się na wietrze, a bezwładność jego ruchów wpływała na jego zachowanie za każdym razem, gdy się kołysał. Ten poziom szczegółowości jest szczególnie wyraźny podczas Niesamowity Spider-Man 2 , gdzie płynne kołysanie Spider-Mana sprawia, że Tobey Maguire wygląda na sztywnego, a Tom Holland na gumowatego.

Niesamowite filmy o Spider-Manie zrozumiały tragedię Petera Parkera

Spider-Man to tradycyjnie tragiczna postać. Sama Raimiego Człowiek Pająk opowiedział najlepszą historię pochodzenia Petera Parkera z mistrzowskim przedstawieniem śmierci wuja Bena (Cliff Robertson) i tego, jak Peter musiał uwolnić się od poczucia winy, aby stać się najlepszą wersją samego siebie. MCU poszło zupełnie inną drogą, pomijając historię pochodzenia Petera i czyniąc z jego „śmierci” tragiczne wydarzenie, które przekonuje Tony’ego Starka (Robert Downey Jr.) do zmiany stylu życia. Niesamowity Spider Man zamiast tego ustaliła tragedię od samego początku, od momentu, gdy rodzice Petera opuszczają go, gdy tylko się przedstawi. Śmierć wujka Bena (Martin Sheen) ma miejsce bezpośrednio z powodu kłótni Petera z nim. Jakby tego było mało, Peter nie mógł ocalić kapitana Stacy (Denis Leary), swojego teścia, przed szponami Jaszczurki (Rhys Ifans) i obiecuje, że nie będzie kontynuował swojego związku z Gwen Stacy (Emma Kamień).

Powiązany:Andrew Garfield miał rację: Spider-Man nie powinien ubóstwiać Iron Mana

Niesamowity Spider-Man 2 staje się jeszcze bardziej tragiczny, gdy Peter łamie tę obietnicę i nie udaje mu się ochronić miłości swojego życia przed swoim byłym najlepszym przyjacielem Harrym Osbornem (Dane DeeHan), zaraz po zaplanowaniu z nią życia. Obydwa Niesamowity Spider Man filmy wykorzystywały tragiczne zgony, które nie są dogodnie umiejscowione, aby dać bohaterowi lekcję. Zamiast tego pokazują, że tragedia może wydarzyć się w dowolnym momencie, nawet jeśli bohater zrobi wszystko, aby jej uniknąć. Oba filmy uchwyciły również permanentny konflikt Spider-Mana z faktem, że niezależnie od tego, jak bardzo cierpi, zawsze będzie tam, aby przezwyciężyć swój ból i walczyć z wieloma złoczyńcami z pogodnym nastawieniem.

Chemia między Andrew Garfieldem i Emmą Stone była idealna

Peter Parker przez lata miał wiele zainteresowań miłosnych. W komiksach odczuwał inny rodzaj pociągu do każdego z nich, od oszukańczej zmysłowości Czarnego Kota po czysto biologiczne połączenie Cindy Moon. Mary Jane Kirsten Dunst w filmie Sama Raimiego Człowiek Pająk Trylogia zaprowadziła Petera Parkera na ścieżkę osobistej przemiany, ale ich romantyczny związek nigdy tak naprawdę nie miał czasu, by zabłysnąć. MCU nauczyło Petera, jak trudne mogą być sprawy miłosne, poprzez jego zauroczenia w Liz (Laura Harrier) i MJ (Zendaya). Jednakże, Niesamowity Spider Man uderzył w home run z Andrew Garfieldem i Emmą Stone. Romans Petera Parkera i Gwen Stacy był tak naturalny, że przeniósł się z ekranu do prawdziwego życia.

Chemia Petera i Gwen była wyczuwalna od ich pierwszego spotkania w Niesamowity Spider Man . Emma Stone mogłaby zmienić fajnego i przystojnego skatera Andrew Garfielda, Petera Parkera, w wiarygodnego frajera, a potem z powrotem we wspaniałego superbohatera z niuansami. Ta chemia sprawiła, że wszystkie ich sceny były niezwykle naturalne, a scenariusz obu filmów pomógł rozkwitnąć ich związkowi. Tragiczna śmierć kapitana Stacy w pierwszym filmie i samej Gwen w drugim sprawiły, że ta miłość była jeszcze bardziej intensywna, ponieważ istniało prawdziwe poczucie zagrożenia, które sprawiało, że liczyła się każda chwila między nimi.

Filmy Amazing Spider-Man miały świetne efekty wizualne

Wysokiej jakości efekty wizualne są niezależne od wysokiej jakości zdjęć i projektów postaci. Sama Raimiego Człowiek Pająk Trylogia jest doskonałym przykładem świetnej kinematografii, ponieważ dramatyczne ruchy kamery, staranne kadrowanie i charakterystyczny styl wizualny reżysera podkreślały dramaturgię każdej sceny. MCU Spider-Man: Powrót do domu I Spider-Man: Daleko od domu są doskonałymi przykładami świetnego projektu postaci — na przykład praktyczny, ale zastraszający wygląd Vulture'a (Michael Keaton), fantastyczny kostium Mysterio (Jake Gyllenhaal) i mechaniczne okulary Spidey'a oddają esencję postaci. Już, Niesamowity Spider Man bierze ciasto, jeśli chodzi o efekty wizualne.

Powiązane: Spider-Man 3 może naprawić najgłupszą część Amazing Spider-Man 2

Najdrobniejsze włókna kostiumu Spider-Mana są spójne z jego działaniami i otoczeniem, a każda tekstura CGI w obu filmach jest perfekcyjnie dopracowana co do najmniejszej cząsteczki, nawet w szybko poruszających się ujęciach, w których proste rozmycie mogłoby załatwić sprawę. Najtrudniejsze efekty, takie jak zwinne ruchy Spider-Mana, odbicia na jego soczewkach i Electro (Jamie Foxx) elektryczność łatwo pozostawia CGI MCU w kurzu. Niestety, złe decyzje dotyczące fabuły, niezapomniane zdjęcia i niektóre uproszczone projekty postaci zniweczyły całą pracę wykonaną przy efektach wizualnych.

Niesamowite filmy o Spider-Manie miały najbardziej dokładny komiksowy Spidey

Określenie, na ile komiksowa jest dokładna adaptacja filmowa, może być trudne do ustalenia, biorąc pod uwagę niezliczone różne interpretacje, jakie może mieć pojedyncza postać z komiksu. Peter Parker Tobeya Maguire'a jest często uważany za najlepszą adaptację oryginalnej koncepcji Steve'a Ditko, podczas gdy Tom Holland jest zwykle kojarzony z nowszymi crossoverowymi przygodami Petera Parkera we wszechświecie Marvela. Peter Parker Andrew Garfielda bardziej opiera się na komiksowej wersji Petera Parkera, ale to jego interpretacja Spider-Mana – w całej jego kostiumowej chwale – przewyższa iteracje Maguire’a i Hollanda. Garfield nasycił Spider-Mana własną osobowością, z wystarczającą ilością żartów, by uchwycić specyficzny humor Spider-Mana, ale nie za dużo, by stać się kopią Deadpoola.

Co ważniejsze, Spider-Man grany przez Andrew Garfielda jest postacią, którą chciałby być Peter Parker, bohaterem, którym chciałby być, aby ocalić ludzi, których Peter kochał. Maska to nie tylko narzędzie do ukrywania twarzy czy symbol siły, ale urzeczywistnienie jego ideałów. Najlepiej widać to w Niesamowity Spider Man kiedy Peter podaje maskę dzieciakowi w spadającym samochodzie i wchodzi do środka Niesamowity Spider-Man 2 kiedy zakłada maskę po raz pierwszy po śmierci Gwen.

Jako osoby dojeżdżające do pracy w Nowym Jorku podczas Spider-Man 2 kultowej sekwencji pociągu zrealizowanej, Peter Parker Tobeya Maguire'a jest prawdziwym bohaterem pod maską. O czym świadczy domowa maska pod gruzami Spider-Man: Powrót do domu, Peter Parker, grany przez Toma Hollanda, postrzega Spider-Mana jako symbol siły dla siebie bardziej niż cokolwiek innego. Ale jak sugerują liczne sceny, w których Peter Parker grany przez Andrew Garfielda kontempluje swoje podarte garnitury, ten Spider-Man jest jednocześnie kostiumem, postacią i pomysłem – takim, który przetrwa wszelkie możliwe trudności, w tym niefortunną porażkę Niesamowity Spider Man kino.

Więcej:Dlaczego Mary Jane Watson została wycięta z Niesamowitego Spider-Mana 2