Dwie córki buntują się przeciwko kanibalistycznym skłonnościom swojej rodziny, mrocznej tradycji prowadzonej przez ich kontrolującego i zaborczego ojca.
horror kanibali Jima Mickle'a z 2013 roku, Jesteśmy tym kim jesteśmy , śledzi tajemniczą i odizolowaną rodzinę Parkerów, którzy opłakują śmierć ich matriarchini. Troje dzieci Parkerów, przestraszone, że przekroczy swojego kontrolującego ojca, jest mu posłuszne, gdy kontynuuje on egzekwowanie corocznej rodzinnej tradycji kanibalizmu.
Córki Iris (Ambyr Childers, ty ) i Rose (Julia Garner, Ozark ) musi przejąć macierzyńską rolę przygotowywania rodzinnych kanibalistycznych posiłków, zgodnie z tradycją, którą patriarcha Frank (Bill Sage, American Psycho ) uważa, że jest niezbędny do ich przetrwania. Dziewczynki muszą zdecydować, czy pozostaną posłuszne ojcu i jego niezłomnym przekonaniom, czy też od nich zależy zakończenie bólu, jaki niesie ze sobą ich rodzina. Badając, co dzieci dziedziczą po rodzicach i czy mają one władzę nad tym, film tworzy uroczystą atmosferę, wykorzystując kanibalizm jako skrajny przykład cech genetycznych.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij przycisk poniżej, aby rozpocząć ten artykuł w szybkim podglądzie.
Jesteśmy tym kim jesteśmy zaczyna się od wiadomości od Alyce Parker, dalekiej krewnej rodziny, czytającej „ Robię to z miłością. Boża wola się spełni ”. Rodzina Parkerów podąża za starożytną tradycją kanibalistyczną, która rozpoczęła się wieki temu od ich przodków, a konkretnie Alyce i jej rodziny. Podczas gdy tradycja jest czymś, do czego Frank się trzyma - zwłaszcza w żałobie - Iris i Rose wydają się nieszczęśliwe w swoim domu i zaczynają rozważać przyszłość. Wyraźnie bojąc się ojca i wahając się przed kontynuowaniem mrocznych zwyczajów swojej rodziny, córki planują ucieczkę, zdecydowane zabrać ze sobą swojego młodszego brata, Rory'ego.
Objaśnienie tradycji rodzinnych: „Jesteśmy tym, kim jesteśmy .”
Historia kanibalizm rodziny jest zapisane w książce napisanej przez Alyce Parker, którą Frank przekazuje Iris, skłaniając ją i Rose do przeczytania. Według książki tradycja ta rozpoczęła się w 1781 roku, kiedy Alyce i jej rodzina mieli nieudany sezon łowiecki. Głodując i zaczynając umierać, plemię podróżników z desperacji zwróciło się ku kanibalizmowi. Ojciec Alyce karmi swoją rodzinę mięsem i chociaż nie precyzuje, skąd pochodzi, ona zakłada, że jest to mięso jej zaginionego wujka. Parkerowie uznali swoją ceremonię za „Dzień Baranka”, zgodnie z tradycją wymagającą dwóch dni postu przed spożyciem ludzkiej ofiary.
Po śmierci ich matki Frank żąda, aby kontynuowali tradycję, a Iris przejęła rolę matki, która przygotowuje posiłek. Frank, którego przekonania są zakorzenione w religii, jest silnie przeciwny współczesnej medycynie i całą swoją wiarę wkłada w rodzinną tradycję. Kiedy Iris pyta ojca o tradycję, mówi jej, że Bóg stworzył ich w ten sposób i że zostaną przeklęci chorobą, jeśli nie zrobią tego, co nakazuje. Jednak odkrycia medyczne doktora Barrowa po przeprowadzeniu sekcji zwłok pani Parker dowodzą czegoś wręcz przeciwnego. Sam kanibalizm prowadzi do śmierci i chorób, w szczególności Kuru, zaburzenia neurodegeneracyjnego powodującego drżenie i utratę koordynacji, a także pogorszenie stanu psychicznego. Frank błędnie interpretuje swoje szybko pogarszające się zdrowie jako znak od Boga, że znów nadszedł czas na rodzinny posiłek rytualny.
Co się stało z różą i tęczówką
Gdy Iris i Rose czytają więcej książek Alyce, pojawiają się silne podobieństwa między jej historią a ich własną historią. Kiedy matka Alyce zmarła, a umysł ojca zaczął go zawodzić, jej obowiązkiem stało się wyżywienie rodziny, tak jak teraz jest to Iris. Zadania podejmują zarówno Iris, jak i Rose i chociaż dziewczyny są wstrząśnięte, gdy dowiadują się, że ostatnim więźniem ich ojca jest miejscowa kobieta, którą znają, niechętnie dopełniają morderstwa. Po tym, jak siostry zabiją zakładniczkę i przygotują uroczysty posiłek, Rose nalega, aby nie zrobiła tego ponownie, mówiąc, że ani ich ojciec, ani Bóg nie mogą jej zmusić.
Zauważając, że powódź w końcu rozluźniła masowe mogiły ofiar i zdając sobie sprawę, że Doc Barrow jest na nim, beznadziejny i coraz bardziej zdenerwowany Frank postanawia otruć siebie i swoje dzieci. Rose jednak zauważa w kuchni słoik arszeniku i odkrywa swój plan. Po konfrontacji z Docem Barrowem dziewczęta zdobywają przewagę nad ojcem, wgryzając się w niego aż do śmierci. Rose i Iris ładują Rory'ego do samochodu i wyjeżdżają z miasta, a nowo odkryta odpowiedzialność i wolność przerażają ich i ekscytują. Końcowe zdjęcie pokazuje Rose trzymającą książkę Alyce Parker, która pozostawia otwarty finał. Zabranie ze sobą książki może zapowiadać kontynuację rodzinnych tradycji - jak może również sugerować ich gwałtowne pożeranie Franka - można to zinterpretować jako dziewczyny, które upewniają się, że cykl przemocy na nich się kończy.
Jesteśmy tym, czym jesteśmy, jest historią o dojrzewaniu
Chociaż film jest mroczny i brutalny, zawiera on narrację o dojrzewaniu, która bada zmiany w Rose i Iris, gdy dziewczęta wyrastają na młode kobiety. Rozwijając własne opinie i moralność, siostry zaczynają przeciwstawiać się Frankowi i silnemu rodzajowi strachu, którego używa do prowadzenia domu. Gdy Rose staje się coraz bardziej zdeterminowana, by uciec, przekonana, że ona i jej rodzeństwo mogą uciec z domu, gdy jej ojciec jest rozproszony, Iris przytula się do byłego kolegi z klasy i obecnego gliniarza, Andersa, pozwalając sobie na ulotną chwilę normalności. Pierwsze doświadczenie seksualne Iris zostaje brutalnie zniekształcone przez jej ojca, który zabija Andersa, kiedy odkrywa, że oboje uprawiają seks na rodzinnym cmentarzu. Nagłe uderzenie powoduje uraz dla Iris i chociaż do tego momentu zachowała spokój i kontrolę, śmierć Andersa wydaje się ją zamykać. W końcu dociera do niej chaos ich rzeczywistości.
Gdy Iris jest zrozpaczona i niepocieszona, Rose układa plan opuszczenia miasta i dotarcia do niego wszelkimi niezbędnymi środkami. Obie młode kobiety zostały teraz zepchnięte na role, które zmuszają je do szybkiej dorosłości. Iris i Ruth czują się wysiedlone i samotne; oboje pragną prowadzić normalne życie i uciec od okrutnej historii swojej rodziny. Kiedy odłoży się na bok straszliwą prawdę o ich tradycji, dziewczyny przypominają bardzo znajomy typ nastolatka, który desperacko pragnie wytyczyć nową niezależną ścieżkę, urażony presją, jaką wywiera na nie rodzina i ustalonymi dla nich zasadami. Podążając za tematami dojrzewania, takimi jak rozwijająca się seksualność, radzenie sobie ze stratą i kształtowanie własnej przyszłości, Jesteśmy tym kim jesteśmy skupia się na znaczeniu dorastania w nawet najstraszniejszych okolicznościach.