Oryginalny bohater Wikingów, Ragnar Lothbrok, był ambitnym człowiekiem, ale największą sztuczką, jaką wyciągnął w tej serii, było planowanie własnej śmierci.
Wikingowie sezon 4 zrobił coś, co rzadko robią programy telewizyjne: zabił głównego bohatera, Ragnara Lothbroka. Śmierć króla nordyckiego - egzekucja przez wrzucenie go do dołu z jadowitymi wężami - została wyciągnięta prosto z sag wikingów i była konieczna, aby serial ruszył i skupił się na jego synach. Ale w serialu spisek Ragnara dotyczący własnej śmierci był w rzeczywistości jego największym zwycięstwem.
Wprowadzony jako zwykły rolnik w Wikingowie w pierwszym sezonie ciekawość Ragnara światem doprowadziła go do żeglugi na zachód i prowadzenia nalotów na Anglię. Po drodze narobił sobie wrogów i pokonując tych wrogów, Ragnar został hrabią Kattegat, a później królem. Wikingowie sezon 4 był historią upadku Ragnara. Uzależnił się od narkotyków, poniósł druzgocącą klęskę podczas Drugiego Oblężenia Paryża i zniknął z Kattegat na wiele lat później.
Kontynuuj przewijanie, aby czytać dalej Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Kiedy Ragnar wrócił do Kattegat, nie był już w stanie niczego podbić. Stary człowiek o osłabionym ciele i nadszarpniętej reputacji musiał uciec się do wykopania swojej hordy skarbów - którymi powinien był oszczędzać, aby cieszyć się w Walhalli - aby przekupić małą załogę najeźdźców, aby popłynęła z nim do Anglii . Burza zniszczyła jego statki, a Ragnar przybył, aby dokonać zemsty bez sojuszników poza swoim niepełnosprawnym synem, Ivarem Bez Kości. Z pewnością nie wyglądał na groźnego, ale umierając, Ragnar wyrządził Anglii więcej szkód niż kiedykolwiek w życiu. Według jego własnych słów, było to „ częścią większej i odważniejszej strategii ”.
Ragnar został ateistą przed śmiercią
Ciekawski umysł Ragnara doprowadził go do zakwestionowania wszystkiego - w tym samych bogów. Konflikt między nordyckim panteonem a chrześcijaństwem był głównym tematem Wikingowie od początku ucieleśniony przez relację Ragnara z jego ukochanym przyjacielem Athelstanem. Obaj bohaterowie bardzo różnie zareagowali na zderzenie religii w ich życiu. Athelstan był rozdarty między swoim chrześcijańskim wychowaniem i latami mnicha, a pokrewieństwem z Wikingami i ich bogami po tym, jak został schwytany. Nigdy nie był w stanie w pełni wybierać między bogami nordyckimi a bogami chrześcijańskimi, aż na krótko przed śmiercią, kiedy narodził się na nowo iw pełni przyjął chrześcijaństwo. I odwrotnie, im bardziej Ragnar był narażony na religię Athelstana, tym bardziej wydawał się wątpić, czy bogowie w ogóle istnieją. Jednak zdał sobie sprawę, że bogowie - prawdziwi lub nie - mają władzę nad ludźmi i zaczął wykorzystywać to na swoją korzyść.
W rzeczywistości były dwie sytuacje, w których Ragnar wykorzystał własną śmierć jako ruch strategiczny. Podczas pierwszego oblężenia Paryża w r Wikingowie w trzecim sezonie udawał, że nawrócił się na chrześcijaństwo i poprosił o chrzest. Następnie sfałszował swoją śmierć, aby jego trumna została przeniesiona do serca miasta na chrześcijański pogrzeb, po czym dramatycznie wypadł z niego i otworzył bramy Paryża, aby jego armia siała spustoszenie. To była pierwsza wskazówka, że po śmierci Athelstana Ragnar zastąpił swoją wiarę w bogów wiarą w siebie. Wracając do zdrowia po odniesionych ranach w Paryżu, Ragnar miał wizję zamykających się przed nim bram Walhalli. Chociaż można to zinterpretować jako oznaczające, że po prostu nie był jeszcze gotowy na śmierć, można to również postrzegać jako moment, w którym Ragnar przestał wierzyć w Walhallę.
W Wikingowie W czwartym sezonie Ragnar wyjaśnił swoją utratę wiary, gdy na drodze do egzekucji jego ślepy kierowca wózka nagle zmienił się w Widzącego Kattegata. Oskarżając swoje proroctwa o to, że są niejasne, zagmatwane i samospełniające się, Ragnar powiedział Widzącemu: Nie wierzę w istnienie bogów. Człowiek jest panem własnego losu, a nie bogowie. Bogowie są stworzeniem człowieka, aby dać odpowiedzi, których boją się udzielić sobie ”. Pod koniec swojego życia Ragnar nie był już skłonny zaakceptować faktu, że bogowie już zdecydowali o sposobie jego śmierci. Zamiast tego z dumą ogłosił, że ukształtował własne przeznaczenie i że tylko on zaplanował przebieg swojej śmierci.
Ragnar był gotowy na śmierć (i był przez jakiś czas)
Od chwili, gdy wrócił do Kattegat po Wikingowie Podczas skoku w czasie w 4. sezonie było jasne, że Ragnar chciał umrzeć. Później wyznał królowi Ecbertowi: od jakiegoś czasu myślę o śmierci ”. Najpierw Ragnar rzucił swoim synom wyzwanie, aby go zabili i zostali królem, jeśli się odważyli (nie zrobili tego). Potem powiesił się na drzewie, w hołdzie dla mitu Odyna, który wisi na drzewie Yggdrasil (paralela do jednookiego Wszechojca powraca w scenie śmierci Ragnara, kiedy jedno z jego oczu jest spuchnięte, zamknięte od bicia). Po zerwaniu liny, oszczędzając mu życie, Ragnar postanowił z zapałem wrócić do Anglii na ostatni nalot, formułując plan wykorzystania własnej śmierci, aby wystawić wrogów na porażkę, a synów na zwycięstwo i sławę. Było jasne, że nie miał zamiaru nigdy wracać do Kattegat; poświęcił trochę czasu, aby pożegnać się ze wszystkimi swoimi bliskimi i odpowiednio pogodzić się z Flokim, zanim odszedł.
Dlaczego Ragnar chciał zostać stracony przez króla Ælle
Podstawowym celem śmierci Ragnara było doprowadzenie do zniszczenia zarówno króla Ecberta, jak i króla Ælle. Nigdy nie było żadnej utraty miłości między Ragnarem i lovelle, ale ich podobne osobowości i wspólna miłość do Athelstana sprawiły, że Ragnar i Ecbert mieli do siebie wielki szacunek. Mimo to Ragnar nie mógł umrzeć bez zemsty za rzeź osady Wikingów wiele lat wcześniej. Oszukał Ecberta, aby uwierzył, że zbrodnia została wybaczona, aby Ecbert przekazał go Elle do egzekucji i uwolnił Ivara, ale w rzeczywistości powiedział Ivarowi, aby zemścił się zarówno na Ælle, jak i na Ecbercie.
Jednak w planie Ragnara było coś więcej niż zwykła zemsta. W Wikingowie sezon 2 zapytał Widzącego, co stanie się z jego synami, i powiedziano mu, że staną się sławniejsi od niego. W szczególności Ragnar dostrzegł potencjał wielkości w Ivar, mówiąc swojemu najmłodszemu synowi, że jego niedziałające nogi dały mu siłę, której brakowało jego braciom. Natura śmierci Ragnara była także jego ostatnią lekcją dla Ivara: podkreślał, że ludzie zawsze będą go lekceważyć z powodu jego nóg, tak jak nie docenili go wrogowie Ragnara, gdy wydawał się być tylko słabym starcem w łachmanach.
Wierząc, że wybrał własny los, Ragnar postanowił pokierować także losem swoich synów. Dając im motywację do pomszczenia swojej śmierci, dał im także wezwanie do zebrania, że będą musieli podnieść wielką armię pogańską. Za życia Ragnar musiał wydać każdy ostatni kawałek złota, jaki miał, aby zebrać żałosną załogę rajdową; ale po śmierci stał się legendą, która mogła zjednoczyć ludzi Północy i skierować jego synów na ścieżkę chwały.
Jak plan Ragnara rozegrał się po jego śmierci
Pomimo jego legendarnego statusu i osiągnięć jako odkrywcy, zwycięstwa militarne Ragnara były w rzeczywistości nieco ograniczone. Prowadził niespodziewane naloty na Northumbrię, które zakończyły się sukcesem, ale kiedy po raz pierwszy poprowadził armię do Wessex, zostali pokonani przez użycie rzymskiej taktyki wojskowej przez króla Ecberta. Ponownie poniósł brutalną i kosztowną porażkę podczas pierwszej bitwy podczas pierwszego oblężenia Paryża i dwukrotnie został pokonany podczas drugiego oblężenia Paryża, wracając do domu jako złamany mężczyzna.
Podczas gdy Ragnar niewiele zrobił, aby podbić Anglię za życia, jego śmierć siała spustoszenie w kraju, gdy jego synowie - Bjorn, Ubbe, Hvitserk, Sigurd i Ivar - prowadzili wojnę ze zgromadzoną armią złożoną z tysięcy. Szczególnie Ivar okazał się znacznie lepszym strategiem wojskowym niż jego ojciec. Bjorn poprowadził pierwsze zwycięstwo nad King Ælle z czystą brutalną siłą, ale Ivar użył sprytu, aby zmylić armię króla Ecberta i wciągnąć ją w duszenie, zmuszając rodzinę Ecberta do ucieczki i pozostawienia go własnemu losowi. Elle został makabrycznie zabity, gdy Bjorn wykonał na nim rytuał krwawego orła, podczas gdy Ecbert pozwolono na spokojniejszą śmierć poprzez skaleczenie własnych nadgarstków. Po zemście Ragnara jego synowie byli w stanie podbić miasto York, zakładając tam twierdzę i wykorzystując sprytne strategie Ivara, aby odeprzeć Saksońskie próby odzyskania go.
Mówiono o tym wiele razy Wikingowie że prawdziwym marzeniem Ragnara nie było po prostu najechanie Anglii, ale ustanowienie tam ziemi dla swoich ludzi. Dzięki starannemu zaplanowaniu własnej śmierci w końcu udało mu się osiągnąć ten cel. Niezależnie od tego, czy Walhalla istnieje, czy nie, i czy Ragnar tam pojechał, żył po śmierci, budując dziedzictwo poprzez swoich synów. Oczywiście ta spuścizna trochę się odeszła Wikingowie sezon 5, kiedy jego synowie zaczęli walczyć między sobą, ale Ragnar nie można za to winić.