Prawdziwa historia za mną, Tonyą

Większość ludzi prawdopodobnie przynajmniej słyszała nazwiska Tonya Harding i Nancy Kerrigan. Wiele osób pamięta również obiecujące kariery w łyżwiarstwie figurowym, które obie kobiety prowadziły, zanim brutalny atak na Kerrigan w 1994 roku prawie zakończył jej karierę i nieodwołalnie zrujnował reputację Harding. Ten incydent jest teraz tematem nowej biografii, Ja, Tonia, w którym występuje Margot Robbie jako Harding, u boku Sebastiana Stana jako on-off męża Hardinga, Jeffa Gillooly'ego. Allison Janney gra matkę Hardinga, LaVonę Golden, a Caitlin Carver wciela się w rolę Kerrigan. Zwiastun filmu szczyci się tym, że jest oparty na „niesamowitej prawdziwej historii”, ale Tonya, która przełamuje czwartą ścianę Robbiego, jest sceptycznie nastawiona do koncepcji prawdy.

Ja, Tonya opowiada o niesławnej rywalizacji między dwoma łyżwiarzami, ale także dogłębnie przygląda się życiu Harding - jej małżeństwu z Gillooly, jej relacjom z matką oraz temu, czy wiedziała o napastniku, który został wynajęty do brutalnego uderzenia pałką w prawe kolano Kerrigan . Relacje prasowe w tamtym czasie były co najmniej intensywne, ale to, co ludzie myślą, że wiedzą (na podstawie doniesień prasowych) i to, jak naprawdę wyglądało życie Hardinga, to dwie bardzo różne historie.

Powiązane: Zwiastun „Ja, Tonya Red Band”.

Najpierw zajmijmy się atakiem na Nancy Kerrigan. Harding i Kerrigan byli rywalami i obaj wspięli się na szczyt świata łyżwiarstwa figurowego z biednych środowisk. Kerrigan pochodziła z uczciwej, ciężko pracującej rodziny i została przyjęta przez społeczność łyżwiarską i świat sportu. Miała umowy sponsorskie, była popularną i lubianą kobietą i dobrze się prezentowała. W latach dziewięćdziesiątych (i można było wybaczyć, że niewiele się zmieniło) wygląd miał znaczenie. W międzyczasie Harding była wychowywana przez swoją alkoholiczkę, znęcającą się matkę. Opuściła szkołę w 10. klasie, a w wieku 19 lat poślubiła Gillooly'ego - mężczyznę, który znęcał się nad nią fizycznie, psychicznie i seksualnie przez cały burzliwy związek.

Zaciekli rywale na torze łyżwiarstwa figurowego, Harding i Kerrigan, również byli częścią tego samego zespołu - a mianowicie zespołu łyżwiarstwa figurowego Stanów Zjednoczonych, który przygotowywał się do rywalizacji na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994. 6 stycznia 1994, po treningu na lodowisku w Detroit. Kerrigan zeszła z lodu i została uderzona pałką teleskopową powyżej prawego kolana. Później okazało się, że atak został przeprowadzony przez mężczyznę o imieniu Shane Stant, który został zatrudniony przez samozwańczego ochroniarza Gillooly'ego i Hardinga, Shawna Eckhardta. Stant został zatrudniony do złamania nogi Kerrigan, co uniemożliwiło jej udział w igrzyskach olimpijskich w tym roku, a tym samym utorowało Hardingowi drogę do zdobycia złota.

Noga Kerrigan nie była złamana, ale musiała wycofać się z Mistrzostw Krajowych, które wygrał Harding. Do czasu igrzysk olimpijskich była w pełni wyzdrowiała i zdobyła srebrny medal, podczas gdy Harding zajął dopiero ósme miejsce. W tym czasie Harding był przedmiotem intensywnych spekulacji w mediach. Gillooly, Eckhardt i Stant zostali już oskarżeni, a rzekomy udział Harding oznaczał, że media nękały ją bez końca: biwakowali przed jej domem, podążali za nią na igrzyska olimpijskie, a nawet holowali jej ciężarówkę, więc musiała opuścić dom.

Gillooly przyjął ugodę w zamian za zeznania przeciwko Hardingowi. Odbył karę więzienia za udział w ataku, podobnie jak Eckhardt i Stant, ale Harding, aby uniknąć kary więzienia, przyznał się do spisku mającego na celu utrudnienie ścigania. Otrzymała trzyletni okres próbny, 500 godzin prac społecznych i została ukarana grzywną w wysokości 160 000 USD. Została również zmuszona do wycofania się ze wszystkich toczących się zawodów i zrezygnowała z członkostwa w Światowym Stowarzyszeniu Łyżwiarstwa Figurowego USA. Później w tym roku USFSA przeprowadziła własne dochodzenie, odebrała Harding tytuł mistrza z 1994 roku i dożywotnio zabroniła jej konkurować jako łyżwiarz lub trener.

Kariera Harding nigdy się nie poprawiła, ani na lodzie, ani poza nim, podczas gdy Kerrigan była przez pewien czas ulubienicą Ameryki, dopóki nie została przyłapana na obmawianiu innego zawodnika podczas igrzysk olimpijskich, a później, w tym samym roku, zdissowała Myszkę Miki. Jej złoty wizerunek rodziny został również nadszarpnięty, gdy okazało się, że jej ojciec zmarł z powodu niewydolności serca po brutalnej walce z bratem Kerrigan, który został później skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci.

Opinia publiczna nadal zdecydowanie faworyzowała Kerrigan, ale czy media niesprawiedliwie oczerniały Hardinga? To coś ja, Tonia, bada dogłębnie, używając dialogów zaczerpniętych z wywiadów z Hardingiem. Chociaż zawsze zaprzeczała jakiemukolwiek udziałowi w incydencie, nadal nie jest jasne, czy Harding wiedziała o spisku, zanim się wydarzył. Film skupia się na tym, jak Harding znalazła się w sytuacji, w której się znalazła: uwięziona w brutalnym, pozbawionym miłości i pełnym przemocy małżeństwie, z którego nie mogła uciec, nawet gdyby próbowała.

ja, Tonia, szczegółowo opisuje przemoc, której doznała Harding, w tym sposób, w jaki władze zignorowały jej trudną sytuację - zarówno jako dziecka z rąk matki, jak i dorosłego z rąk Gillooly'ego. Chociaż nie można tolerować jej zachowania wobec rywalki – jeśli rzeczywiście była współwinna – Ja, Tonya , nasuwa pytanie, dlaczego nikt nigdy nie przyszedł z pomocą Hardingowi przed tym momentem. Złożyła wiele zakazów zbliżania się przeciwko Gillooly, a władze wiedziały, jak traktowała ją jej matka – a jednak, jak słyszeliśmy zbyt często w tym roku, przymykały na to oko. Możesz myśleć, że wiesz wszystko o Tonyi Harding i Nancy Kerrigan, ale tak naprawdę wiesz to, co postanowiły ci przekazać media w tamtym czasie. ja, Tonia, opowiada całą surową, brzydką, brutalną historię, a ty musisz podjąć decyzję.

Następny: 10 filmów, na które czekamy: grudzień 2017 r