Szaleństwo trwa w Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto 2009 .
Tematem festiwalu jest teraz występ zdobywcy Oscara Roberta Duvalla w jego nowym filmie pt. Przykucnij , w którym portretuje pustelnika skrywającego mroczną tajemnicę, który wychodzi z ukrycia, aby zderzyć się z plotkami na jego temat panującymi w małym miasteczku na południu lat 30. Film wyreżyserowany przez Aarona Schneidera jest bardzo podobny do Hortona Foote’a historię, z tymi wadliwymi, ale aż nazbyt ludzkimi postaciami stojącymi w centrum uwagi.
Duvall, który uwielbiał Foote'a, bardzo podobała mu się ta rola i dał jeden z najlepszych występów w swojej karierze. Tak naprawdę, jeśli pamiętacie, to w 1997 roku ten doświadczony aktor był gotowy na podobne uznanie dzięki filmowi Apostoł , który powalił na kolana krytyków i świat filmowy. Duvall zdobył za tę rolę nominację do Oscara i może zrobić to samo, co przewidziano w tym filmie Przykucnij zostaje kupiony i podpisuje umowę dystrybucyjną. Dla mnie to musi być najlepszy film festiwalu Cenny , zdumiewające dzieło, które jest prawdopodobnie najlepszym amerykańskim filmem roku i właściwie jednym z najwspanialszych osiągnięć kina, jakie kiedykolwiek widziałem... kropka. Od reżysera Lee Danielsa ( Bokser Cieni ) film jest przejmującym spojrzeniem na przerażające życie niepiśmiennej, otyłej czarnej dziewczynki, która dwukrotnie została zapłodniona przez ojca, wyrzucona ze szkoły i umieszczona w szkole alternatywnej, a wszystko to w obliczu lawiny przemocy fizycznej i werbalnej ze strony niej matka. To, że dziewczyna nie pozwala, aby to złamało jej ducha, to jedno, a to, że postanawia tak wiele zrobić z życiem, które otrzymała, jest świadectwem jej niesamowitej siły charakteru. Film oparty jest na debiutanckiej powieści poety/autorki Sapphire z 1996 roku.
W trakcie filmu uciskana dziewczyna rodzi syna, zaprzyjaźnia się z dziewczynami i nauczycielką w swojej nowej szkole i ostatecznie zrywa z matką, mimo że powiedziano jej, że jest nosicielką wirusa HIV. Gra aktorska w filmie jest elektryzująca, jakby kamera została umieszczona w samym środku toczącego się życia – zamiast filmu narracyjnego oglądamy dokument. To coś więcej niż zwykłe kręcenie filmu, to kawałek czyjejś duszy na ekranie, który każdy może zobaczyć. Pierwotny, surowy, pełen wściekłości krzyk o pomoc, który przeniknie Twoje ciało, wypali Twój umysł i pozostawi blizny, dzięki którym nigdy nie zapomnisz tego filmu.
Gabourey Sidibe w roli tytułowej bohaterki jest rewelacją Cenny , dając ostry występ, który z jednej strony zaalarmuje widzów swoją intensywnością, ale z drugiej złamie ci serce, gdy wyleje się jej strach. W zdumiewającym przedstawieniu o niemal przytłaczającej mocy komik Mo'Nique wciela się w rolę agresywnej matki o przerażającej prezencji. Cały jej występ widać w jej oczach, które są czujne z nienawiścią i szukają powodu niczym kobra do ataku, a kiedy to robi, staje się siłą natury. Obie aktorki wydają się skazane na Oscara.
I tak, Mariah Carey gra w filmie i tak, jest wspaniała. I prawie nie do poznania.
Zobacz oficjalny zwiastun Cenny .
Najbardziej jednak wyczekiwałem filmu Droga - filmowa adaptacja powieści Cormaca McCarthy'ego w reżyserii Johna Hillcoata, opowiadająca o podróży ojca i syna przez postapokaliptyczną Amerykę. Część krytyków zarówno z Wenecji, jak i Telluride przyznała się do pewnego rozczarowania filmem i choć rozumiem ich zastrzeżenia do dzieła, nie podzielam ich opinii. Film to potężne, głęboko emocjonalne dzieło, przepełnione rozpaczą i bólem, zakotwiczone na każdym kroku przez Viggo Mortensena w mocnym przedstawieniu, w dużej mierze fizycznym.
Podczas podróży przez umierający krajobraz, obserwując upadające martwe drzewa, szukając pożywienia i wody, gazu lub schronienia oraz unikając plemion, które w swoich wysiłkach o przetrwanie stały się kanibalami, Ojciec i Syn tworzą wyjątkową więź, która czyni ich dziwnie zależnymi na siebie. Rozumiemy jednak również, że ojciec jest chory i ostatecznie przygotowuje chłopca do samotności. Mortensen oddaje ból rannego mężczyzny w jego cudownie wyrazistych oczach i pomimo tego, że wokół niego spotyka się śmierć, jest siłą życiową, dla której przetrwanie jest najważniejsze.
Robert Duvall (znowu on) odgrywa w filmie wspaniałą rolę, gdy starszy mężczyzna, którego Mężczyzna i Chłopiec spotykają w drodze, robi to samo, co oni, starając się pozostać przy życiu i nie pamiętać zbyt wiele. Widok chłopca otwiera w nim wspomnienia, które są bolesne i o których nie jest jeszcze gotowy, aby mówić. Duvall daje mistrzowski poziom aktorstwa w scenie wokół ogniska.
Jest Droga doskonały? Nie. Jest nieubłagany w swojej ponurości i naprawdę nie ma dla niego nadziei, gdy widzimy świat umierający wokół „Mężczyzny i chłopca”. Występ Kodiego Smita-McPhee w roli Chłopca czasami jest irytujący, choć w większości między nim a Mortensenem panuje niezła chemia.
To tyle na razie z Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto . Więcej w przyszłości.
Źródło: John H. Foote, krytyk filmowy/historyk, MapleHorst Reporter gościnny