Chociaż często jest przedstawiany jako wzór bohaterstwa, Thor jest po cichu jednym z najmroczniejszych bohaterów Avengers. Żyjąc od pokoleń i dowodząc czczeniem hord wikingów w swojej dumnej młodości, Thor odebrał niezliczone życia czy to boską błyskawicą, brutalnym młotem Mjolnirem, czy nawet gołymi rękami. Jednak zawsze można upaść dalej, a jedno przeprojektowanie odblokowało wewnętrzną ciemność Thora w sposób, który całkowicie go na nowo zdefiniował.
Opisana historia pochodzi z Uniwersum Marvela: wizje milenijne , antologia z 2001 roku, w której twórcy opowiadali ambitne, niecodzienne historie, które wyrażały potencjał nadchodzącego tysiąclecia. Niektóre z tych historii zawierają zaskakująco dokładne spostrzeżenia, niektóre były chybione, a niektóre nawet oferowały elementy, które stały się oficjalnym kanonem Marvela. W przypadku Thora Wizja milenijna całkowicie przeprojektował Boga piorunów, tworząc wciąż jego najciemniejszą postać.
Powiązane: Najlepsza broń Thora sprawia, że Mjolnir wygląda jak zabawka
„The Asgardians: Dance of the Hypergods” to nowe, ambitne spojrzenie na Thora i jego drugoplanową obsadę, w skład której wchodzą ChrisCross, Rich Perretta i José Villarrubia. Po tym, jak Kosmiczny Huragan utworzony z Magii Chaosu spustoszył Asgard, Loki widzi okazję do uwolnienia nikczemnych Hiperbogów - sekretnych pierwotnych bóstw trzymanych w szachu przez moc Asgardu. Hiperbogowie mordują Sifa, Thora i Trójkę Wojowników, skazując ich na życie pozagrobowe Asgardu w Helu. Podczas gdy czterej bohaterowie z Asgardu starają się uciec z Helu i powrócić do walki z Lokim i Hiperbogami, zostają przemienieni przez nowe znajomości ze śmiercią, przybierając niewiarygodnie mroczne nowe formy, które zwiększają ich moc kosztem potencjalnego zepsucia ich dusz.
Śmierć Thora daje mu nową, pokręconą misję
Gotyccy bohaterowie przypominający zombie są wzmocnieni mroczną magią, a Mjolnir zyskuje nowy, potężny, świecący rdzeń i kolczastą główkę maczugi u podstawy. Nawet Volstagg – ogólnie traktowany jako postać z komiksu – został przeprojektowany z gigantycznym prążkowanym mieczem. Co ciekawe, historia była prorocza pod kilkoma względami – m.in Thor historie, które nastąpiły później, rzeczywiście zniszczyły Asgard i zobaczyły, jak Thor walczy z powrotem z zaświatów, a różni Asgardczycy zostali przemienieni przez ich późniejsze odrodzenia (choć nie w tak hardcore'owy gotycki sposób). sam strach widział, jak starożytni bogowie ze starożytnej przeszłości Asgardu powrócili, a Thor zginął w ostatecznej konfrontacji, i można się z tym spierać Thor: Ragnarok zasadniczo opowiada tę samą historię, ale z Thorem przetransportowanym na planetę Sakaar, a nie na Hel.
Thor to bóg o nieludzkim spojrzeniu na czas, zawsze obawiający się, że kiedy wróci z przygód w innym królestwie, zastanie swoich ludzkich sprzymierzeńców uschniętych lub martwych. Wykazał mityczne okresy wściekłości i depresji, z kilkoma stałymi w jego życiu, z wyjątkiem innych Asgardczyków. Pomysł na tak drastyczną zmianę status quo dla niego i jego towarzyszy bogów sprawia, że „Dance of the Hypergods” jest fascynującą prezentacją, a także proponuje wykorzystanie jego najstarszych i najbardziej oddanych sojuszników jako głównej obsady drugoplanowej. Wydobycie na powierzchnię wewnętrznej ciemności Thora to ciekawy sposób na zbadanie tego, co go kręci, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest słabszy i musi wywalczyć sobie drogę z piekła tylko po to, by początek walcząc ze starożytną, prastarą armią Lokiego.
Pomimo swojej popularności Thor otrzymał stosunkowo niewiele poważnych przeprojektowań, a „Dance of the Hypergods” robi wszystko, co w jego mocy, aby spróbować zrobić coś nowego. Podczas gdy elementy tej historii – takie jak niektóre wybory estetyczne i charakterystyka Lokiego jako operowego złoczyńcy, a nie jego status antybohatera inspirowany MCU – nie zadziałałyby w dzisiejszych komiksach, rozległy multiwersum Marvela oznacza, że gdzieś tam ten skażony Helem wersja Thora toczy wojnę z Hyperbogami w prawdziwie epickiej bitwie. Miejmy nadzieję, Thor fani w końcu zobaczą ponownie tę wersję Boga piorunów, być może nawet jako złoczyńcę z różnych światów, skażonego transformującym wpływem podziemia.