Chwila Thanos jest tam jedną z najpotężniejszych istot w galaktyce Czy ci, którzy mogą go skrzywdzić, a jeden z nich poniósł Szalonego Tytana porażkę tak przerażającą, że MCU nigdy nie mogło tego pokazać. Makabryczny moment nastąpił po tym, jak Thor pokonał Thanosa, jednak inaczej niż w filmach, to nie Bóg Gromu zadał śmiertelny cios.
W komiksach zabójcą Thanosa był Tarene, znany również jako Desygnowany. Mająca pomóc ludzkości przejść do następnego etapu ewolucji, Tarene była kosmiczną istotą, której moc Thanos zamierzał wykorzystać, aby przejąć kontrolę nad wszechświatem. Po zlokalizowaniu Kamienia Oświecenia – który chronił go przed mocą Tarene – Thanos był tak blisko zwycięstwa, jak nigdy dotąd, a Thor był w stanie go pokonać jedynie poprzez podwojenie swojej siły dzięki wielu zaklętym artefaktom wzmocnionym przez Odyna. Gdy Thanos został powalony, a Kamień Oświecenia rozbity, to Tarene wystąpił naprzód, by zadać śmiertelny cios.
Powiązany: MCU użyło tylko 2 najpotężniejszych wrogów Thanosa
Moc Tarene była przekazywana przez jej łzy, zmuszając ją do stłumienia nieszczęścia związanego z obserwowaniem szlaku zniszczenia Thanosa, o ile miał Kamień Oświecenia, aby go chronić. Jednak po tym, jak został pokonany przez Thora, Tarene w końcu pozwoliła sobie na płacz. Bez Kamienia Oświecenia każde zło dotknięte łzami Tarene płonie „jakby pochłonięty przez ogień samego piekła”. Thanos zostaje natychmiast pochłonięty przez piekło, krzycząc z powodu intensywnego bólu, który nie ma sobie równych we wszechświecie Marvela. Przed triumfującym Thorem, Władcą Ognia i Tarene Thanos płonie żywcem – koniec pasujący do mitologii nordyckiej, ale nigdzie nie na tyle przyjazny dla rodziny, aby pojawił się w MCU. Brutalna scena rozgrywa się w Thor cz. 2 #25 , autorstwa Dana Jurgensa i Johna Romity Jr.
Podczas gdy odrzucenie Thanosa przez Lady Death wyjaśnia, w jaki sposób wielokrotnie wracał do życia, jego twórca Jim Starlin również próbował powtórzyć kilka wcześniejszych porażek Szalonego Tytana (w tym ten ognisty koniec), wprowadzając grupę klonów o imieniu Thanosi, którzy najwyraźniej walczyli i umarł zamiast Thanosa. Mimo to kanoniczność próby Starlina odzyskania narracji Thanosa jest nadal dyskutowana przez fanów, a kreatywny zespół stojący za Thor #25 wyraźnie zamierzał, aby Thanos był prawdziwą okazją w tamtym czasie. Jednak niezależnie od tego, czy jest to oryginalny Thanos, czy jego kopia ze wszystkimi jego wspomnieniami i mocami, jest to przerażająca droga i widzi, jak ogromne zło Szalonego Tytana w końcu wraca do domu, by zamieszkać.
Pomimo swojego doświadczenia z nauką i magią, Thanos jest generalnie bardziej zaznajomiony z kosmiczną stroną Wszechświata Marvela niż z jego mitycznymi zakątkami i zapłacił cenę za przekroczenie Tarene i Syna Odyna. Ten moment uwydatnił rosnącą zależność Thanosa od kosmicznych artefaktów i słabe punkty, które stworzył w swoich planach, polegając na mocy zewnętrznej, aby uzyskać to, czego chce. Tarene znakomicie podkreśla ten punkt, paląc Thanosa żywcem nie Kosmiczną Kostką czy Rękawicą Nieskończoności, ale łzą przepełnioną jej własną mocą. Poetycko, to lekceważenie życia Thanosa doprowadza Tarene do łez, sprawiając, że jest to moment, w którym Thanos jest naprawdę upokorzony i płaci za swoje złe czyny w bardzo specyficzny sposób.
Podczas gdy Thanos był zabijany przy innych okazjach – zamordowany przez Draxa Niszczyciela i ścięty przez Gamorę, by wymienić tylko parę – Tarene składająca w ofierze Szalonego Tytana pozostaje śmiercią z oceną R, której nigdy nie można było pokazać na ekranie, ponieważ Szalony Tytan cierpi bolesna śmierć, o której tyle się słyszy, co widać. Jeśli Thanos zasługuje na jedno, to operowa śmierć wynikająca z jego własnych niedociągnięć, a Tarene i Thor dostarczyli to kilka razy.