Moff Tarkin jest kluczową postacią w oryginalnych Gwiezdnych Wojnach, ale jego dotychczasowe wyczyny są równie znaczące. Oto, co musisz wiedzieć.
Wilhuff Tarkin po raz pierwszy pojawił się w oryginale Gwiezdne Wojny i chociaż umiera pod koniec tego filmu, gdy Gwiazda Śmierci zostaje zniszczona, od tego czasu pojawił się w wielu innych filmach, serialach, komiksach, powieściach i grach wideo, a wszystkie ich akcja rozgrywają się przed wydarzeniami z Nowa nadzieja . Był postacią wyrachowaną i bezwzględną, zarówno w swojej karierze politycznej, jak i jako dowódca wojskowy Republiki i Cesarstwa. Od dnia, w którym się poznali, Sheev Palpatine szczególnie zainteresował się Tarkinem i nie bez powodu.
Oryginalny Gwiezdne Wojny jest wypełniony kultowymi kreacjami, od tęsknego Luke'a Skywalkera Marka Hamilla i diabelsko troskliwego Hana Solo Harrisona Forda po pomarszczonego Obi-Wana Kenobiego Aleca Guinnessa i niezachwianą księżniczkę Leię Carrie Fisher. Oczywiście złoczyńcom również należy się uznanie za sukces filmu i choć praca Davida Prowse’a i Jamesa Earla Jonesa w roli Dartha Vadera, co zrozumiałe, cieszy się większym zainteresowaniem, to rola Petera Cushinga w roli Wielkiego Moffa Tarkina jest także kamieniem węgielnym filmu. Nowa nadzieja . Podobnie jak Guinness, Cushing był weteranem sceny i ekranu, kiedy został obsadzony Gwiezdne Wojny i wniósł poziom wyważonej intensywności jako twarz Imperium Galaktycznego, dzięki czemu Tarkin natychmiast stał się hitem wśród publiczności. Od tego czasu seria wielokrotnie powracała do Tarkina.
Powiązane: Oryginalny plan „Powrotu Jedi” George’a Lucasa miał dwie gwiazdy śmierci
Ale jak wyglądała reszta życia Tarkina przed ukończeniem Gwiazdy Śmierci i jego ostateczną śmiercią? Jego kariera w polityce galaktycznej rozpoczęła się na długo przed wybuchem Wojen Klonów, a większe wpływy zyskał dopiero po dojściu Palpatine'a na cesarza. Przez to wszystko Wilhuff Tarkin dał się poznać jako niezrównany strateg i taktyk oraz jeden z najbardziej brutalnych przywódców w galaktyce.
Wczesne lata Tarkina
Tarkin urodził się na Zewnętrznych Rubieżach, Eriadu, bujnej i niebezpiecznej planecie pełnej dzikiej przyrody, szacowanej na około 64 BBY. Rodzina Tarkinów od pokoleń była dominującą siłą w polityce Eriadu, ponieważ przodkowie Wilhuffa odegrali główną rolę w ujarzmianiu dzikiej przyrody planety. Jako syn tak potężnej rodziny, Wilhuff od dzieciństwa był szkolony we wszelkich umiejętnościach, w tym w technikach przetrwania, umiejętnościach bojowych i lotach kosmicznych. Kiedy był już wystarczająco dorosły, Tarkin zaciągnął się do Sił Bezpieczeństwa Rubieży – dominującej siły wojskowej i pokojowej w sektorze Seswenna w Eriadu.
Stamtąd młody Wilhuff szybko zyskał sławę i szacunek jako jeden z najzdolniejszych oficerów w regionie. Poprowadził szybką, skuteczną i brutalną kampanię przeciwko gangom pirackim działającym w tej branży, zdobywając wystarczającą reputację, aby przejść do Departamentu Sądownictwa Republiki. Po drodze spotkał senatora Naboo Sheeva Palpatine’a, który pomógł Tarkinowi dostać się do prestiżowej Akademii Sądownictwa Republiki i zachęcił go do rozważenia kariery politycznej. Do czasu Wojny Klonów rozpoczęła się w 22 roku BBY, Tarkin posłuchał rady Palpatine’a i przy pewnej pomocy senatora został gubernatorem swojej rodzinnej planety.
Tarkin w „Wojnach klonów”.
Po wybuchu wojny z Separatystami Tarkin powrócił do swoich wojskowych korzeni i został oficerem Marynarki Wojennej Republiki. Brał udział w kilku dużych kampaniach jako kapitan, raz został nawet schwytany przez siły Separatystów w 20 roku BBY, a następnie uratowany przez drużynę dowodzoną przez Jedi Anakina Skywalkera, Obi-Wana Kenobiego i Ahsokę Tano. Przez cały czas i po tym incydencie Tarkin okazywał pogardę zarówno klonom, jak i Jedi oraz zademonstrował zaciekłą lojalność wobec Najwyższego Kanclerza Palpatine'a.
Powiązane: Jak Łotr sprowadził z powrotem Wielkiego Moffa Tarkina
Po uratowaniu Tarkin dołączył do Grupy ds. Broni Specjalnej Republiki, gdzie rozpoczął współpracę z Orsonem Callanem Krenniciem nad budową czegoś, co ostatecznie nazwano Gwiazdą Śmierci. W miarę trwania wojny Tarkin awansował do stopnia admirała i nadal brał udział w różnych operacjach wojskowych wysokiego szczebla od strony strategicznej. Osobiście zainteresował się także rzekomym zamachem bombowym Ahsoki Tano na Świątynię Jedi, za co później udowodniono jej niewinność.
Epoka imperialna
Po reorganizacji Republiki w Imperium Galaktyczne Palpatine’a w 19 roku BBY rola Tarkina w reżimie tylko wzrosła. Zachował tytuł wojskowy, otrzymał imię Moff w swoim rodzinnym sektorze Seswenna i nadal kierował większością prac związanych z budową Gwiazdy Śmierci za pośrednictwem imperialnego działu badań nad zaawansowaną bronią. Bezpośrednio po wojnie Tarkin odwiedził także ośrodki klonowania na Kamino, gdzie ogłosił zaprzestanie produkcji klonów Jango Fetta i szczególnie zainteresował się zbuntowanym Clone Force 99, co widać na początku Gwiezdne Wojny: Zła partia .
We wczesnych latach Imperium Tarkin prowadził szereg kampanii wojskowych przeciwko pozostałościom Separatystów i wszystkim innym, którzy sprzeciwiali się absolutnym rządom Imperium. Obejmowały one między innymi brutalne kampanie na Mon Cala, Antar 4 i w systemie Salient, a wszystko to wzbudziło w Tarkinie zaciekłą nienawiść do wrogów Imperium. Tarkin był siłą napędową pojmania, przesłuchiwania i ujarzmiania różnych grup powstańczych, jednocześnie kontynuując pracę nad projektem Gwiazdy Śmierci. W tym czasie często współpracował z Darthem Vaderem i nadal zyskiwał podziw Imperatora, ostatecznie awansując do wzniosłej roli Wielkiego Moffa w 14 roku BBY.
Panowanie wielkiego moffa Tarkina
Jako Wielki Moff i gubernator zarówno Gwiazdy Śmierci, jak i Terytoriów Zewnętrznych Rubieży, Tarkin nadal zyskiwał na sile i wpływach. Poświęcił sporo czasu i wysiłku na Zewnętrznych Rubieżach, organizując i rozwijając interesy przemysłowe Imperium na światach takich jak Lothal, a wszystko to w interesie wzmocnienia potęgi militarnej Palpatine'a i zmuszenia odległych światów do uległości. W tym okresie Tarkin intensywnie współpracował z chissowskim strategiem Thrawnem, ale w miarę jak Imperium zacieśniało swój uścisk na Zewnętrznych Rubieżach, coraz więcej systemów wymykało mu się z rąk. W tych dniach Sojusz Rebeliantów zaczął budować siłę i spójność, począwszy od około 5 roku BBY, zyskując szczególną uwagę Tarkina i Thrawna.
W ostatnich dniach budowy Gwiazdy Śmierci Tarkin objął pełne dowództwo nad stacją bojową w roku 0 BBY. Przez dziesięciolecia postrzegał ją jako ostateczną metodę kontroli galaktycznej i sam Imperator powierzył Tarkinowi jej obsługę. Tarkin zamierzał użyć Gwiazdy Śmierci, aby szybko i skutecznie zniszczyć Rebelię, niszcząc wybitną planetę Alderaan w ludobójczym pokazie jej surowej mocy. Na jego nieszczęście Sojuszowi Rebeliantów udało się znaleźć słaby punkt stacji w planach konstrukcyjnych, celowo opracowanych przez projektanta Galena Erso. W rzadkim przypadku Tarkin zdecydował się pozostać na Gwieździe Śmierci podczas ataku rebeliantów, mając pewność, że będzie w stanie zburzyć ich bazę na Yavinie 4, zanim wyrządzą jakiekolwiek znaczące szkody. Oczywiście się mylił i jego Gwiezdne Wojny historia zakończyła się, gdy Luke Skywalker zniszczył Gwiazdę Śmierci podczas bitwy o Yavin.
Dalej: Teoria Gwiezdnych Wojen: Omega Bad Batcha to klon wrażliwy na Moc