Porównując dwie wersje Suspirii, oryginał Darii Argento i remake Luca Guadagnino, która jest najlepsza? Co działa lepiej?
Luca Guadagnino 2018 Wzdycha to mniej remake, a bardziej hołd dla oryginalnego klasyka horroru z 1977 roku. Wersja Guadagnino niemal całkowicie zmienia historię oryginału, pozostawiając jedynie scenerię i ogólne założenia takie same.
POWIĄZANE: 10 horrorów, które trzeba zobaczyć, które pojawią się w kinach w 2021 roku
Z powodu tych różnic oba filmy są świetne, ale różnią się pod każdym względem oprócz gatunku. W dzisiejszych czasach, gdy remake'ów jest mnóstwo, fani oryginału mieli rację, czując pewne obawy w związku z perspektywą kolejnego remake'u. Obsesyjne wskrzeszanie w Hollywood już opowiedzianych historii może być nudne, ale na szczęście nie jest to jeden z takich przypadków.
Oryginał: Jessica Harper
Dzięki sile tego jednego występu Jessica Harper ugruntowała swoją pozycję kultowej królowej krzyku. Była tak wspaniała, że poproszono ją o powrót do remake'u, w którym zagrała niewielką rolę zmarłej żony doktora Klemperera. Bycie królową krzyku nie jest łatwe, ale Jessica Harper idealnie pasuje do tej roli. Równoważyła strach i odwagę, co czyniło ją wiarygodną i zabawną.
Remake: Dakota Johnson
Dakota Johnson w dalszym ciągu pokazywała swój talent, grając rolę Suzy Bannion w nowej odsłonie filmu Luca Guadagnino z 2018 roku Supiria . Wniosła do tej roli mieszankę naiwności, ekscytacji, nieśmiałości, pasji i tajemniczości, która została dość znacząco zmieniona w stosunku do oryginału i tak naprawdę nie da się jej porównać. Jej występ jest raczej hipnotyczny, ponieważ przyciąga widzów i czasami zmusza ich do domysłów. Pod koniec filmu widzowie zdają sobie sprawę, że jej nieśmiałość nie jest oznaką niepewności, ale raczej cichej pewności siebie, która maskuje straszliwą prawdę.
Oryginał: Kolory
Część tego, co uczyniło reżysera Dario Argento oryginałem Wzdycha tak charakterystyczne było użycie koloru. Jasna paleta technikkolorów sprawiła, że koszmarny charakter tej historii stał się jeszcze bardziej niepokojący i przyjemny w oglądaniu. Nawet sztuczna krew w bardziej brutalnych scenach jest tak jaskrawoczerwona, że wygląda na różową. Dzięki temu oryginał wyróżnia się i jest naprawdę hipnotyzującym zegarkiem.
Remake: obsada drugoplanowa
Dakota Johnson nie tylko świetnie gra główną rolę w remake'u, ale najnowsza wersja może poszczycić się także znakomitą obsadą drugoplanową. Jedną z fajnych rzeczy w remake'u jest to, że ma w całości żeńską obsadę. Nawet jedną męską postać gra kobieta (Tilda Swinton w drugiej roli w filmie). Jest tu niesamowita Tilda Swinton, która gra tu trzy role. Jest też Angela Winker, którą ludzie mogą kojarzyć z popularnego serialu Netflix Ciemny . Mia Goth też jest świetna w roli Sary.
Materiał oryginalny: The Score
Fani oryginału często wskazują ścieżkę dźwiękową jako wyróżniający się element filmu. Został on wykonany przez zespół Goblin i jest często przywoływanym klasykiem wśród muzyki filmowej, ze względu na swoją wyjątkowość i to, jak dobrze pomaga nadać ton. Wynik jest całkowicie dziwaczny, ale w dobrym tego słowa znaczeniu, idealnie pasujący bardzo stylizowany film .
Remake: Historia
Oryginalny Wzdycha wyróżnia się bardziej oszałamiającą wizualnie estetyką niż fabułą, która jest raczej prosta i nie jest niczym szczególnie nowym. Remake wprowadza jednak wiele zmian w fabule, dzięki czemu oglądanie jest znacznie ciekawsze. Suzy nadal jest tancerką, która przyjeżdża do zespołu w Niemczech, ale to wszystko bez zmian.
POWIĄZANE: 10 filmów do obejrzenia w Halloween, które sprawią, że będziesz spać przy włączonym świetle
W nowej wersji rozwinięto mitologię; czarownice szukają ciała, które umożliwiłoby dalsze życie Matki Markos, a Suzy wydaje się być kandydatką do dumy. Najbardziej wyraźną zmianą jest oczywiście zakończenie, które pokazuje, że Suzy wcale nie jest dziewczyną z oryginału.
Materiał oryginalny: Prostsza historia
Choć nowsza wersja może poszczycić się bardziej złożoną i, jak niektórzy twierdzą, ciekawszą fabułą, łatwiej jest podążać za oryginałem. To prosty, bezpośredni scenariusz horroru, w którym główna bohaterka, młoda kobieta o imieniu Suzy Bannion, uczęszcza do akademii baletowej w Niemczech. Kiedy tam dociera, zdaje sobie sprawę, że dzieje się coś złowrogiego. Potem musi pracować, aby ujść z życiem przed bandą czarownic. To dość prosta opowieść o horrorze o młodej kobiecie, która musi przetrwać i uciec przed złem.
Remake: Kostiumy
Często pomijaną zaletą nowej wersji jest wspaniały projekt kostiumów. Guilia Piersanti zaprojektowała kostiumy do adaptacji Guadagnino, a w rezultacie powstał szereg pięknych elementów, które wyniosły film na nowy poziom. W przypadku szarej kolorystyki filmu czerwień została wykorzystana w bardzo zamierzony sposób, w sekwencjach niebezpieczeństwa i przemocy i coraz bardziej pod koniec filmu.
Materiał oryginalny: Wpływ na gatunek
Oryginał nie bez powodu uważany jest za arcydzieło. Wszystkie wymienione elementy – kolorystyka, ścieżka dźwiękowa, wykonanie Jessiki Harper – wyróżniają go zarówno w 1977 roku, jak i dziś. Tego rodzaju podejście do gatunku, które koncentruje się nie tylko na przerażeniu, ale także na tworzeniu atmosfery, ma wpływ do dziś. Rok 1977 Wzdycha to klasyk i zasłużenie.
Remake: Wynik
Thom Yorke, czołowy członek Radiohead, stworzył muzykę do albumu 2018 Wzdycha . Stworzona przez niego ścieżka dźwiękowa jest jednocześnie przerażająca, piękna i smutna. Jego partytura uwzględnia także numery taneczne, które w remake'u zajmują znacznie więcej uwagi niż w oryginale. To niesamowicie zapadająca w pamięć ścieżka dźwiękowa, która idealnie pasuje do filmu.
DALEJ: 10 najlepszych filmów o balecie i balerinach