Christopherowi Reeve'owi nie podobała się praca z Marlonem Brando Nadczłowiek . W 1978 roku Richard Donner wypuścił coś, co miało pozostać złotym standardem, jeśli chodzi o adaptację Człowieka ze stali na dużym ekranie. Pomimo obsadzenia stosunkowo nieznanego aktora w tytułowej roli, reżyser zebrał kilku hollywoodzkich A-listów dla drugoplanowych postaci, takich jak Gene Hackman, Ned Beatty i Brando.
W Nadczłowiek , Brando grał Jor-Ela, biologicznego ojca Supermana na Kryptonie, który wysłał swoje dziecko na Ziemię, aby ocalić je przed zniszczeniem jego planety. Aktor nie miał zbyt wiele czasu ekranowego w filmie, ponieważ zmarł na samym początku. Jednak nadal był w nim obecny poprzez Fortecę Samotności; jego nagrane wiadomości dla Kal-Ela pomogły jego synowi powoli stać się idealnym superbohaterem. Zanim Brando zagrał w filmie DC, miał już na swoim koncie imponujące portfolio aktorskie, w tym rolę Don Vito Corleone w filmie Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny , który ukazał się zaledwie sześć lat wcześniej. Mimo to Reeve nie był pod wrażeniem swojej doświadczonej współgwiazdy; w rzeczywistości powiedział nawet, że nie podobała mu się praca z nim Nadczłowiek .
Związane z: Jak Hollywood sprawił, że Superman szybko biegał w filmach przed CGI
W starym wywiadzie z Davidem Lettermanem (via Świergot ), aktor szczerze wyjawił swoje przemyślenia, gdy zapytano go o jego doświadczenie w pracy u boku Brando Nadczłowiek . Reeve odważnie powiedział, że nie ' uwielbienie przy ołtarzu Marlona Brando ' bo czuł, że się wygadał. Dalej wyjaśnił swoje rozczarowanie, mówiąc, że Brando może równie dobrze być inspiracją dla nowej generacji aktorów, ale ponieważ prasa nadal go chwaliła, mimo że wyraźnie nie ma już pasji do tego, co robi, może zadzwonić bez żadnych konsekwencji. To odważne ze strony Reeve'a, by wyzwać Brando w ogólnokrajowej telewizji, że nawet Letterman był dość zaskoczony. Jednak, jak powiedział w wywiadzie, jego intencją nie było zrobienie na złość Brando ani wywołanie jakichkolwiek kontrowersji. Był po prostu rozczarowany, że jeden z najbardziej utalentowanych aktorów w branży nie dba już o swoje rzemiosło.
Brando początkowo zdobył uznanie dzięki filmowi Stanleya Kubricka z 1951 roku, Tramwaj zwany pożądaniem . Jego kariera trwała od takich hitów jak Na froncie wodnym , Dziki , Juliusz Cezar , Niech żyje Zapata! , I Sayonara . Lata 60. i początek 70. były jednak trudnym okresem dla aktora; miał serię flopów i nie pomogło to, że podobno stawał się trudny we współpracy. Połącz to z pewnymi osobistymi niepowodzeniami i Brando zaczął przyjmować role ze względu na pieniądze - coś, co sam przyznał. Sprawy potoczyły się dobrze, kiedy Ojciec chrzestny ukazał się w 1972 roku, a następnie Bernardo Bertolucciego Ostatnie tango w Paryżu , który był kontrowersyjny, ale ostatecznie okazał się hitem. Jednak chociaż występ Brando był chwalony, wyznał, że miał trudności z graniem głównej roli, Paula, w dramacie erotycznym. Znany ze swojej metody aktorskiej, Brando szczególnie zmagał się z projektem ze względu na wrażliwość filmu, która zmusiła go do nakręcenia trudnych scen. Po latach wyznał, że praca odbiła się na nim emocjonalnie. Wkrótce potem doszło do osobistej tragedii, gdy stracił najlepszego przyjaciela z dzieciństwa, co jeszcze bardziej go zestresowało.
Kiedy Brando pojawił się ponownie Przerwy w Missouri w 1976 roku recenzje nie były dla niego łaskawe. Był krytykowany za swoje nieinspirowane występy, a także pogarszający się stan fizyczny. Do czasu, kiedy sfilmował Nadczłowiek , Brando praktycznie wyrzucił ostrożność na wiatr - jakby nie obchodziło go już, co myśli o nim opinia publiczna. Zażądał dużej sumy pieniędzy, mimo że pełnił stosunkowo niewielką, ale ważną rolę. Odmówił wcześniejszego przeczytania scenariusza, a jego kwestie były wyświetlane poza kamerą podczas kręcenia. Zasadniczo był gotów zrobić tylko absolutne minimum. Najprawdopodobniej to właśnie odrzuciło Reeve'a podczas jego pracy z doświadczonym aktorem w projekcie Donner.
Więcej: Czego potrzebuje restart Supermana, aby wszystko było w porządku