Finał serii Strike Back: najlepszy serial akcji w telewizji to już koniec

Strike Back, jeden z najlepszych seriali akcji w historii telewizji, kończy swój bieg, przedstawiając całą jego istotę w ekscytującym finale.

[To jest recenzja Nawrócić się sezon 4, odcinek 10. Będą SPOILERY.]

-

Już od czterech sezonów (pięć, jeśli liczyć sezon Richarda Armitage’a, który był emitowany w USA pod tytułem Kontratakuj: Początki ), Cinemaxa Nawrócić się to jeden z najlepszych seriali akcji, jakie kiedykolwiek wyemitowano w telewizji. Oznacza to, że był to program telewizyjny w czystej postaci: jego zainteresowania opierały się wyłącznie na dostarczaniu rozbudowanych sekwencji kinetycznych chaosu, podczas których jego dwóm bohaterom, Damienowi Scottowi (Sullivan Stapleton) i Michaelowi Stonebridgeowi (Philip Winchester), udało się znaleźć sposób przetrwać wbrew niewiarygodnym (a czasem nawet absurdalnym) przeciwnościom losu. W głębi serca było to przedstawienie, o którym wszyscy byli przekonani radość z sprawiania, że ​​wszystko kwitnie , ale także z wielkim sercem podjął się tego ognistego zadania.

Finał wyemitowano na początku tego roku w Wielkiej Brytanii, co mogło mieć wpływ na to, dlaczego odcinek nie został przyjęty z większymi fanfarami po wyemitowaniu w Cinemax. Ale niewiele to osłabiło ogólny efekt tego, jak mocny był finał odcinka. Michael J. Bassett był pasterzem Nawrócić się poprzez wiele wątków, a nawet stwierdził, że ma wyobrażenie o tym, jak będzie wyglądał ostatni odcinek, gdy nadejdzie czas. Jak się okazuje, Basset, Stapleton i Winchester znaleźli sposób na sprowadzenie serialu do jego istoty, skupiając się wyłącznie na dwóch głównych bohaterach (częściowo dlatego, że wszyscy inni nie żyli lub opuścili Sekcję 20 – ale przede wszystkim wszyscy nie żyli) ) i dostarczenie przeżycia, które pośród strzelanin, eksplozji i fałszywych informacji było zaskakująco osobistym epizodem.

Narracja sezonu 4 była mieszana, ponieważ wydarzenia poza ekranem (kontuzja) zmusiły narrację Stapletona do wprowadzenia stosunkowo łagodniejszej sytuacji z jego ekranowym synem, Finnem (Christian Antidormi z serialu Spartakus ). Chociaż tymczasowe rozdzielenie Scotta i Stonebridge miało pewien negatywny wpływ na płynność całej fabuły sezonu i czasami wydawało się, że bohaterowie podejmują decyzje po prostu dlatego, że wymagała tego historia – pogoń Locke’a (Robson Green) za osobistymi demonami i Martinez (Milauna Jackson) niezamierzona niemożność zapobieżenia schwytaniu i ostatecznej śmierci Richmonda (Milauna Lukes) czasami wydawała się zbyt przesadzona – sezon miał silne poczucie celu. W dużej mierze ma to związek z mądrym wyborem obsady Michelle Yeoh w roli antagonistki sezonu, Li-Na, która, gdy dołączył do niej Kwon (Will Yun Lee), była tak samo bliska zdetonowania ładunku nuklearnego, jak każdy inny miłośnik bomb złoczyńcy, których ta seria widziała już wcześniej.

W dużej mierze dzięki narracyjnemu podejściu Li-Na – które doprowadziło do absolutnie fantastycznego i wspaniale skomponowanego odcinka, który obejmował infiltrację Korei Północnej i zniszczenie obiektu nuklearnego – sezon 4 zdołał utrzymać się na właściwym torze. Tak więc, kiedy przedostatni odcinek zakończył się egzekucją Li-Na w areszcie, a Scott, Stonebridge i Locke zostali zdradzeni przez urzędnika rządowego nadzorującego sekcję 20, rozpoczął się finał wolny od nadrzędnej fabuły sezonu. Efekt tego powstał pełna napięcia historia o przetrwaniu głównych bohaterów serialu, która pomimo zatrzymania się na farmie Austriaka, toczyła się zaskakująco szybko i, co dziwne, intymnie.

Podczas gdy Scott i Stonebridge dali z siebie wszystko Butch Cassidy i Sundance Kid , podejmując serię ostatnich walk wbrew przeważającym przeciwnościom losu – które w pewnym momencie wymagały skoku wiary do rzeki poniżej – ścigało ich coś, co rzekomo było dziwaczną wersją nich samych – Nega Scott i Nega Stonebridge, jeśli wolisz. Chociaż nie wnieśli do historii tak dużo, jak mogli, w finale wspaniale wykorzystali Fabera (Duncan Clare) i Masona (Leo Gregory), dwóch najemników, którzy w zasadzie reprezentują to, kim mogliby być bohaterowie serialu, gdyby dokonywał różnych wyborów.

Basset pomógł zatem zaprojektować finał opowiadający o relacjach Scotta i Stonebridge’a – walka w lesie była Nawrócić się wersja kłócącego się małżeństwa – jednocześnie chcąc zbadać, jak myślą o sobie ci dwaj wytrawni żołnierze. Obaj pluskają się w szarej strefie moralnej po kontuzji Scotta i zastanawiają się, dlaczego zabijanie na służbie stało się dla nich tak łatwe i niemal rutynowe. Scott zastanawiający się, jak do tego doszło, jest miłą kontynuacją dyskusji Stonebridge z Oskarem (Wolf Kahler) na temat życia żołnierza i wszystkiego, co (być może dobrowolnie) poświęcił, aby żyć tak, jak żyje.

Tak więc, zanim ta dwójka podejmie coś, co wydaje się uzasadnione, po raz ostatni przeciwko Faberowi i Masonowi (oraz niekończącemu się strumieniowi mężczyzn podążających za nimi), serial ma na celu dokonanie rozróżnienia między tym, co to znaczy być zabójcą, a tym, czym jest być żołnierzem. Cena, jaką Faber przypisuje życiu obu mężczyzn, opiera się na założeniu, że są oni tak samo pozbawieni skrupułów jak on. To miły moment, w którym Scott i Stonebridge są w centrum uwagi w jednoznaczny sposób, który również wydaje się być tak bliski odkrycia ukrytego na widoku, jak prawdopodobnie oferuje seria. Zaskoczenie następuje wtedy, gdy Stonebridge być może udowadnia, że ​​to nieprawda, bezceremonialnie zastrzeliwując najemnika.