Finał serialu Strike Back: najlepszy serial akcji w telewizji

[To jest recenzja nt Nawrócić się sezon 4, odcinek 10. Będą SPOILERY.]

-

Od czterech sezonów (pięć, jeśli liczyć sezon Richarda Armitage'a, który był emitowany w USA pod tytułem Kontratak: początki ), Cinemax Nawrócić się był jednym z najlepszych seriali akcji, jakie kiedykolwiek widziano w telewizji. To znaczy, był to program telewizyjny czystej akcji: jego zainteresowania opierały się wyłącznie na dostarczaniu rozbudowanych sekwencji kinetycznych chaosu, w których jego dwóm bohaterom, Damienowi Scottowi (Sullivan Stapleton) i Michaelowi Stonebridge'owi (Philip Winchester), udało się znaleźć sposób przetrwać wbrew niewiarygodnym (a czasem nawet absurdalnym) przeciwnościom. W gruncie rzeczy był to spektakl, o którym się przekonał radość płynąca z robienia boomu , ale też podeszła do tego ognistego zadania z wielkim sercem.

Finał został wyemitowany na początku tego roku w Wielkiej Brytanii, więc mogło to mieć wpływ na to, dlaczego odcinek nie został powitany z większą fanfarą, gdy był emitowany w Cinemax. Ale to niewiele zrobiło, aby osłabić ogólny efekt tego, jak silny był finał tego odcinka. Pasterzem był Michael J. Bassett Nawrócić się przez wiele historii, a nawet stwierdził, że ma pojęcie o tym, jak będzie wyglądał ostatni odcinek, kiedy nadejdzie czas. Jak się okazuje, Basset, Stapleton i Winchester znaleźli sposób na wydestylowanie serii do jej istoty, skupienie się wyłącznie na dwóch głównych bohaterach (częściowo dlatego, że wszyscy inni nie żyli lub opuścili Sekcję 20 – ale głównie wszyscy byli martwi ) i dostarczyć doświadczenie, które pośród wszystkich strzelanin, eksplozji i udawania było zaskakująco osobistym epizodem.

Narracja sezonu 4 była mieszana, ponieważ wydarzenia poza ekranem (kontuzja) zmusiły narrację Stapletona do stosunkowo łagodniejszej sytuacji z jego ekranowym synem, Finnem (Christian Antidormi z Spartakus ). Chociaż tymczasowa separacja Scotta i Stonebridge'a miała pewien negatywny wpływ na płynność całej fabuły sezonu i czasami wydawało się, że postacie podejmowały decyzje tylko dlatego, że historia tego wymagała - Locke (Robson Green) ścigał osobiste demony i Martinez' (Milauna Jackson) nieumyślna niezdolność do zapobieżenia schwytaniu i ostatecznej śmierci Richmonda (Michelle Lukes) czasami wydawała się zbyt przepisana – sezon zachował silne poczucie celu. Wiele z tego ma związek z mądrym wyborem obsadzenia Michelle Yeoh jako antagonistki sezonu, Li-Na, która, gdy dołączył do niej Kwon (Will Yun Lee), była tak bliska zdetonowania urządzenia nuklearnego, jak każdy inny kochający bomby złoczyńców, których ta seria widziała wcześniej.

W dużej mierze dzięki narracji nadanej sezonowi przez Li-Na – która doprowadziła do absolutnie fantastycznego i wspaniale skomponowanego odcinka, który obejmował infiltrację Korei Północnej i zniszczenie obiektu nuklearnego – sezon 4 zdołał pozostać na dobrej drodze. Tak więc, kiedy przedostatni odcinek zakończył się egzekucją Li-Na w areszcie, a Scott, Stonebridge i Locke zostali zdradzeni przez urzędnika państwowego nadzorującego sekcję 20, ustanowił finał wolny od nadrzędnej fabuły sezonu. Efekt tego powstał napięta historia o przetrwaniu głównych bohaterów serialu, która pomimo postoju na farmie Austriaka była zaskakująco szybka i, co dziwne, intymna.

Podczas gdy Scott i Stonebridge dawali z siebie wszystko Butch Cassidy i Sundance Kid , robiąc serię ostatnich bastionów przeciwko przytłaczającym przeciwnościom – co w pewnym momencie wymagało skoku wiary w rzekę poniżej – ścigali ich rzekomo dziwaczna wersja ich samych – Nega Scott i Nega Stonebridge, jeśli wolisz. Chociaż nie włączyli się w historię tak bardzo, jak mogliby, finał świetnie wykorzystał Fabera (Duncan Clare) i Masona (Leo Gregory), dwóch najemników, którzy zasadniczo reprezentują, kim mogliby być bohaterowie serialu, gdyby mieli dokonał różnych wyborów.

To, co Basset pomógł zaprojektować, to finał, który bada związek Scotta i Stonebridge'a – walka w lesie była Nawrócić się wersja kłócącej się pary małżeńskiej – jednocześnie starając się zbadać, jak ci dwaj wytrawni żołnierze myślą o sobie. Obaj pluskają się w trochę moralnej szarej strefie po kontuzji Scotta, kwestionując, jak stało się dla nich tak łatwe i prawie rutynowe zabijanie na służbie. Scott zastanawia się, jak doszło do tego punktu, jest przyjemną kontynuacją rozmowy Stonebridge'a z Oskarem (Wolf Kahler) o życiu żołnierza i wszystkim, co (być może dobrowolnie) poświęcił, aby żyć tak, jak żyje.

Tak więc, zanim obaj podejmą coś, co wydaje się być uzasadnionym ostatnim przeciwnikiem Fabera i Masona (i niekończącego się strumienia ludzi podążających za nimi), serial ma na celu rozróżnienie między tym, czym jest bycie zabójcą, a tym, czym jest być żołnierzem. Cena, jaką Faber przypisuje życiu obu mężczyzn, opiera się na założeniu, że są tak samo pozbawieni skrupułów jak on. To miły moment, który wrabia Scotta i Stonebridge'a w jednoznaczny sposób, który wydaje się być tak blisko objawienia ukrytego na widoku, jak seria może zaoferować. Niespodzianka pojawia się, gdy Stonebridge być może dowodzi, że to nieprawda, kiedy bezceremonialnie strzela do najemnika.