Nie wszystkie najlepsze filmy Stephena Kinga są wierne materiałowi źródłowemu i nie wszystkie najgorsze filmy Stephena Kinga są niewierne.
To prawie rzut monetą, gdy zobaczenie słów „na podstawie opowiadania Stephena Kinga” w napisach początkowych filmu. Miłośnikom mistrza horroru – przez samego człowieka pieszczotliwie nazywanego „Stałymi czytelnikami” – nasuwa się jedno pytanie. Czy film będzie wierny książce lub opowiadaniu, które znają i kochają, czy też całkowicie odejdzie od materiału źródłowego?
Czasami odpowiedź brzmi „tak” i to z całą pewnością. Innym razem... nie za bardzo. Istnieje wiele adaptacji dzieł Kinga, które nigdy nie odbiegają od jego słów pisanych, ale jest też wiele takich, które mają ten sam tytuł, ale na tym kończą się podobieństwa.
Zaktualizowano 13 maja 2022 r. przez Tannera Foxa: Prawie pięćdziesiąt lat po premierze filmowej adaptacji Carrie filmy oparte na dziełach Stephena Kinga wciąż wypełniają kina i wzbudzają zainteresowanie psów grozy. Wraz z pojawieniem się wkrótce wersji Salem's Lot i Firestarter, trend ten prawdopodobnie nie ulegnie zmianie w najbliższym czasie.
Jednak czasami zaskakujące jest to, co filmowcy robią z fabułami Kinga. Historie takie jak Needful Things i The Tommyknockers po prostu nie wydają się pasować do srebrnego ekranu i czasami lepiej jest odejść od materiału źródłowego. Z drugiej strony jest coś, co można powiedzieć o ścisłym trzymaniu się tego, co jest na stronie.
Filmy Stephena Kinga wierne materiałowi źródłowemu
Skazani na Shawshank (1994)
Kiedy Frank Darabont reżyseruje adaptację Stephena Kinga, stali czytelnicy wiedzą, że jest w dobrych rękach. Są oczywiście wyjątki; zakończenie Mgła różniła się znacznie od powieści, ale była na swój sposób przerażająca. Leczenie Darabonta Rita Hayworth i Skazani na Shawshank został jednak wiernie i z miłością oddany i z pewnością jest filmem Kinga z jedną z najlepszych wartości do ponownego obejrzenia.
POWIĄZANE: 10 najlepszych postaci Stephena Kinga spoza horroru
Z Timem Robbinsem w roli Andy'ego Dufresne'a i Morganem Freemanem w roli Reda jest to rozmyślanie o naturze wolności i walce jednego człowieka o jej utrzymanie, nawet jeśli znajduje się w instytucji. Narracja Freemana jest kluczem do tego, aby film nie zboczył z kursu, a efekt końcowy to filmowa wersja dzieła Kinga, na jaką mogli liczyć widzowie.
1922 (2017)
Adaptacja opowiadania Stephena Kinga, które po raz pierwszy ukazało się w jego antologii z 2010 roku Pełna ciemność, brak gwiazd , 1922 opowiada historię rolnika, który zabija swoją żonę, aby uniemożliwić jej sprzedaż ich majątku. Ostatecznie poczucie winy doprowadza go do szaleństwa i nieumyślnie prowadzi do śmierci jego i syna.
1922 to powolny proces, który może sprawić, że niektórzy widzowie będą kręcić kciukami, ale jest bardzo wierny oryginalnej historii. Minie sporo czasu, zanim dojdzie do morderstwa, a horror Kinga zajmie centralne miejsce, co sprawia, że oglądanie jest trochę ponure i powolne.
Zielona mila (1999)
Darabont uderza kolejnym uderzeniem z parku Zielona mila , tym razem z Tomem Hanksem w roli strażnika więziennego nadzorującego niezwykle osobliwego więźnia skazanego na karę śmierci, granego przez Michaela Clarke'a Duncana. Jak w przypadku większości dzieł Kinga, istnieją wariacje na temat walki dobra ze złem, ale jest to film o sprawiedliwości u podstaw.
Kto na to zasługuje, kto je otrzymuje i co mówi to o społeczeństwie i ludzkości, gdy jest ono wydawane niesprawiedliwie? To niezachwiane spojrzenie na trudne pytania, ale elementy nadprzyrodzone sprawiają, że nie staje się kamieniem filozoficznym o twardej ręce, a efektem końcowym jest pomost do jednego z najbardziej przemyślanych dzieł Kinga.
Stań przy mnie (1986)
Pierwotnie opublikowana jako nowela w zbiorze z 1982 roku Różne pory roku pod tytułem Ciało , Pozostań przy mnie to opowieść o dorastaniu o czterech przyjaciołach, którzy wędrują przez dziką przyrodę stanu Maine w poszukiwaniu zwłok. Po raz kolejny narracja – tym razem prowadzona przez Richarda Dreyfussa w roli dorosłej wersji Gordiego Wila Wheatona – pomaga reżyserowi Robowi Reinerowi przetrwać lądowanie.
POWIĄZANE: 10 najlepszych cytatów Stand By Me o młodości i przyjaźni
W rzeczywistości dowodzi, że udane adaptacje dzieł Kinga niemal wymagają narracji z lektorem, ponieważ większość tego, co czyni jego twórczość potężną, ma formę wewnętrznych monologów tworzonych przez niego postaci. Pozostań przy mnie daje pewną swobodę w zakończeniu, ale w sumie jest to mocne i nostalgiczne spojrzenie na przejście od dzieciństwa do dorosłości.
Gra Geralda (2017)
Przez lata powieść Kinga z 1992 roku Gra Geralda uznano, że nie nadaje się do sfilmowania, ponieważ większość wydarzeń rozgrywa się w głowie głównego bohatera. Aktorka Carla Gugino dźwiga ciężar kobiety przykutej do łóżka po śmierci męża w trakcie załamania, a każda scena jest oparta na słowach Kinga w sposób, jaki niewielu filmowców było w stanie dorównać.
Dyrektor ds. kreacji Mike Flanagan, który jest także współautorem scenariusza, a także Netflix za umożliwienie mu ujścia. Nie jest to do końca jedna z najpopularniejszych powieści Kinga, ale niczym powolny horror psychologiczny Gra Geralda trzyma poziom, jeśli chodzi o adaptacje powieści powieściopisarza.
To (2017)
Tim Curry rzucał długi cień jako tańczący klaun Pennywise w miniserialu ABC z 1990 roku opartym na tomie Kinga, ale biorąc pod uwagę jego prezentację w telewizji sieciowej, udało się pokazać tylko tyle horroru, jaki krył się w książce. W 2017 roku To oraz 2019 rok To rozdział drugi , reżyser Andy Muscietti nie miał takich ograniczeń.
W gwiazdorskiej obsadzie składającej się zarówno z dzieci, jak i dorosłych, wiernie odtwarza historię miasta w stanie Maine terroryzowanego co 27 lat przez istotę żywiącą się strachem. Chociaż niektóre metafizyczne elementy książki zostały pominięte ze względu na ich złożoność, jest to przykład reżysera, którego nazwisko nie brzmi Darabont, tworzącego wierną potrawę Kinga.
Czyj (1983)
Cujo, wściekły bernardyn z powieści Kinga z 1981 roku pod tym samym tytułem, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych złoczyńców autora, ale sama powieść jest dość daleka od nawiedzeń i horrorów typowych dla Kinga. W rzeczywistości jest to bardziej dramat, który bada głębię konfliktów rodzinnych, oferując jedynie bardzo niejasne sugestie dotyczące zjawisk paranormalnych.
POWIĄZANE: 10 najlepszych miniseriali horrorów telewizyjnych według IMDb
Adaptacja wyreżyserowana przez Lewisa Teague’a z 1983 roku była, na dobre i na złe, bardzo dokładnym odtworzeniem historii. Posuwając się nawet do zapożyczenia wersetów bezpośrednio z powieści, oddaje każdy aspekt twórczości Kinga, co zapewnia na wpół wstrząsające, na wpół męczące wrażenia z oglądania.
Filmy Stephena Kinga, które całkowicie nie są wierne materiałowi źródłowemu
Kosiarz (1992)
Kiedy facet, którego tytuł jest inspiracją dla filmu, pozywa o usunięcie jego nazwiska z filmu, widzowie powinni zachować ostrożność. Oryginalne opowiadanie Kinga pod tym samym tytułem opowiadało o ogrodniku, który w rzeczywistości jest satyrem i składa ofiary bogu Panowi.
Film z 1992 roku, który nosi tę nazwę, przedstawia kosiarkę i ogrodnika, ale na tym podobieństwa się kończą. Jeff Fahey i Pierce Brosnan występują w tym kinowym obrzydliwości Człowiek-kosiarz , a Kingowi przyznano odszkodowanie po złożeniu pozwu o usunięcie jego nazwiska z materiałów marketingowych filmu.
Doktor Sen (2019)
Doktor Sen wydawało się takie obiecujące. Była to kontynuacja przełomowego dzieła Kinga Lśnienie który ukazał się w 2013 roku i podążał za Dannym Torrance'em jako dorosłym. Film, który miał premierę w 2019 roku, emanował w przedpremierowych zwiastunach tym samym strachem, co powieść i jej poprzedniczki… ale potem faktycznie wyszedł i wszystko zdawało się legnąć w gruzach.
POWIĄZANE: 10 horrorów, które warto obejrzeć, jeśli kochasz Doktora Sen
Reżyser Mike Flanagan, który zajmował się Gra Geralda w sposób godny podziwu próbowałem powiązać ze sobą zbyt wiele zmiennych, a mianowicie powieść, na której oparty jest film, Lśnienie w reżyserii Stanleya Kubricka i Lśnienie jak napisał Stephen King. Ostatecznie okazuje się, że to jednak za dużo, a zakończenie filmu w niczym nie przypomina książki.
Mroczna Wieża (2017)
Niewiele filmów wywołało większe oburzenie fanów Kinga niż adaptacja Mroczna Wieża . Po pierwsze, tytuł nawiązuje do serii siedmiu (osiem, licząc Wiatr przez dziurkę od klucza) książki, z których pierwsza nazywa się Rewolwerowiec , ale film czerpie elementy z nich wszystkich, zamiast pozostać wiernym jednemu tomowi.
Efektem końcowym jest nadęty, przypadkowy bałagan, który zrujnował serię tak świętą dla wielu Władca Pierścieni albo Opowieści z Narnii . Idris Elba to fantastyczny i nieszablonowy wybór w roli Rolanda, a Matthew McConaughey idealnie nadaje się do roli Flagga, ale wszystko inne w tym filmie jest tak samo bolesne, jak usuwanie czyraków.
Dzieci kukurydzy (1984)
Chociaż była to jedna z najbardziej zapadających w pamięć powieści Stephena Kinga, Dzieci kukurydzy być może nie nadawał się szczególnie na adaptację filmową, częściowo dlatego, że historia jest bardzo długa i przeciągająca się, a częściowo dlatego, że zakończenie jest przerażające.
Na szczęście film z 1984 roku wprowadza kilka zmian. Co najważniejsze, porzuca zmęczony trop Kinga, przedstawiający kłócącą się parę na skraju rozwodu, zamiast tego skupia się na pozornie szczęśliwym duecie chłopak-dziewczyna. Dodatkowo pod koniec filmu zło zostaje pokonane, a bohaterowie ratują dzieci kultu Malachiasza. Jednak w powieści wszyscy poświęcają się Temu, który idzie za rzędami, pozostawiając Izaaka jako jednego z niewielu ocalałych.
Cmentarz dla zwierząt (2019)
Problem z filmową wersją Kinga z 1989 roku Cmentarz dla zwierząt jest to, że było prawie zbyt wierny książce, a nakłonienie dziecięcego aktora do roli złego, wskrzeszonego ducha wydaje się bardziej śmieszne niż przerażające. Jednak iteracja 2019 zdecydowała się zmienić tak wiele elementów, że stała się zupełnie inną bestią.
Czasami podkreślenie mrocznej natury twórczości Kinga wywiera potężny wpływ na kinomanów, a jako film o złym kocie Stevena Kinga z pewnością uwypukla ten szczególny koci element powieści. Zwrot Darabonta na zakończenie Mgła jest jednym z takich przykładów, ale zakończenie zaktualizowane Cmentarz dla zwierząt jest ponury aż do granic beznadziejności, co jest charakterystycznie niepodobne do króla, niezależnie od jego skłonności do terroru.
To rozdział drugi (2019)
Prawdą jest, że niedawno Andy Muschietti To filmy są całkiem udanymi adaptacjami historii Stephena Kinga, ale choć zachowują one większość nadrzędnych wątków i ważnych scen powieści, to jednak wycięto treść zajmującą cały tom, co sprawia, że książka jest znacznie bardziej niepokojącym doświadczeniem.
Wiele napisano na temat dziwnych sekwencji seksualnych występujących w wersji opowieści Kinga, ale jest też mnóstwo drobiazgów dotyczących Pennywise'a i jego ofiary, które również zostały pominięte. Do tego stopnia, że pod koniec drugiego filmu tytułowy potwór wydaje się być jednonutowym żartem.
Lśnienie (1980)
Napisano książki i nakręcono filmy dokumentalne o głębokich różnicach między oryginałem Kinga Lśnienie oraz film Kubricka z 1980 roku. Decyzja twórcy filmu o obsadzeniu Jacka Nicholsona w roli Jacka Torrance'a nigdy nie spodobała się Kingowi i, szczerze mówiąc, rola Nicholsona w filmie zmienia go w zupełnie coś innego.
Nie oznacza to, że wersja Kubricka jest złym filmem; pod wieloma względami uważany jest za klasyczny i kolejny przykład tego, dlaczego Kubrick jest mistrzem w swoim rzemiośle. Choć tytuł i fabuła mają taki sam jak powieść Kinga, z całą pewnością jest to jedno z największych odstępstw od oryginału spośród wszystkich filmowych adaptacji jego książek.
DALEJ: 10 najlepszych filmów inspirowanych Lśnieniem