„The City on the Edge of Forever” to najlepszy klasyczny odcinek Star Trek, ale Gene Roddenberry zmienił jeszcze wspanialsze pomysły pisarza Harlana Ellisona.
„The City on the Edge of Forever” jest znany jako najlepszy odcinek Star Trek: The Original Series, ale wersja, która została wyemitowana, różni się od tego, co przewidział jej pisarz, Harlan Ellison. Zrzędliwy Ellison był jednym z największych autorów science fiction i był jednym z pierwszych rekrutów Star Trek twórca Gene Roddenberry, aby nadać swojemu serialowi science fiction NBC legalność. Jednak Ellison najeżył się pod realia produkcji telewizyjnej; chociaż przypisuje się mu jedyną twórczość w tym odcinku, Ellison długo narzekał, że jego wersja „Miasta na krawędzi wieczności” była „zmasakrowany” autorstwa Roddenberry i jego zespołu pisarzy, którzy usunęli wiele koncepcji Ellisona, takich jak 9-metrowych Guardians of Forever, dodając (a następnie wycinając) elementy, takie jak kosmiczni piraci.
Kontynuuj przewijanie, aby czytać dalej Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Wyemitowana wersja `` The City on the Edge of Forever '' zachowuje ogólny zarys oryginalnej historii Ellisona: Kapitan Kirk (William Shatner) i Mr. Spock (Leonard Nimoy) podróżują w czasie do lat trzydziestych XX wieku, aby zapobiec jednemu ze statków kosmicznych Przedsiębiorstwo członków załogi od zmiany historii. Kirk zakochuje się w siostrze Edith Keeler (Joan Collins), która ma utopijne spojrzenie na przyszłość. Kirk jest przerażony, gdy dowiaduje się, że Keeler jest wergencją czasu i musi pozwolić jej umrzeć, aby historia została naprawiona. W wyemitowanej wersji odcinka winowajcą, który zagraża czasowi, jest dr Leonard McCoy (DeForest Kelley), który przypadkowo wstrzykuje sobie lek zwany kordruzyną, co doprowadza go do szaleństwa. McCoy przenosi się na planetę znajdującą się w centrum przesunięcia czasowego i przeskakuje przez portal czasowy zwany Strażnikiem Wieczności do lat trzydziestych XX wieku. Kiedy McCoy zmienił historię, oznaczało to Przedsiębiorstwo nigdy nie istniał, więc zniknął, pozostawiając Scotty'ego (James Doohan) i Uhurę (Nichelle Nichols) na planecie, dopóki Kirk i Spock nie wrócili z McCoyem.
Ellison wściekł się na zmiany, które Roddenberry, D.C. Fontana, John D.F. Black i Steve Carbatsos wykonane podczas serii przeróbek. Roddenberry wzdrygnął się na pierwotnego złoczyńcę Ellisona, porucznika Beckwitha, który rozdał swoim kolegom ze statku narkotyk zwany Klejnotami Dźwięku. Przedsiębiorstwo . W wersji Ellisona Beckwith miał zostać stracony przez pluton egzekucyjny na planecie, zanim ucieknie przez wehikuł czasu; Roddenberry odrzucił pomysł oficera Gwiezdnej Floty zajmującego się handlem narkotykami na pokładzie Przedsiębiorstwo . Wysokie na 9 pięter Guardians of Forever Ellison zostały zastąpione portalem w kształcie pączka odcinka ze względów budżetowych, którego Ellison nienawidził.
Ellison był również wściekły, że McCoy stał się sprawcą zniekształcania czasu przez przypadkowe wstrzyknięcie się, co, jak sądził, spowodowało Przedsiębiorstwo Główny oficer medyczny okazał się głupcem. Inną ofiarą przepisywania był Trooper, tragiczny weteran I wojny światowej, który walczył pod Verdun. Kirk i Spock spotkali się w przeszłości. Ostatecznie Ellison chciał, aby Spock pozwolił umrzeć Edith Keeler, ponieważ Kirk nie mógł zmusić się do poświęcenia kobiety, którą kocha. W wyemitowanym odcinku Kirk powstrzymuje McCoya przed uratowaniem Edith - zakończenie preferowane przez Roddenberry, ponieważ sprawia, że Kirk, bohater serialu, musi dokonać niemożliwego wyboru.
Pogłębianie pretensji Ellisona Star Trek był fakt, że Roddenberry spędził lata na wykładach, w których wielokrotnie opowiadał swoją wersję wydarzeń, obwiniając Ellisona za odcinek przekraczający budżet, wprowadzając kosmicznych piratów do odcinka, co było zmianą, którą sam Roddenberry dodał, a następnie wyciął, a Ellison musiał „Scotty handlujący narkotykami”, co nigdy nie wydarzyło się w żadnej wersji odcinka. W 1995 roku Ellison wydał książkę zawierającą jego oryginalny scenariusz do „The City on the Edge of Forever”, kontynuując swoją pracę z Star Trek lata po śmierci Roddenberry. „The City on the Edge of Forever” Ellisona również doczekał się adaptacji do powieści graficznej.
Wyemitowany odcinek „The City on the Edge of Forever” pozostaje porywającą opowieścią, której rdzeniem jest rozdzierający serce problem etyczny. Jednak oryginalne koncepcje Harlana Ellisona, takie jak jego idea Jewels of Sound i ten dźwięk może być narkotykiem, są z pewnością prowokacyjne. Jego czarny charakter, Beckwith, mógł nawet wyłonić się jako jeden z wielkich Star Trek antagoniści, jak Chan (Ricardo Montalban) i Harlan wyobrazili sobie wspaniały epos, który byłby niezapomniany, gdyby Star Trek miał budżet na ich sfilmowanie. Ostatecznie „The City on the Edge of Forever” Ellisona było po prostu zbyt wielkie Star Trek w tamtym czasie, ale to dowód na to, jak potężne są pomysły Ellisona, że odcinek, który został wyemitowany, choć nie taki, jaki zamierzał Ellison, pozostaje najlepszy Star Trek epizod .