Producent Guillermo del Toro i reżyser Andre Øvredal to szanowane nazwiska w horrorze, ale nie mogli stworzyć Scary Stories To Tell In The Dark.
Guillermo del Toro i André Øvredal zaadaptowali ukochane horrory Straszne historie do opowiedzenia w ciemności na duży ekran i pomimo tego, że był potężnym zespołem i szanowanymi nazwiskami w horrorze, film po prostu nie zadziałał.
Podczas gdy film miał niesamowity szum marketingowy, a dzieci z lat 80. i 90. z trudem mogły powstrzymać swoją nostalgię w taki sposób, że wiele osób ustawiło się w kolejce do premiery, coś o Straszne historie po prostu zabrakło esencji klasycznej antologii. Oryginalne książki zostały napisane przez Alvina Schwartza i zilustrowane przez Stephena Gammella; zostały opublikowane w trzech tomach, począwszy od 1981 roku, i przez lata doczekały się dziesiątek iteracji ze względu na ich niesamowitą popularność wśród fanów w każdym wieku. Choć miały być przeznaczone dla młodych czytelników, antologie Schwartza należały do książek, które w latach dziewięćdziesiątych stanowiły największe wyzwanie dla American Library Association.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Kilka powodów za Straszne historie zakwestionowano między innymi przedstawienie w książkach przemocy, terroru i innych mrocznych tematów, takich jak kanibalizm i przemoc domowa. Niektórzy argumentowali, że czytanie tego typu książek pomogło młodym czytelnikom przystosować się do problemów z życia codziennego, stawiając czoła swoim lękom. Plik adaptacja filmowa z Straszne historie do opowiedzenia w ciemności mógł z łatwością zapewnić ten sam rodzaj usług nowemu pokoleniu dzieci, które nie są tak skłonne do skulania się z książką, ale skończyło się to huśtawką i chybotą.
Straszne historie do opowiedzenia w ciemności Luźno adaptowane opowieści
Chociaż Del Toro obiecał, że adaptacja jego i Øvredala pozostanie wierna powieściom, była to prawdopodobnie jej największa porażka. Na początek mamy łącznie 82 historie do przejrzenia; Wybór, który z nich działa najlepiej, był prawdopodobnie największym wyzwaniem, ponieważ w każdej serii antologii są wysokie i niskie punkty. W filmie historie, które trafiły na duży ekran, to „Nawiedzony dom”, „Czerwona plama”, „Duży palec u nogi”, „Harold”, „Blada dama” i „Jangly Man”. „Czerwona plama”, „Harold” i „Blada dama” to trzy z najbardziej znanych wyborów i najlepiej przystosowane. Jednak „The Haunted House” został bardzo luźno przetłumaczony w taki sposób, że wciągnął w główny wątek filmu i działał bardziej jak pojazd, który prowadził historię, zamiast próbować spójnie zawrzeć jej rzeczywistą historię. Zamiast tego stała się historią Sarah Bellows i jej magicznej książki, która zawiera wszystkie historie.
`` Big Toe '' nigdy nie był jedną z lepszych historii w kolekcji Schwartza i służył do wywoływania bezsensownych strachów podskakujących na widowni, która ze względu na ocenę filmu PG-13 i marketing skierowany do widowni animacji mogła być bardziej wrażliwa do takich sztuczek. „The Jangly Man” był złożonym szkicem wielu rysunków Gammella, które Del Toro zaadaptował do własnej historii; to był interesujący wybór, aby nie próbować włączać jeszcze jednej prawdziwej historii z antologii, zwłaszcza że jest tak wiele wspaniałych do wyboru, a film za to ucierpiał.
Straszne historie mogły być bardziej okrutne
Do bajek dla dzieci Schwartz's Straszne historie do opowiedzenia w ciemności były brutalne. W związku z tym pozostawiali swoich młodych czytelników w sparaliżowanych stanach strachu, całkowicie nieufnych wobec otoczenia, ponieważ niebezpieczeństwo mogło czaić się za każdym rogiem. Ten film był doskonałą okazją do zaprezentowania młodej publiczności tego rodzaju czystego, trzewnego przerażenia za pomocą medium, które przyjęli. Del Toro i Øvredal pracowali w tandemie, aby wplecić te historie w ostrzegawczą atmosferę opowieści, która została wzmocniona przez młodą obsadę nieprzystosowanych postaci.
Co dziwne, wiele postaci ucieka z drogi i jest spełnionych duchem ocalałego i utrzymującym się przesłaniem nadziei, że jeśli będą mogli dalej rozpowszechniać prawdę o Sarah Bellows, to jest nadzieja, że uratują swoich zagubionych (ale nie potwierdzonych zmarłych) przyjaciół. . To jest w zdecydowanej sprzeczności z Schwartzem Straszne historie do opowiedzenia w ciemności , które rzadko kończyły się porządnie lub ładnie.