Filmy gatunkowe są często postrzegane jako bezmyślna rozrywka z popcornem, ale filmy takie jak RoboCop i Pierwsza krew udowadniają, że mogą być zarówno inteligentne, jak i zabawne.
Od wczesnych filmów o zombie George’a A. Romero po współczesne thrillery społeczne Jordana Peele’a – kino gatunkowe może służyć jako doskonałe narzędzie do komentowania społecznego. W rękach mistrza filmowego, takiego jak John Carpenter czy Sam Peckinpah, film może dostarczyć wiele dobrego pod względem akcji i spektaklu, a mimo to ma wiele do powiedzenia tematycznie.
POWIĄZANE: Death Proof i 9 innych slasherów łączących inny gatunek
Paula Verhoevena RoboCop to doskonały przykład filmu gatunkowego, który jest o wiele mądrzejszy, niż się wydaje. Na pozór jest to niezwykle brutalny film akcji opowiadający historię robota-policjanta, ale ma w sobie ostry satyryczny nurt, poruszający wszelkiego rodzaju ważne kwestie, takie jak autorytaryzm i prywatyzacja.
RoboCop (1987)
Na początku RoboCop , policjant mający dobre intencje zostaje zastrzelony na służbie, a następnie bezduszna korporacja nasyca jego ciało technologią robotyczną, aby zamienić go w autorytarną maszynę do zabijania.
Klasyk Paula Verhoevena z lat 80. zapewnia całą wybuchową akcję, jakiej można oczekiwać od filmu o robotycznym gliniarzu, ale jednocześnie krytykuje kapitalizm, chciwość korporacji i media.
Cukierkowy człowiek (1992)
Na podstawie opowiadania „Zakazany” Clive’a Barkera, Cukierkowy facet kręci się wokół studentki badającej miejską legendę i stwierdzającej, że jest ona bardziej dokładna, niż się spodziewała.
Oryginalna historia Barkera skupiała się na problemach klasowych w Liverpoolu, ale scenarzysta i reżyser Bernard Rose zmienił jej kontekst tak, aby rozgrywał się na osiedlu budynków publicznych Cabrini-Green w Chicago, dzięki czemu mógł poznać rasę i centrum miasta.
Szaleni (2010)
George A. Romero jest pionierem w propagowaniu komentarzy społecznych poprzez opowieści gatunkowe. Jego najbardziej zapadające w pamięć przykłady horrorów naładowanych społecznie rozgrywają się podczas apokalipsy zombie, ale... Szaleni to kolejny świetny przykład.
Wkraczając w niepewną erę po Watergate, Szaleni widzi, jak wojsko amerykańskie przypadkowo wypuszcza broń biologiczną w małym miasteczku, zamieniając jego mieszkańców w mordercze potwory.
Godzilla (1954)
Garść hollywoodzkich remake'ów godżilla usunęliśmy podtekst, ale oryginalny film z 1954 r. tak naprawdę nie opowiada o gigantycznym potworze; gigantyczny potwór jest metaforą.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) filmów o potworach, jakie kiedykolwiek powstały
W obliczu niszczycielskich skutków bombardowań atomowych na Hiroszimę i Nagasaki podczas II wojny światowej, godżilla stał się symbolem wojny nuklearnej.
Ucieczka z Nowego Jorku (1981)
Chociaż film powstał dopiero w 1981 roku, początkowo napisał John Carpenter Ucieczka z Nowego Jorku w odpowiedzi na skandal Watergate, który obalił administrację Nixona. W szczególności film dotyka rozczarowania Ameryki wobec prezydenta po skandalu.
Kurt Russell wciela się w Snake’a Plisskena, bezwzględnego najemnika wysłanego do Nowego Jorku – który w dystopijnej przyszłości filmu stał się gigantycznym, otoczonym murem więzieniem – aby uratować prezydenta USA, gdy jego samolot zostaje zestrzelony i tam utknie. .
Pierwsza krew (1982)
Chociaż Rambo filmy ostatecznie przekształciły się w pełne akcji thrillery, które wychwalają wojnę z ultrabrutalnymi wyczynami dobrze naoliwionej maszyny do zabijania, zaczynały od znacznie bardziej mózgowego, prowokującego do myślenia i cynicznego podejścia do wojny.
POWIĄZANY: Rambo: 10 powodów, dla których sequele nigdy nie przebiją Pierwszej Krwi
W Pierwszy bł och Rambo dowiaduje się, że wszyscy jego przyjaciele z Wietnamu zginęli, po czym zostaje wypędzony z miasta przez skorumpowane lokalne organy ścigania. W końcu gliniarze wywołują u niego zespół stresu pourazowego (PTSD), a on prowadzi ich do lasu na obławę. Film wiele mówi o niesprawiedliwym sposobie, w jaki traktowano weteranów wojny w Wietnamie po powrocie do domu.
Teksańska masakra piłą łańcuchową (1974)
Na pierwszy rzut oka Tobe’a Hoopera Teksańska masakra piłą mechaniczną to przerażający slasher o sadystycznym brutalu z piłą łańcuchową, który zabija niczego niepodejrzewających turystów w ostępach stanu Lone Star.
Właśnie o to chodzi – i jest to niezwykle skuteczne – ale jest też pełne podtekstów. Ironia faktu, że ludzie są zabijani na mięso, doprowadziła do tego, że film otrzymał etykietę najlepszy film pro-wegetariański .
Żołnierze statku kosmicznego (1997)
Dziesięć lat po sterach RoboCop , Paul Verhoeven zaadaptował wojskowy klasyk science-fiction Roberta A. Heinleina Żołnierze statku kosmicznego w wysokobudżetowy film z równie dużą ilością satyrycznego akcentu.
Opowiadając historię ludzkich żołnierzy wysłanych na wojnę międzygalaktyczną, aby walczyć z gigantycznymi owadami, Żołnierze statku kosmicznego zakłada, że wojna zawsze wywołuje faszyzm po obu stronach.
Dzika banda (1969)
Na długo przed tym, jak Quentin Tarantino kazał obciąć ucho policjantowi, najbardziej znanym reżyserem brutalnego kina był Sam Peckinpah, który nakręcił takie klasyczne filmy akcji, jak Ucieczka I Krzyż Żelazny . Odcisnął także swoje piętno na gatunku westernu, tworząc kilka ostrych antywesternów Pat Garrett i Billy Kid .
POWIĄZANE: McCabe i pani Miller oraz 9 innych świetnych antywesternów
Prawdopodobnie najbardziej kultowy western Peckinpaha Dzika Banda , który kręci się wokół bandy starzejących się bandytów planujących wielki napad. Kontrowersyjna przemoc w filmie miała przywołać wojnę w Wietnamie, której brutalne wydarzenia były co wieczór transmitowane w amerykańskich stacjach informacyjnych.
Noc żywych trupów (1968)
George A. Romero wynalazł współczesnego zombie Noc żywych trupów . Stworzył także szablon dla filmów o zombie, w których grupa ocalałych zbiera się i ukrywa na farmie. Film tak naprawdę opowiada o terrorze rasizmu, który pojawia się zaledwie cztery lata po zakończeniu segregacji.
Pośrednia kontynuacja Romero, Świt żywych trupów , w podobny sposób wykorzystał apokalipsę zombie jako narzędzie do komentarzy społecznych. Gdy grupa ocalałych zaszyła się w centrum handlowym podczas powstania nieumarłych, Świt to wnikliwa satyra na konsumpcjonizm.
DALEJ: 10 horrorów z lat 60., które trzeba zobaczyć