- „Possession” (1981) został zakazany w Wielkiej Brytanii, a w USA intensywnie edytowany ze względu na intensywną i niepokojącą treść, przez co zyskał miano „paskudnego wideo”.
- Sam Neill określił Opętanie jako najbardziej ekstremalny film, jaki kiedykolwiek nakręcił, ukazując wymagający i niepokojący charakter podejścia reżysera Andrzeja Żuławskiego.
- Pomimo wyzwań Neill uważa Opętanie za wadliwe arcydzieło i wierzy w artystyczną wizję Żuławskiego, podkreślającą złożoność produkcji filmowej.
Posiadanie (1981), szybko zwrócił na siebie uwagę swoją niekonwencjonalną narracją i intensywną głębią emocjonalną, ale kultowy klasyk został zakazany w kilku krajach. Horror psychologiczny w reżyserii Andrzeja Żuławskiego, w rolach głównych występują Isabelle Adjani i Sam Neill. Akcja filmu rozgrywa się w ponurym, podzielonym Berlinie z czasów zimnej wojny i zanurza się w burzliwe relacje między parą doświadczającą rozpadu małżeństwa. Jednakże, Posiadanie zagłębia się w sferę surrealizmu, przeplatając chaos osobisty i polityczny z elementami nadprzyrodzonymi. Enigmatyczna fabuła i wstrząsające kreacje aktorskie sprawiły, że film stał się przedmiotem fascynacji i kontrowersji. Posiadanie to podróż przez skrajności ludzkich emocji i psychologicznego horroru.
Dobytek enigmatyczna i wielowątkowa fabuła w połączeniu z wyjątkowym stylem reżyserskim Żuławskiego sprawia, że jest to zarówno wymagający, jak i niezapomniany horror Sama Neilla. Zwłaszcza rola Adjani przyniosła jej szerokie uznanie, w tym nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. Pomimo pochwał, a może właśnie dzięki nim, Posiadanie stał się przedmiotem kontrowersji. Rozgłos ten tylko dodał filmowi tajemniczości, czyniąc go kultowym klasykiem i przedmiotem fascynacji zarówno kinomanów, jak i krytyków. Posiadanie pozostaje prowokacyjnym i fascynującym dziełem kina, filmem, który przesuwa granice gatunku, rzucając wyzwanie widzom, aby zmierzyli się z mroczniejszymi aspektami ludzkiej psychiki.
Powiązany
10 najlepszych filmów Sama Neilla, które nie są Parkiem Jurajskim
Neill przez ostatnie pół wieku stał się jednym z najsłynniejszych nowozelandzkich aktorów swojego pokolenia i osiągnął więcej niż „Park Jurajski”.Posiadanie (1981) zostało zakazane, ponieważ było „paskudnym wideo”
Termin „video paskudny” stał się popularny w Wielkiej Brytanii na początku lat 80. XX wieku i obejmował grupę filmów rozpowszechnianych na kasetach wideo, które były krytykowane za brutalne treści przez prasę, komentatorów społecznych i różne organizacje religijne. Inne klasyczne filmy uznane za „wideopaskudne” to m.in Holokaust kanibala, pluję na twój grób, I Ostatni dom po lewej, I Posiadanie trafiły do tej kategorii ze względu na intensywną i często niepokojącą treść . Graficzny charakter filmu w połączeniu ze złożoną i niepokojącą tematyką sprawił, że zaczęto go określać mianem „paskudnego wideo”.
Ta sława zaowocowała Posiadanie zakazany w Wielkiej Brytanii i intensywnie zmontowany na potrzeby premiery kinowej w USA, z ponad 40-minutowym skróceniem, co stanowi jedną trzecią całego filmu (przez SlashFilm ). Oryginalna, nieoszlifowana wersja Posiadanie trudno było trafić , co czyni go poszukiwanym dziełem dla miłośników horroru i kina, którzy chcieli doświadczyć niefiltrowanej wizji Żuławskiego. Podróż filmu przez cenzurę i montaż uwypukla kulturowe i społeczne napięcia tamtej epoki dotyczące treści medialnych i ich wpływu na widzów.
Sam Neill powiedział, że „Opętanie” to „najbardziej ekstremalny film”, jaki kiedykolwiek nakręcił
Refleksja Sama Neilla nt Posiadanie oferuje rzadki wgląd w intensywne doświadczenia związane z kręceniem tego kontrowersyjnego filmu. Opisując to jako „ najbardziej ekstremalny film ', w którym kiedykolwiek brał udział (via IndieWire ), w komentarzach Neilla widać wymagający charakter reżyserskiego podejścia Andrzeja Żuławskiego. Aktor przyznaje, że choć wielu widzów żywi do filmu silną niechęć, Neill zastanawia się Posiadanie A ' wadliwe arcydzieło ' . Szczególnie wymowne są spostrzeżenia Neilla na temat metod Żuławskiego. Opisuje reżysera jako postać charyzmatyczną, a zarazem wymagającą, której podejście do realizacji filmów było problematyczne.
Zdaniem Neilla ta intensywna metoda przekraczała granice aktorów, często prowadząc do niepokojących sytuacji, zwłaszcza w scenach z udziałem jego partnerki Isabelle Adjani. Neill zdradził, że podczas produkcji Żuławski żądał od aktora, aby autentycznie uderzył swoją koleżankę. Neil powiedział:
Nie lubiłem go zbytnio; to, co uważał za kierunek, często było po prostu zwykłym znęcaniem się. Ale miał wizję, był prawdziwym kinomanem. A są rzadkie... Żuławski prosił o więcej, niż był w stanie dać. Bywały chwile, kiedy krzyczał i ryczał na [współgwiazdę Isabelle Adjani] prosto jej w twarz. To było niepokojące.
Myślałeś, że nie możesz być bardziej szalony niż byłeś, ale się myliłeś. Trzeba było to potroić. Dziś wątpię, czy ujdzie ci to na sucho. Ale z Żuławskim zrobiłbyś wszystko, czego by chciał. I choć brzmi to jak klasyczna ofiara przemocy, którą w pewnym sensie tak uważam, to było coś więcej. Mieliśmy całkowitą wiarę w niego jako artystę i chcieliśmy stworzyć tę rzecz, cokolwiek by to nie było. Naprawdę chcieliśmy zagrać w This Thing. Tworzyliśmy coś większego od nas samych.
Powiedziałem: „Słuchaj, Andrzej, muszę powiedzieć nie. Nie mogę tego zrobić. Nie możesz mnie o to prosić. Nigdy nie podniosłem ręki na drugiego człowieka i muszę powiedzieć nie. Proszę, nie proś mnie o to. Nie zamierzam tego zrobić. Wtedy podszedł do mnie Adjani. Powiedziała: „Sam, musisz to zrobić”. Musisz”. Powiedziałem: „Proszę, Isabelle, nie pytaj mnie”. Odpowiedziała: „Musisz to zrobić”. Więc musiałem to zrobić. Muszę przyznać, że była to najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek musiałem zrobić w filmie.
Naciski Żuławskiego ilustrują emocjonalne i moralne wyzwania, przed którymi stanął Neill podczas produkcji. Pomimo tych trudności Neill traktuje to przeżycie jako część czegoś większego, świadectwo wiary aktorów w artystyczną wizję Żuławskiego. Ta mieszanka podziwu i niepokoju w jego opowieściach oferuje zniuansowane spojrzenie na złożoną dynamikę produkcji filmowej, zwłaszcza w projektach takich jak Posiadanie , co przesuwa granice konwencjonalnego opowiadania historii i performansu.