Philip Seymour Hoffman był uznanym aktorem i zdobywcą Oscara. W trakcie swojej kariery zagrał w uznanych filmach, takich jak Boogie Nights i Capote.
Filmy Philipa Seymoura Hoffmana są jedyne w swoim rodzaju, ponieważ utalentowany aktor zawsze wnosił do swoich ról charakterystyczną głębię i niezależnie od tego, jak wiele ujawniono na temat jego bohaterów, zawsze wydaje się, że jest jeszcze więcej do odkrycia. Hoffman również miał świetny zasięg; potrafił przejść od nonszalanckiego do wściekłego, poważnego do komicznego. Niestety zmarł w 2014 roku, choć jego dziedzictwo kontynuuje jego syn, Cooper Hoffman.
Hoffman ma obszerną filmografię, która zaspokoi wszelkie gusta i chociaż zawiera współczesne klasyki, takie jak Wielkiego Lebowskiego I Synekdocha w Nowym Jorku , filmy te albo zbyt dzielą, albo Hoffman odgrywa zbyt małą rolę, aby uznać je za najlepsze. Filmy, w których naprawdę się wyróżnia, to filmy odważne i skłaniające do myślenia, w których jako główna rola może samodzielnie prowadzić narrację, lub w innych przypadkach wysoko oceniane filmy, w których Hoffmanowi udaje się ukraść show w roli drugoplanowej.
POWIĄZANE: Wyjaśnienie zakończenia Big Lebowskiego
12 Szczęście (1998)
Szczęście Tytuł może wydawać się mylący, ponieważ film zasadniczo opowiada o samotności i rozpaczy, ponieważ skupia się na mozaice zagadkowych postaci, z których wszystkich spowija tajemnicza ciemność. Hoffman na przykład gra Allena, niepewnego siebie mężczyznę, który gubi się w swoich niepokojących fantazjach seksualnych i stopniowo traci kontrolę nad otaczającą go brutalną rzeczywistością. Występując w filmie u boku Jona Lovitza i Jane Adams, Hoffman stworzył niepokojącą kreację mężczyzny, który czuje się uwięziony w swoim złośliwym umyśle i niezdolny do zmiany.
Szczęście to dobry film i szczególnie wyjątkowe przeżycie, ale jego ciężka treść może dla niektórych być zbyt duża; chociaż nie ma wielu przykładów drastycznej przemocy, narracja sięga głęboko w pokręcony umysł swoich bohaterów. Niektórzy widzowie żałują, że nie odeszli Szczęście , film w większości trafił we właściwe cele i został dobrze przyjęty przez krytyków, zdobywając 83% w serwisie Rotten Tomatoes.
jedenaście Misja: Niemożliwe III (2006)
Chociaż Misja: Niemożliwe III nie jest uważany za zły film, często jest uważany za film „w porządku”. Nabierający Misja: Niemożliwe II biorąc pod uwagę, z pewnością wydaje się to krokiem w górę, nawet jeśli J.J. Abrams skrupulatnie stworzył ten film, by sprawiał wrażenie filmu telewizyjnego, z jednymi z najbardziej cyfrowych zdjęć pierwszej dekady XXI wieku.
To tylko drobne niedogodności w porównaniu z poziomem niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą złoczyńca przypominający agenta 007 Hoffmana. Już od pierwszych minut widać, że stanowi on ogromne zagrożenie dla życia Ethana Hunta (Tom Cruise), który ma teraz rodzinę do ochrony. Trzeci wypad można uznać za jeden z Niewykonalna misja filmów serii, które najchętniej ogląda się ponownie wyłącznie dzięki Hoffmanowi, którego złoczyńca z pewnością był najbliżej zniszczenia Hunta.
POWIĄZANE: Najniebezpieczniejszy wyczyn kaskaderski w każdej misji: film niemożliwy
10 Utalentowany pan Ripley (1999)
Stworzony przez pisarkę Patricię Highsmith pan Ripley to fascynująca postać, która pojawia się w wielu filmach, takich jak Amerykański przyjaciel , Fioletowe południe , i oczywiście, Utalentowany pan Ripley . Postać ta jest czasami przedstawiana jako zimny antybohater, choć najbardziej nikczemny staje się w rękach Matta Damona, który z powodzeniem adaptuje cechy Toma Ripleya w uroczo niebezpieczną osobowość. W filmie jego celem jest niczego niepodejrzewający zamożny mężczyzna Dickie (Jude Law), któremu zamierza ukraść tożsamość, angażując się w niebezpieczną grę w dwulicowość i morderstwo.
Hoffman pojawia się w roli Freddiego Milesa, jednego z najbliższych przyjaciół Dickiego, który od razu podejrzewa, że coś jest nie tak z Ripleyem. Utalentowany pan Ripley to jeden z najlepszych filmów z serii Toma Ripleya, ponieważ nie idealizuje brutalności swojego bohatera: Freddiego pod koniec spotyka tragiczny los i przedstawia jedną z najbardziej pamiętnych scen w filmie, kiedy Ripley atakuje Freddiego i tłucze go na śmierć rzeźba. Hoffman od razu precyzyjnie uchwycił podejrzane wrażenie Freddiego na temat Ripleya, a jego występ zwiększył napięcie w scenie jego śmierci, stając się jednym z wielu głównych punktów filmu.
9 Miłość po uderzeniu (2002)
Miłość po uderzeniu całkowicie różni się od innych dzieł Paula Thomasa Andersona, ponieważ nie ma w nim ani jednej postaci, która wyglądałaby choć trochę zwyczajnie. W pogoni za miłością Barry Egan, jedna z najbardziej sympatycznych postaci Sandlera, natrafia na znienawidzonego Deana Trumbella granego przez Hoffmana, nieprzewidywalnego człowieka, który jest właścicielem sklepu z materacami i prowadzi oszukańczą linię seks przez telefon. W pamiętnej scenie Hoffman staje się mrocznie zabawny, gdy krzyczy na Barry'ego przez telefon; przesadzony, histeryczny moment, który udaje mu się z łatwością przekazać.
Miłość po uderzeniu to przede wszystkim historia miłosna, która kwitnie wśród zawstydzenia i izolacji: bierność Barry'ego w obliczu gwałtownej impulsywności Deana kończy się epicką konfrontacją, ale widzowie potrzebują cierpliwości, dopóki nie zrozumieją, do czego zmierza film.
POWIĄZANE: Czy miłość po pijanemu ponczu opiera się na prawdziwej historii?
8 Magnolia (1999)
Magnolia przekracza granicę między rzeczywistością a fikcją absurdem przypadku: w rzeczywistości żaby nie spadają z nieba, ale tutaj jest to znak, że te życia połączył los. Magnolia to chyba film Paula Thomasa Andersona, który najlepiej radzi sobie z zadaniem przeplatania się losów niezwiązanych ze sobą postaci w zawiłej sieci, nieustannie przypominając widzom, że życie to pudełko niespodzianek. Postacie w Magnolia dążyć do pozornie prostych celów: szczęścia, pieniędzy i rodziny, a mimo to cele te wydają się rozpaczliwie nieosiągalne. Pośród chaosu Phil, grany przez Hoffmana, pełni rolę mediatora w tej powiązanej narracji, ale jest tak samo zagubiony jak wszyscy.
7 Seria Igrzysk Śmierci (2012–2015)
Hoffman zadebiutował w Igrzyska Śmierci franczyza z Łapanie ognia i niestety zmarł podczas kręcenia filmu Kosogłos – część 2 . Reżyser Francis Lawrence wykorzystał stare nagrania i cyfrowe sztuczki, aby ukryć nieobecność Hoffmana i złożyć hołd aktorowi. Bohaterem granym przez Hoffmana jest Plutarch Heavensbee, organizator gier na Kapitolu, który zdradza Snowa i okazuje się przywódcą rewolucji w 13. Dystrykcie. Plutarch jest kluczową postacią w Łapanie ognia , który jest uważany za najlepszy film z serii. Plutarch skrupulatnie projektuje arenę niczym zegar, by ostatecznie zrealizować swój plan.
6 Mistrz (2012)
Mistrz to jeden z najbardziej wyrafinowanych filmów Andersona, fikcyjna historia, która wygląda nieprzyjemnie realnie. Fabuła koncentruje się wokół Freddiego (Joaquin Phoenix), weterana z problemami, który cierpi na zespół stresu pourazowego. Spotyka Lancastera Dodda (Hoffman), przywódcę ruchu religijnego opartego na naukach scjentologii. Występ Hoffmana w Mistrz jest ostry i zimny; Lancaster mówi niewiele rzeczy, które powinny wzbudzić podejrzenia bohaterów, a mimo to za każdym razem, gdy się pojawia, wnosi wyraźny niepokój.
Cierpliwy, powolny spalacz, który w dużym stopniu opiera się na swoich dobrych wynikach, Mistrz zawiera zapadające w pamięć cytaty i wykorzystuje tragedie minionego stulecia, aby stworzyć twórczą, oryginalną historię. Hoffman, Phoenix i Amy Adams byli nominowani do Oscarów za swoje role, choć żadna z nich nie zdobyła nagrody.
Powiązany: Występ w filmie The One Joaquin Phoenix jest jeszcze lepszy niż Joker
5 Marysia i Maks (2009)
Choć nie jest to powszechnie wiadome, Hoffman był także wyjątkowym aktorem głosowym, który zapewnił wyjątkową kreację w charakterystycznym filmie animowanym Adama Elliota Marysia i Maks . Film, z 95% oglądalnością na Rotten Tomatoes, jest najwyżej ocenianym projektem Hoffmana i opowiada historię nieprawdopodobnej przyjaźni między samotną ośmioletnią Mary (Bethany Whitmore) i Maxem (Hoffman), osobliwym starszym mężczyzną. Każde z nich mieszka w innej części świata, ale łączy ich silna więź dzięki listom i prezentom. Film pomimo niesamowitej animacji poklatkowej oferuje suchy humor i minimalistyczną oprawę wizualną, przekazując szczere przesłanie nadziei.
4 Moneyball (2011)
Piłka nożna to jeden z najbardziej realistycznych filmów o baseballu, ponieważ przedstawia prawdziwą historię menadżera Oakland Athletics Billy’ego Beane’a (Brad Pitt), który ucieka się do nieoczekiwanych środków, aby stworzyć świetną drużynę baseballową przy ograniczonym budżecie. Kiedy to wyszło , Kula pieniędzy był głównym kandydatem do Oscara i został ciepło przyjęty przez krytyków, zdobywając 94% punktów w serwisie Rotten Tomatoes.
Hoffman odgrywa drugoplanową rolę Arta Howe'a, który, trzymając się tradycyjnych zasad gry, stwarza zagrożenie dla planów Beane'a. Piłka nożna przedstawia różne perspektywy tego, jak sport stale ewoluuje pomimo zasad ustalonych dawno temu. Rola drugoplanowa, która podgrzewa konflikt narracji, Hoffman jest twarzą tradycji, podczas gdy Pitt reprezentuje krok w przyszłość.
3 Prawie sławny (2000)
Hoffman gra Lestera Bangsa Prawie sławny , prawdziwy dziennikarz rockowy, którego reżyser Cameron Crowe poznał, gdy był nastolatkiem (via Rolling Stone'a ). Dostosowując ten zmieniający życie moment do filmu, Bangs dostarcza to, co najlepsze Prawie sławny cytuje i wyznacza początkującemu dziennikarzowi Williamowi Millerowi (Patrick Fugit) swoje pierwsze zadanie: recenzję koncertu Black Sabbath.
POWIĄZANE: 10 powiązań między Near Famous i Vanilla Sky, o których nie miałeś pojęcia
Akcja filmu rozgrywa się w latach 70. i śledzi losy Williama wyruszającego w trasę wraz ze wschodzącym zespołem Stillwater, dostrzegając dobre i złe strony życia wypełnionego muzyką, narkotykami i niedoszłymi gwiazdami. Prawie sławny to najbardziej przystępny film Hoffmana; beztroski film drogi, który wykorzystuje osobiste doświadczenia Crowe'a do kształtowania onirycznej rockowej fantazji.
2 Capote'a (2005)
Płaszcz zapewnia dogłębne spojrzenie na jednego z najbardziej zagadkowych pisarzy amerykańskich i jego proces pisania arcydzieła. Film biograficzny Trumana Capote'a nie tylko oferuje orzeźwiający wgląd w scenę wydawniczą lat 50., ale także obnaża niepokojący świat przemocy i morderstw.
Twórczość Hoffmana Płaszcz jest bezbłędny i, co nie było zaskoczeniem, przyniósł mu nagrodę Oscara dla najlepszego aktora, odtwarzając siłę pisarza, który nie pozwala, aby szokująca rzeczywistość, której jest świadkiem, zaszkodziła integralności jego twórczości. Capote jest zmuszony nie skupiać się na skomplikowanej sprawie, aby zdobyć swoją książkę, Z zimną krwią , ukończono, badając i zgłaszając okoliczności morderstw czterech członków rodziny Clutterów na wsi w Kansas.
1 Noce Boogie (1997)
Noce Boogie może nie był to najbardziej zapadający w pamięć występ Hoffmana, ale często jest wspominany jako jego najlepszy film. Po tym, jak Hoffman współpracował z Paulem Thomasem Andersonem w Ciężka ósemka , Noce Boogie wydawało się przypieczętować długoterminowe partnerstwo między nimi.
Anderson trafnie ukazuje deprawację lat 70., przywołując wspomnienia czasów, gdy dorastał w Kalifornii. Film prawie uzyskał ocenę NC-17 ze względu na graficzne przedstawienie branży filmów dla dorosłych, co pokazuje, że Anderson nie szczędził środków, aby ukazać liberalne aspekty tamtej epoki.
Noce Boogie oddaje wolność i ideały decydującego czasu, ale także poświęca czas na omówienie tego, jak łatwo marzenia mogą zostać zmiażdżone przez stale zmieniającą się scenę Los Angeles. Noce Boogie ' postacie, w tym Philipa Seymoura Hoffmana Scotty, są zawsze w ruchu, ale nie wszystkim udaje się za nimi nadążyć.
Więcej: 10 faktów, których fani mogą nie wiedzieć o filmach Paula Thomasa Andersona