Zabawny, niepokojący i łamiący serce naraz, Parasite znajduje Bonga w szczytowej formie jako gawędziarz, dostarczając film jak żaden inny w tym roku.
Zabawny, niepokojący i łamiący serce naraz, Parasite znajduje Bonga w szczytowej formie jako gawędziarz, dostarczając film jak żaden inny w tym roku.
Pasożyt to nie tylko jeden z najlepszych filmów 2019 roku, to film, który (jak być może już słyszałeś) jest bardziej doświadczony, wiedząc jak najmniej. Zdobywca Złotej Palmy od południowokoreańskiego pisarza i reżysera Bonga Joon-ho of Gospodarz , Snowpiercer , i w porządku sława (między innymi), Pasożyt to odważnie oryginalne dzieło, które wymyka się spod kontroli jednego gatunku, łącząc mroczną satyrę społeczną z czymś więcej niż tylko odrobiną horroru, thrillera i tragedii w jednym. To także narracja, która nieustannie, ale precyzyjnie, przekształca się z jednego filmu w inny, zapewniając doświadczenie, które jest tak samo zabawne, jak prowokujące do myślenia. Zabawne, niepokojące i łamiące serce jednocześnie, Pasożyt uważa, że Bong jest w szczytowej formie jako gawędziarz, dostarczając film jak żaden inny w tym roku.
Akcja filmu rozgrywa się w Korei Południowej, gdzie członkowie rodziny Kim - Ki-taek (Song Kang-ho), jego żona Chung-sook (Jang Hye-jin), córka Ki-jeong (Park So-dam) i syn Ki-woo (Choi Woo-shik) - mieszka w piwnicy i walczy o przetrwanie, pracując na nisko płatnych tymczasowych koncertach. Na polecenie przyjaciela Ki-woo jest w stanie zapewnić zatrudnienie jako korepetytor języka angielskiego dla córki zamożnej rodziny Parków, Da-hye (Jung Ji-so), i udaje mu się oszukać naiwną panią Park (Cho Yeo-jeong). ) do zatrudnienia Ki-jeong jako arteterapeuty dla swojego małego syna (mówiąc jej, że jest „profesjonalistką”, którą zna). Jeden po drugim, pozostali członkowie rodziny Kim również znajdują sposoby, aby nakłonić panią i pana Parków (Lee Sun-kyun) do ich zatrudnienia ... ale czy ich plan odniesie sukces na dłuższą metę?
Zaparkuj So-dam i Choi Wook-shik w Parasite
Tak skręcony (i skręcony) jak Pasożyt polega na tym, że jego rytmy fabularne ostatecznie służą większej krytyce Bonga dotyczącej niepowodzeń współczesnego kapitalizmu, klasycyzmu i dysproporcji między posiadającymi i nieposiadającymi (a nie tylko różnicami ekonomicznymi). Ale podobnie jak w pracy Alfreda Hitchcocka, którą Bong uznał za ważną inspirację dla filmu, Pasożyt płynnie integruje komentarz społeczno-polityczny w urzekającą historię, która staje się bardziej złożona po refleksji i bliższym przyjrzeniu się. Podobnie jak Mistrz napięcia, Bong doskonale opanował swój kunszt, gdy wraz z operatorem Hong Kyung-pyo kręci akcję w wyważonych i często rozbudowanych ujęciach, które są skrupulatnie skonstruowane w taki sposób, że wykorzystują blokowanie do wyrażania informacji. Samo zestawienie ciasnego, zaniedbanego domu rodziny Kim z przestronnością posiadłości Parku (zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz) daje Joon-ho taki sam punkt widzenia, jak jego sprytny dialog.
Obsada jest równie ważna Pasożyt Sukces, oczywiście, i prawie każdy jest doskonały w swoich rolach. Song współpracował z Bongiem wiele razy w przeszłości, a jego występ jako patriarcha Kims (przez całe życie kierowca, który wie, że gra jest sfałszowana, ale mimo wszystko gra w nią najlepiej, jak potrafi) zmienia się z mrocznie zabawnego w dramatyczny i smutny. tak ostrożnie, jak kierunek Bonga. Park jest tak samo wspaniały jak Ki-jeong w sposobie, w jaki jej postać gra swoją rolę prawie niepokojąco dobrze, podobnie jak Cho jako cudownie nieświadomy Pan Park i Lee jako jej mąż, który uważa się za znacznie mądrzejszego i znacznie bardziej zdolnego do tego. on naprawdę jest. Jednak część tego, co sprawia, że Pasożyt wspaniale jest to, że Kimowie nie są przedstawiani jako drapieżni bohaterowie, a Parki nie są pomalowane na czarno-białych złoczyńców. Zamiast tego są przedstawiani jako wadliwe, ale głęboko ludzkie istoty, które albo próbują przetrwać w trudnym świecie, albo są tak uprzywilejowani, że są boleśnie nieświadomi cierpienia innych.
Cho Yeo-jeong w Parasite
Robiąc to, Bong trzyma palec winy mocno wskazany na systematycznych błędach odpowiedzialnych za umieszczenie Kimów w pozycji, w której się znajdują, a nie na pojedynczą osobę lub nawet grupę ludzi. To pozwala Pasożyt wyróżniać się zarówno jako potępienie globalnego kapitalizmu (nawet dotykając tego, jak kultura USA wpłynęła na Koreę Południową, w tym względzie), jak i jako film łączący gatunki, pełen niedoskonałych, ale fascynujących postaci, w podobny sposób jak tegoroczny Kanciarze zrobił. Nawet wtedy trudno to porównać Pasożyt do wszystkich innych najnowszych filmów, które przyjemnie się ogląda, a jednocześnie niosą głębsze przesłanie polityczne, w świetle niekonwencjonalnej i często szokującej narracji. Ale znowu, powiedzenie więcej na ten temat zrujnowałoby niespodziankę.
Ponieważ w nadchodzących tygodniach film będzie się rozwijał w coraz większej liczbie kin w kraju, ciekawie będzie zobaczyć, jak to zrobić Pasożyt taryfy stąd. Jest to absolutnie warte obejrzenia na dużym ekranie, ale będzie trzeba pokonać te same przeszkody, co wszystkie filmy nieanglojęzyczne i spoza USA po drodze. Trzeba przyznać, że podobnie jak większość prac Bonga, Pasożyt może być po prostu zbyt dziwaczny, by przyłapać go na szerszej publiczności, pomimo powszechnego uznania i pochwał. Mimo to warto to powtórzyć: w porze roku, kiedy filmy artystyczne i kandydaci do zdobycia nagród mogą zacząć się zlewać, ten z pewnością będzie się z tobą trzymał.
ZWIASTUN FILMU
Pasożyt jest teraz odtwarzany w częściowo szerokim wydaniu kinowym w USA. Ma 132 minuty i ma ocenę R ze względu na język, przemoc i treści seksualne.