Ogłoszono nominacje do Oscarów 2021. O główną nagrodę w kategorii najlepszy film ubiega się 8 filmów. Oto nominowani w kolejności od najgorszej do najlepszej.
Rok 2021 Oscary ogłoszono nominacje, ale jak uszeregowali się tegoroczni nominowani do nagrody Best Picture w kolejności od najgorszej do najlepszej? Wybierane jak zawsze przez prawie 10 000 członków Akademii Sztuki i Nauki Filmowej, Nagrody Akademii reprezentują najlepsze filmy według uznania reżyserów, scenarzystów, aktorów, rzemieślników i techników, którzy nad nimi pracują.
Jak zawsze wśród nominowanych do Oscarów 2021 nie brakuje godnych uwagi lekceważeń i niespodzianek, w tym w wyścigu o najlepszy film. Akademia uznała za stosowne nominować tylko jeden film skupiający się na Czarnych, Judasz i Czarny Mesjasz , pozostawiając nominacje do nagrody Screen Actors Guild Ensemble Award Czarny tyłek Ma Rainey, Jedna noc w Miami, I Z 5 Krwiami z zewnątrz i zaglądając do środka. Brakuje także współpracy Paula Greengrassa i Toma Hanksa Wiadomości ze świata i tych, którzy mają nadzieję na Borat Kolejny film filmowy Nod będzie musiał zadowolić się nominacjami za scenariusz adaptowany i dla aktorki drugoplanowej.
Powiązane: Kiedy są Oscary 2021? Harmonogram, nominacje, zwycięzcy, jak oglądać
Mimo to jest mnóstwo historii do uczczenia. To pierwszy raz, kiedy w kategorii Najlepszy Reżyser nominowane zostały dwie kobiety. Chloe Zhao jest nie tylko pierwszą kobietą nominowaną do czterech Oscarów w ciągu jednego roku, ale także pierwszą Amerykanką pochodzenia chińskiego nominowaną w kategorii reżyser. Ona i do bólu reżyser Lee Isaac Chung również reprezentuje w tej kategorii dopiero piątego i szóstego reżysera azjatyckiego. Zgodnie z tymi nominacjami, tegoroczna lista najlepszych filmów jest niezwykle zróżnicowana pod względem twórców, obsady, stylu i tematyki, szczególnie w roku, w którym kina były zamykane z powodu globalnej pandemii. Oto nominowani, uszeregowani od najgorszego do najlepszego.
8. Proces Chicagowski 7
Aaron Sorkin napisał kilka naprawdę fantastycznych scenariuszy, ale ich ekranowymi tłumaczeniami zazwyczaj zajmowali się mistrzowscy reżyserzy, tacy jak David Fincher, Rob Reiner czy Danny Boyle. Pozostawiony sam sobie jako pisarz I reżyserem, obciążony jest nadpisanym scenariuszem i płaskim stylem wizualnym, co daje solidny, ale średni element prestiżu sezonu nagród. Chicago 7 koncentruje się na niesławnym procesie z 1969 r., który powstał w wyniku kontrkulturowych protestów na Konwencji Demokratów w 1968 r., ale jego duch nie może być dalszy od ducha radykalnych poddanych. Jest zbyt napięty, zbyt pisarski, zbyt skupiony na łatwym patriotyzmie i triumfalnej, machającej flagami histrionice dawnych nominowanych do Oscara. Jasne, jest kilka solidnych ról, w szczególności Marka Rylance'a, Franka Langelli i Michaela Keatona w krótkiej, ale kradnącej scenę scenie. Jednak wszystko to wydaje się dziwnie odległe i nieszczere w stosunku do rzeczywistych walk, które toczyły się wówczas i do tych, z którymi Ameryka stoi obecnie.
7. Ojciec
Anthony Hopkins daje jeden ze swoich najwspanialszych występów w historii jako dumny mężczyzna (również nazywany Anthonym), który stara się przeforsować i zaprzeczyć swojej szybko postępującej demencji. W roku wypełnionym po brzegi transferami ze sceny na ekran reżyser Florian Zeller odkrywa niezwykle kinowe podejście do czegoś, co mogłoby być dość sceniczną adaptacją jego własnej sztuki, głęboko osadzając widza w umyśle Hopkinsa, nawet gdy ten go traci . Postacie pojawiają się bez wstępu, a sceny łączą się ze sobą z tak zawrotną szybkością, że nie sposób nie wczuć się w Anthony'ego, którego uraza jest zarówno namacalna, jak i zrozumiała, ponieważ jego racjonalność i człowieczeństwo są stopniowo zagrożone. Mimo to jest to najbardziej godne uwagi jako pokaz występów, zarówno Hopkinsa, jak i Olivii Colman, która jako jego wspierająca, ale cierpiąca córka po cichu rozdziera serce.
6. Obiecująca młoda kobieta
Debiut reżyserski Emerald Fennell to cukierkowa czarna komedia skupiająca się na przebiegłej Cassie, „obiecującej młodej kobiecie”, która pragnie pomścić gwałt na swojej najlepszej przyjaciółce, udając pijaństwo w klubach, wracając do domu z mężczyznami próbującymi ją wykorzystać i postępować z nimi tak, jak uważa za stosowne. Scenariusz to pole minowe pełne palących problemów, z niektórymi poradził sobie lepiej niż z innymi, ale widać w nim niezaprzeczalną śmiałość Obiecująca młoda kobieta , szczególnie w zakończeniu , w którym film przybiera serię nieoczekiwanych zwrotów, które niektórych widzów zniechęcą, a innych urzekają. Przez cały czas Carey Mulligan podnosi poziom materiału swoim występem, który stawia tę potencjalnie kreskówkową mścicielkę w roli kobiety opłakującej stratę najlepszej przyjaciółki, mimo że film o niej stara się mieć ciastko i zjeść ciastko zarówno jako thriller zemsty, jak i odpowiedzialne podejście do tematów z ery #MeToo.
Powiązane: Zakończenie obiecującej młodej kobiety nie jest „szalone”, lecz wykorzystuje logikę filmu akcji
5. Dźwięk metalu
Jedną z najlepszych niespodzianek w tegorocznej liście nominowanych jest porywająca rola Dariusa Mardera Dźwięk metalu , boleśnie melancholijna opowieść o Rubenie, hardrockowym perkusiście doświadczającym utraty słuchu. Zakotwiczony przez Riza Ahmeda w jednym z najlepszych przedstawień roku i napędzany eksperymentalnym, godnym Oscara projektem dźwiękowym, który daje widzowi możliwość usłyszenia uszami Rubena, film Mardera wydaje się przede wszystkim zaangażowany w reprezentowanie społeczności Głuchych poprzez przełomowy stopień niuansów i człowieczeństwa. Dołącza do nas kilku niesłyszących aktorów Dźwięk metalu drugoplanowa obsada, na pierwszy plan wysuwając temat filmu, w którym głuchota nie jest niepełnosprawnością, ale tożsamością, i to właśnie ta obsada nadaje filmowi niezwykłą autentyczność. Choć jest to film Ahmeda, najlepsze sceny to te, gdy dzieli on ekran z nominowanym do Oscara Paulem Raci, słyszącym synem niesłyszących rodziców, który gra łagodnego, ale stanowczego przywódcę domu zdrowienia dla niesłyszących osób uzależnionych .
4. Judasz i Czarny Mesjasz
Imponujący film Shaki Kinga zdominował sezon nagród dzięki zwycięstwom Daniela Kaluuyi w roli Freda Hamptona, ale jego fabuła zaczyna się od Williama O'Neala (w tej roli Lakeith Stanfield), czarnego mężczyzny aresztowanego za kradzież samochodu i oferującego ugodę, jeśli infiltruje oddział Czarnych Panter w Illinois i zbiera informacje na temat jego prezesa, Hamptona. Ten odszedł oprawa w stylu nadaje filmowi napięcie i napięcie thrillera kryminalnego, jednocześnie stanowiąc lekcję historii na temat głównych celów ruchu Pantera (odpowiedzialność policji, reforma edukacji i więziennictwa oraz solidarność grup mniejszościowych), oraz J. Edgar Brutalna kampania oszczerstw prowadzona przez Hoovera przez FBI, która do dziś doprowadziła do negatywnego wizerunku tego ruchu. Reżyseria Kinga ma charakter niemal dokumentalny, jeśli chodzi o uchwycenie epoki, zarówno pod względem autentyczności, jak i brutalności, ale jego scenariusz (napisany wspólnie z Willem Bersonem) skupia się mocno na postaciach, wiedząc, że w przypadku Stanfielda, Kaluuyi, Jessego Plemonsa i drugoplanowa aktorka Dominique Fishback (w roli narzeczonej Hamptona, Deborah Johnson) zebrał jedną z najlepszych obsad roku.
3. Brak
Ci, którzy oczekują Brak być nostalgicznym listem miłosnym do Starego Hollywoodu lub prostym spojrzeniem za kulisy powstawania filmu Obywatel Kane z pewnością będą rozczarowani. Ale z drugiej strony, czy kiedykolwiek David Fincher spełnił oczekiwania publiczności? To prawda, że to jego najlepszy film od tamtej pory Sieć społeczna jest niezwykle autentyczny, począwszy od monofonicznej ścieżki dźwiękowej, poprzez czarno-białe zdjęcia, produkcję i projekty kostiumów, aż po ślady wypaleń po zmianie szpuli, które pojawiają się w prawym górnym rogu ekranu. Jednak pod techniczną precyzją kryje się głębsza opowieść o obowiązkach filmów wobec widzów. System studyjny Brak może wydawać się inne niż u nas dzień i noc, ale koncepcja Fabryki Snów produkującej łatwo przyswajalne rozrywki w czasach wstrząsów politycznych, wczesna demonstracja fałszywych wiadomości oraz obraz mężczyzny, który nie śpi w noc wyborczą i zdaje sobie sprawę, że sprawy potoczyły się strasznie, strasznie źle, to tak nagląco przemawia do najnowszej historii, że to nie daje spokoju. Brak jest mniej świętem Obywatel Kane niż jest to możliwe w przypadku filmów Nadal ma znaczenie – jak jeden człowiek może wykorzystać zepsuty system, aby zemścić się na jego wrodzonym zepsuciu w jedyny znany mu sposób – pisząc najwspanialszy film wszechczasów.
2. Do bólu
Na wpół autobiograficzny film Lee Isaaca Chunga o dorastaniu jako południowokoreański imigrant w Arkansas to nie tylko jeden z najwybitniejszych i najbardziej wzruszających filmów roku, ale także jeden z najbardziej amerykańskich. Steven Yeun i Youn Yuh-jung otrzymali nominacje do Oscara za role w filmie do bólu jako patriarcha starający się, aby jego rodzina była dumna, oraz jako szorstka, ale kochana babcia. Jednak cały zespół jest wybitny; Noel Kate Cho i ulubieniec sezonu nagród Alan Kim dają cudownie ludzkie występy dla dzieci, a Han Ye-ri, jako matka próbująca jak najlepiej wykorzystać nieidealną sytuację, jest prawdopodobnie bijącym sercem całego filmu. Drżąca, wstrząsająca duszą ścieżka dźwiękowa Emile'a Mosseriego to wcielenie amerykańskiego snu, melancholijny, ale tęskny utwór muzyczny doskonale pasujący do tego bujnego, zielonego filmu o przerażającym zniszczeniu wykorzenienia życia i nieograniczonych możliwościach tego, co nastąpi później.
Powiązany: Nowy film Stevena Yeuna udowadnia, że Glenn popełnił błąd w The Walking Dead
1. Kraina Nomadów
W tym roku było wiele dobrych filmów, ale tylko jeden był tak piękny, tak żywiołowy, tak przytłaczający Nomadlandia , portret nomadów z zewnątrz Chloe Zhao, który wykracza poza zwykłe kino i wkracza w wzniosłość. Nagłośniony jako krótka przerwa między jej poprzednim filmem Jeździec i nadchodzące Marvela Wieczni, Nomadland to nic innego jak wyrzucenie. Wędrująca kamera, magiczna godzina fotografii amerykańskiego Zachodu, delikatnie rozdzierająca serce muzyka – połączenie tych elementów nieustannie tworzy chwile, które celebrują witalność życia, nawet gdy opłakują utraconą Amerykę. Oczywiście pomaga Frances McDormand, której wybredność wobec projektów i przywiązanie do prawdy sprawiły, że po raz kolejny dała jeden ze spektakli roku, wtapiając się w obsadę prawdziwych nomadów i dzieląc z nimi ekran w taki sposób że ich historie błyszczą lepiej niż jakakolwiek gwiazda filmowa. Jeśli w tym roku jest choć jeden film, który pokazuje pełną moc kina i to, jak może ono dać widzom okno na życie inne niż ich własne, nawet jeśli dotyka czegoś głębokiego i prawdziwego w ich wnętrzu, nie szukaj dalej.
Dalej: Dlaczego w recenzjach Nomadland znajduje się informacja, że jest to faworyt do Oscara 2021 r