Wersja Wernera Herzoga klasycznego Nosferatu F.W. Murnaua zyskała uznanie w 1979 roku. Obie oparte są na Draculi Brama Stokera – ale co jest lepsze?
Luźna interpretacja niemego klasyka F.W. Murnaua w reżyserii Wernera Herzoga Nosferatu , został przyjęty przez krytyków w 1979 roku. Nosferatu Wampir zawiera wiele kultowych obrazów z filmu z 1922 roku, dodając jednocześnie niuansów narracji. Obie wersje oparte są na powieści Brama Stokera, Dracula, ale który film jest lepszy?
Kiedy niemieckie studio filmowe Prana Film postanowiło nakręcić nieautoryzowaną wersję filmu Brama Stokera Dracula miał być pierwszą z serii produkcji o tematyce nadprzyrodzonej. Chociaż w historii wprowadzono drobne zmiany i zmieniono imiona postaci; był wyraźnie oparty na popularnej powieści. Nosferatu: Symfonia grozy okazał się pierwszym i ostatnim wydawnictwem studia. Bitwa sądowa ze spadkobiercami Stokera nie tylko doprowadziła firmę do bankructwa, ale korzystny dla nich wyrok spowodował także zniszczenie wszystkich kopii filmu. Na szczęście kilka oszczędzono kopie klasycznego niemego filmu , dając pokoleniom kinomanów możliwość zobaczenia tego.
Powiązane: Dlaczego filmy i programy telewizyjne o wampirach przestały być tak popularne
Kiedy Herzog zdecydował się na remake filmu Murnaua, przywrócił oryginalne imiona postaci i połączył najbardziej fascynujące aspekty obu wersji. Reżyser zachował nieludzki wygląd wampira, zagrany z zapadającym w pamięć Klausem Kinskim, oraz koncepcję zarazy szerzącej się po mieście. Zachował także wiele nawiedzonych obrazów Nosferatu autor zdjęć F. A. Wagner. Chociaż to ponowne wyobrażenie sobie niemego klasyka było wizualną walentynką dla filmu z 1922 roku, nie miało w sobie nic z bezpośredniości i prawdziwego napięcia oryginału. Film Herzoga próbował uczłowieczyć Draculę, osadzając go w bardziej dramatycznym kontekście i tworząc nierówne zestawienie z przerażającymi efektami wizualnymi.
Nosferatu '79 kontra Nosferatu '22: co jest lepsze?
Pomimo ograniczeń technologii filmowej na początku XX wieku Murnau i jego operator byli w stanie z twórczą pomysłowością uchwycić ducha powieści Stokera. Scenografia i oświetlenie odegrały kluczową rolę w opowiadaniu historii, a także kadrowaniu postaci w sposób, który pomógł podkreślić uczucia i intencje. Te ekspresjonistyczne techniki stały się znakami rozpoznawczymi twórczości reżysera, najbardziej znanymi w jego klasycznym filmie z 1924 r. Ostatni śmiech . Choć Herzog miał spory budżet i dodatkowy luksus dźwięku, jego film nigdy nie dorównywał klaustrofobicznej intensywności oryginału. Zdjęcia Jorga Schmidta-Reitweina są płynne i często piękne, pozostają jednak uwięzione w cieniu przerażającego oryginału.
Oficjalnie autoryzowana wersja Universalu Dracula w 1931 roku była wierniejszą wersją powieści Stokera. Opierając się na udanej wersji na Broadwayu, tak pozostało zgodny z przedstawieniem Drakuli (Bela Lugosi) i podstawową strukturę wydarzeń. Jednak film Toda Browninga nie był wizualnym osiągnięciem kinowym, które stworzył Murnau, ani dramatyczną postacią przedstawioną przez Herzoga w jego wersji Nosferatu . Ogólnie rzecz biorąc, kultowy niemy film pozostaje najbardziej niepokojącym z trzech tytułów, oddając koszmarny ton powieści, jednocześnie wprowadzając nieuniknione poczucie złych przeczuć.
Dalej: Jak mógłby wyglądać film o Drakuli z kobiecej perspektywy