- Drugi film Parka, Mój stary tyłek, autentycznie oddaje strach i doświadczenie wczesnej dorosłości.
- Film nie wnosi nic nowego, ale sposób jego realizacji sprawia, że czuje się odświeżająco.
- Stella i Plaza zapewniają wyjątkowe występy.
Przychodzi taki moment, że dorośli przestają odkrywać swoje dziecięce cuda z powodu największych wyzwań życia. Strach przed ryzykiem i bólem serca często przyćmiewa możliwą ekscytację nagrodami i szczęściem. Scenarzystka i reżyserka Megan Park powróciła na Festiwal Filmowy w Sundance ze swoim drugim filmem fabularnym, aby zgłębić ten pomysł. Łącząc historię o dojrzewaniu z zabawnym elementem podróży w czasie, Mój stary tyłek Widzi, jak Elliot (w tej roli niezwykle utalentowana Maisy Stella) bada ideę niepewnej przyszłości. Park po raz kolejny pokazuje, że potrafi łączyć widzów z autentycznymi ludzkimi doświadczeniami, w efekcie powstał film znaczący i przenikliwy emocjonalnie .
Mój stary tyłek to komedia z 2024 roku, napisana i wyreżyserowana przez Megan Park. Podąża za Elliotem Labrantem, który ma dziwne spotkanie ze swoim przyszłym ja, ostrzegając ją, aby unikała zakochania.
Plusy
- Megan Park pięknie oddaje autentyczne doświadczenie młodych dorosłych.
- Scenariusz stanowi potrójne zagrożenie: słodki, mądry i zabawny, a także przeciwstawia się oczekiwaniom gatunku.
- Maisy Stella i Aubrey Plaza dają wyjątkowe występy ze świetną chemią.
- Film cierpi na syndrom postaci pobocznych.
Fabuła opowiada o swobodnej i pewnej siebie Elliocie (Stella) latem, zanim wyjeżdża na studia do Toronto. Podczas urodzinowej wycieczki z dwójką przyjaciół, Ro (Kerrice Brooks) i Ruthie (Maddie Ziegler), postanawiają zjeść grzyby. Podczas gdy Ro i Ruthie wydają się mieć świetne doświadczenia, Elliot spotyka swoją 39-letnią siebie (Aubrey Plaza), która przychodzi z garścią bezsensownych rad i złowieszczych ostrzeżeń na temat przyszłości. A kiedy jej starsze ja ostrzega Elliota, aby trzymał się z daleka od pozornie idealnego Chada (Percy Hynes White), musi zdecydować się walczyć ze swoimi palącymi pragnieniami lub zapobiec złamanemu sercu, które nieuchronnie nastąpi.
Mój stary tyłek Ma treść dzięki zaangażowaniu Parka w autentyczne opowiadanie historii
Park to rzadki przykład reżysera rozpoczynającego karierę, który wie, jak tworzyć autentyczne historie dla młodych dorosłych, które są równie ujmujące i znaczące. Z jej pewnym debiutem Opad (2021) Park wykazała się głęboką empatyczną skłonnością do traumy i żalu, jednocześnie dając swoim bohaterom przestrzeń do rozwoju poza ich cierpieniem. Teraz powraca z eleganckim filmem, który porusza kwestię zapobiegawczej troski o siebie, gdy największą rzeczą, której należy się bać, jest sam strach. Mój stary tyłek jest delikatny w radzeniu sobie ze strachem , odświeżająca opowieścią o dojrzewaniu i godna każdego wyróżnienia, jakie z pewnością otrzyma w tym roku.
[My Old Ass to] elegancki film poruszający kwestię prewencyjnej troski o siebie, gdy największą rzeczą, której należy się bać, jest sam strach.
Piękną rzeczą w drugim filmie Parka jest to, że nie oferuje on żadnych nowych koncepcji ani nie udaje, że takie ma. Film pomaga nam raczej wyobrazić sobie siebie w sytuacji Elliota. Co byś powiedziała młodszej sobie, gdybyś miała taką możliwość? Czy powiedziałbyś sobie, aby skorzystać z konkretnej okazji, której możesz się bać spróbować? A może, jak starszy Elliot, czy ostrzegłbyś swoje młodsze ja, aby trzymał się od kogoś z daleka, aby później uniknąć złamanego serca? Z niuansami i przemyślanością Park pewnie kieruje swoją publiczność emocjonalną kolejką górską, prowadząc do uderzającego, utożsamianego z nią doświadczenia.
Mój stary tyłek to nieprzewidywalna przejażdżka pełna emocji
Być może nieco mądrzej, Park wykorzystuje każdą okazję, aby poinformować nas, jak ważne jest poświęcenie czasu na cieszenie się każdą chwilą, ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie czas na pożegnanie. Dla Elliot oznacza to większe docenienie rodzinnego gospodarstwa rolnego, zwłaszcza gdy rodzice decydują się je sprzedać, gdy ona wyjeżdża na studia. Takie proste chwile i wynikające z nich konsekwencje dla Elliota to emocjonalna przejażdżka, której nigdy nie mogłem przewidzieć. Ale kiedy masz za kierownicą filmowca takiego jak Park, zrozum, że podróż będzie przyjemna i wartościowa.
Jak na film łączący historię miłosną z komedią i podróżami w czasie, przygotowanie się na tonalny chaos byłoby zbyt łatwe. Ale jest zupełnie odwrotnie. Park rozumie komplikacje związane z dużymi zmianami w życiu młodych dorosłych i wykorzystuje to na swoją korzyść, tworząc naturalne okoliczności odpowiadające potrzebom bohaterki. Oczywiście nie byłoby to możliwe bez wspaniałych występów. Chemia Stelli i Plazy, zbudowana na bezczelności, humorze i pewności siebie, to komediowa perfekcja. I podczas gdy Mój stary tyłek cierpi na syndrom postaci pobocznej, wybaczenie tego przeoczenia wydaje się niemal konieczne.
Kiedy za kierownicą masz filmowca takiego jak Park, zrozum, że podróż będzie przyjemna i wartościowa.
Niesamowita opowieść o tym, jak nie rezygnować z młodzieńczej nieustraszoności, Mój stary tyłek zapewnia bezpieczną przestrzeń do emocjonalnej refleksji. Film jest ujmująco słodki, mądry i zabawny – połączenie, które świetnie się sprawdza. Nic w tym filmie nie jest samo w sobie nowe, ale umiejętność Parka do stworzenia szczerej historii i przedstawienia jej w taki sposób, w jaki to robi, sprawia, że wydaje się, że rzeczywiście tak jest. W rezultacie oglądanie było emocjonujące i sprawiało, że doceniałem każdą sekundę. Ten film to prezent i jeden z filmów o dorastaniu, za którym najłatwiej się zebrać.
Mój stary tyłek miał premierę na Festiwalu Filmowym w Sundance w 2024 r.
Mój stary tyłek
Komedia- Data wydania
- 20 stycznia 2024 r
- Dyrektor
- Megan Park
- Rzucać
- Maisy Stella, Percy Hynes White, Maddie Ziegler, Seth Isaac Johnson, Kerrice Brooks, Aubrey Plaza
- Czas wykonania
- 88 minut
- Pisarze
- Megan Park
- Studio(a)
- Indyjski pędzel, LuckyChap Entertainment, Scythia Films