Masters of Horror sprowadzili do telewizji znanych reżyserów horroru. Oto 10 najlepszych odcinków serialu.
Premiera w październiku 2005, Showtime's Mistrzowie horroru był serialem o najwznioślejszych ambicjach: zjednoczyć creme de la creme kina strachu, aby stworzyć serię antologiczną kończącą wszystkie antologiczne seriale. Stworzony przez Micka Garrisa, najbardziej znanego z tego, że jest numerem jeden w adaptacji właściwości Stephena Kinga na ekran, serial trwał tylko przez dwa sezony (ostatecznie przekształcił się w NBC Strach się, które samo trwało tylko jeden sezon), udowadniając, że legendarny rodowód nie zawsze zapewnia znakomite wyniki.
Każdy godzinny odcinek składał się z jednej samodzielnej narracji prowadzonej przez słynnego reżysera horroru. Wszyscy, od znanych mistrzów (John Carpenter, Tobe Hooper), po kultowych geniuszy (Stuart Gordon, Lucky McKee) i międzynarodowe skarby (Dario Argento, Takashi Miike) byli na pokładzie serialu i chociaż większość z tych mini-filmów jest dalekie od największych dzieł ich reżysera, wiele z nich jest kompulsywnie oglądanymi pokazami ich znaków towarowych, wydestylowanych dla formatu telewizyjnego. Poniżej znajduje się dziesięć najlepszych odcinków, uszeregowane.
10Incydent na górskiej drodze i poza nim (reż. Don Coscarelli)
Ellen (Bree Turner) podsumowuje swój samochód, zderzając się z tajemniczo porzuconym pojazdem zaparkowanym na górskiej drodze, przewracając się przy tym. Kiedy dochodzi do siebie, spotyka Moonface (John De Santis), potwornego dziwaka, który ma zamiar ją porwać. Zabójca niewiele wie, że mąż Ellen był survivalowcem, który przygotował ją na tego rodzaju straszną sytuację.
Don Coscarelli ( Chimera ) reżyseruje thriller grozy, który, pomimo swojej historii, zawiera dwa uderzenia w postaci ikony gatunku Angusa Scrimma w roli drugoplanowej i De Santisa jako zakręconego zabójcy.
9Dziecko o jasnych włosach (reż. William Malone)
Nastolatka Tara (Lindsay Pulsipher) zostaje odrzucona przez rówieśników i zaniedbywana przez matkę. Pewnego dnia w drodze do domu ze szkoły zostaje porwana i zabrana do przerażającego, opuszczonego domu przez Antona (William Samples) i Judith (Lori Petty), małżeństwo, które desperacko pragnie przywrócić syna z martwych, poświęcając nastolatki demonowi. .
Z 1999 Dom na nawiedzonym wzgórzu remake i 2002 Feardotcom jako „wysokie” punkty w karierze, William Malone nie jest w tej samej lidze, w której występowała większość reżyserów Mistrzowie horroru . Jednak „Dziecko jasnowłose” to miła niespodzianka: makabryczna bajka z makabrycznymi efektami i dużą atmosferą.
8Jenifer (reż. Dario Argento)
Po uratowaniu oszpeconej kobiety przed napaścią, detektyw Frank Spivey (Steven Weber) zabiera ją do środka. Jednak gdy rośnie jej obsesja seksualna, staje się coraz bardziej zdziczała, prowadząc ich do odległej chatki w lesie i brutalnego końca.
Próba znalezienia czegoś, co mogłoby się spodobać we włoskiej pracy mistrza szoku Dario Argento po 2000 roku, to głupota, ale „Jenifer” to perwersyjna, przerażająca, prowokacyjnie i ujmująco dziwna godzina telewizji.
7Powrót do domu (reż. Joe Dante)
Kiedy konsultant polityczny David Murch (Jon Tenney) rzuca odręczną uwagę w talk show, że zmarli żołnierze mogą wrócić z grobu, aby głosować w nadchodzących wyborach, dostaje więcej, niż się spodziewał, kiedy rzeczywiście wrócą, ale grają dla przeciwny zespół polityczny.
Satyra Joe Dantego jest tak szeroka, jak się wydaje, ale teraz gra o wiele lepiej, z pewnym dystansem od krajobrazu politycznego epoki Busha, który uprawia.
6Czarny kot (reż. Stuart Gordon)
W latach 40. XIX wieku Filadelfia, nieśmiertelny mistrz makabry, Edgar Allan Poe, zmaga się z blokadą pisarzy, alkoholizmem i złośliwym czarnym kotem, który może zagrażać jego życiu lub napełniać go twórczym ogniem.
Od niedocenianego przestępczo Stuarta Gordona ( Reanimator ), „Czarny kot” przedstawia Jeffreya Combsa w tym, co jest w gruncie rzeczy próbnym pokazem ich chwalonej współpracy na scenie one-man z 2009 roku, „Nevermore”. Jako jeden z najlepszych adapterów zarówno Lovecrafta, jak i Poe, „Czarny kot” Stuarta Gordona to elegancka i ugruntowana sprawa, dwa słowa, których nigdy nie usłyszysz, używane do opisania jednego innego Mistrzowie horroru epizod.
5Sick Girl (reż. Lucky McKee)
Ida (Angela Bettis) to nieśmiała entomolog, która otrzymuje z Brazylii tajemniczą przesyłkę zawierającą nieznanego owada. Kiedy próbuje dodać go do swojej osobistej kolekcji przerażających, pełzających zwierzątek, błąd uwalnia się w jej mieszkaniu, ostatecznie gryząc jej nową kochankę, Misty (Erin Brown), i powodując przemianę, której żadne z nich nie mogło przewidzieć.
Lucky McKee (2002's Może ) przedstawia swoje charakterystyczne dziwactwa w tej mrocznej komedii romantycznej. Jeden z rzadkich odcinków, w których można powiedzieć, kto go dowodził, nawet nie widząc napisów końcowych.
4Pick Me Up (reż. Larry Cohen)
To historia dwóch seryjnych morderców, Walkera (Warren Kole) i Jima (Michael Moriarty), którzy zabierają zmęczonych podróżników na opustoszałą drogę.
Ostatnie dzieło reżyserskie nowojorskiego filmowca Larry'ego Cohena zawiera wszystkie jego znaki rozpoznawcze (inteligentne koncepcje, wisielczy humor, swobodną pracę kamery) i cudownie daffy występ częstego współpracownika Michaela Moriarty'ego. Jak wiele filmów Cohena, to nie powinno działać, ale działa.
3Kobieta z jelenia (reż. John Landis)
Detektyw Dwight Faraday (Brian Benben) zostaje wciągnięty w pętlę, gdy pojawia się garstka ciał pokrytych odciskami kopyt i sierścią zwierzęcą. Gdy zaczyna kopać, słyszy indiańską legendę o pół-jeleniu, pół-kobiecie, która tratuje mężczyzn na śmierć po tym, jak ich uwiodła, i bez żadnych innych wskazówek do ścigania zaczyna kwestionować, czy może być jakaś prawda w dziczy. opowieść.
Jan Landis ( Domek dla zwierząt , Amerykański wilkołak w Londynie ) wnosi do tej cudownie absurdalnej ludowej opowieści swoje dobrze wykalibrowane stylizacje komediowe.
dwaPoparzenia papierosami (reż. John Carpenter)
Zbankrutowany właściciel kina, Kirby Sweetman (Norman Reedus), otrzymuje od ekscentrycznego prywatnego kolekcjonera (Udo Kier) zadanie odnalezienia ostatniego istniejącego odbitki filmu, który, jak się uważa, powoduje morderczą manię u każdego, kto obejrzy go w „Cigarette Burns” Johna Carpentera.
Rozpaczliwa, autorefleksyjna i nieprzewidywalnie perwersyjna medytacja na temat filmu jako sztuki i obsesji, „Papierosy” pozostaje wpływowy absolutnie najlepsze dzieło reżysera Johna Carpentera od połowy lat 90.
1Odcisk (reż. Takashi Miike)
Wiele lat po porzuceniu miłości swojego życia amerykański dziennikarz (Billy Drago) wraca do Japonii w poszukiwaniu jej. Po powiedzeniu, że jego utracona miłość już dawno umarła przez oszpeconą prostytutkę, błaga kobietę, aby opowiedziała mu historię swojego życia i ostatecznego odejścia.
„Imprint” to jedyny odcinek, który ma wątpliwy zaszczyt, że został wyrzucony z transmisji na żywo w programie Showtime za bycie zbyt ekstremalnym, co pozwala również dowiedzieć się, jak wyjątkowy jest. Wyreżyserowane przez złego chłopca kina japońskiego Takashiego Miike ( Przesłuchanie , Odwiedzający Q ) „Imprint” to obsceniczna lawina kolorów i rozdzierająca przemoc, która przezwycięża swoje wady samą siłą bezbłędnej, bezkompromisowej wizji reżysera.