Stephen King i Tobe Hooper czekali dziesięciolecia na swoją pierwszą współpracę na dużym ekranie. Jak więc „The Mangler” zakończył się tak rozczarowującą klapą?
Płodny autor horrorów Stephen King i The Teksas Masakra piłą łańcuchową reżyser Tobe Hooper czekał dziesięciolecia na swoją pierwszą współpracę na dużym ekranie, więc jak długo oczekiwany film z 1995 roku Brakujący okazał się tak rozczarowującą klapą dla fanów gatunku? Obaj mężczyźni zdobyli popularność w 1974 roku dzięki ogromnym hitom typu crossover, które wykraczały poza typowe kręgi horroru i zdobywały uznanie głównego nurtu; Hooper i King wyglądali jak para stworzona w raju horrorów. Rzeczywiście zagościły na małym ekranie, co udowodnił klasyczny miniserial, Działka Salem , co było kolejnym wspólnym przedsięwzięciem obu stron. Potem oczekiwania były, co zrozumiałe, wysokie, gdy w 1995 roku Hooper i King ponownie połączyli siły Brakujący .
Hooper przez lata udowodnił, że może zrobić więcej niż zwykły, rozdzierający nerwy horror związany z testem wytrzymałościowym Teksańska masakra piłą mechaniczną , poszerzając swoje kompetencje reżyserskie o familijny horror fantasy Hałaśliwy i złośliwy duch serial i ambitny science-fiction wprawiający umysł w kosmiczny horror o wampirach, Siła życiowa . Tymczasem King zasłużył na swoje miano czołowej postaci w gatunku horroru, publikując takie hity jak powieści Którego , Krystyna , I Lśnienie zdobywając zarówno uznanie krytyków, jak i uwielbienie fanów. Stały strumień adaptacji filmowych powstał również z jego obszernego katalogu.
Powiązane: Wyjaśnienie pisanki Stephena Kinga Ratched
W rezultacie, kiedy King i Hooper nakręcili pierwszy film fabularny, Brakujący , ogłoszono w połowie lat 90., podekscytowanie w kręgach horrorów było wyczuwalne. Film powstał na podstawie opowiadania znajdującego się w jednej z najbardziej docenionych przez krytyków kolekcji Kinga z 1978 r. Nocna zmiana . Kolekcja doczekała się już kinowego hitu w postaci filmu z 1984 roku, który wkrótce ma zostać przerobiony Dzieci kukurydzy , ale co bardziej imponujące, przebojowy miniserial Hoopera i Kinga na małym ekranie Działka Salem została adaptacją powieści opartej na Nocna zmiana opowiadanie otwierające „Dzielnica Jerozolimy”. Ta miniserial odniosła ogromny sukces wśród fanów horrorów i pozostaje uwielbianym klasykiem z kilkoma naprawdę inspirującymi horrorami i niezrównanym, klimatycznym reżyserem Hoopera. Biorąc pod uwagę ich połączone talenty i inne udane współprace, dlaczego tak się stało Brakujący krytyczna katastrofa, która została wyśmiana w kinach po premierze? Od początku filmu prowadzono trudne zmagania, ale sam tytuł daje pierwszą przekonującą wskazówkę dotyczącą jego ostatecznej, nieuniknionej porażki.
Złoczyńcą Manglera jest opętana prasa pralnicza
Brakujący tytuł mógł zdradzić grę niektórym doświadczonym widzom. Dla tych, którzy nie wiedzą, do czego to się odnosi, magler to nie tylko określenie potwornych morderców, takich jak Koszmar na ulicy Elm Freddy Krueger, który przecina i kroi nastolatków w slasherach, choć King i Hooper prawdopodobnie woleliby, żeby na tym skupiała się ich współpraca. Mangler to także termin używany do określenia przemysłowej prasy do prania, maszyny tradycyjnie używanej do prasowania dużych ilości prania na raz, zwykle w pralniach wielkopojemnych. Widzowie lat 90. niespecjalnie domagali się postrzegania pralki jako złoczyńcy krwawego horroru, niezależnie od tego, kto stał za sterami.
Pomimo Brakujący decyzja o obsadzeniu nie jednego, ale dwóch kultowych złoczyńców horroru w głównych rolach, faktycznego tytułowego złoczyńcy z Brakujący to opętana prasa do prania. Choć Hooper jest niezaprzeczalnie utalentowanym reżyserem, nawet twórca Leatherface’a nie jest w stanie przestraszyć ogromnej maszyny przemysłowej przymocowanej do budynku magazynu. Oczywiście maszyna nie może poruszać się sama, co oznacza, że można by uniknąć całej fabuły, po prostu wyłączając ją z eksploatacji. Podczas gdy oryginalna historia Kinga wykorzystuje ten fakt do satyry na obojętnych pracodawców, którzy cenią zyski ponad życie swoich pracowników, film nie jest w stanie przekazać tej wyolbrzymionej, przesadnej metafory, co oznacza, że bohaterowie po prostu wydają się szaleni, gdy wielokrotnie wracają do obsługi maszyny który niechlujnie pożarł kogoś kilka dni wcześniej.
Ted Levine był zbyt groźny jak na rolę bohatera
Żaden aktor nie zasługuje na miano typowego i Milczenie owiec wybitna gwiazda Ted Levine nie jest wyjątkiem. W końcu Anthony Hopkins dał elektryzujący występ w roli kanibala Hannibala Lectera Milczenie owiec i nadal odgrywał kluczową rolę w błyszczącym dramacie historycznym Merchant Ivory, Koniec Howarda, wkrótce po. Levine to utalentowany wykonawca, którego praca w filmach m.in Lub I Zabójstwo Jessego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda udowodnij, że aktor ma imponujący zasięg. To powiedziawszy, istnieje powód, dla którego aktor najbardziej znany z roli psychotycznego seryjnego mordercy Buffalo Billa nie jest pierwszą osobą, której większość widzów spodziewałaby się zagrać bohatera horroru. Brakujący nie był to koniec jego twórczości w tym gatunku, gdyż Levine dał świetną, nikczemną kreację w niedocenianym filmie Radosna jazda, a nawet zagrał wczesną ofiarę w brutalnym filmie Alexandre Aja Wzgórza mają oczy przerobić. Jest jednak po prostu zbyt groźny, aby był przekonujący w roli dobrego człowieka, który ma dobre intencje i próbuje powstrzymać opętaną prasę pralniczą przed zabijaniem mieszkańców jego małego miasteczka. Brakujący nigdy nie udało mu się odbudować swojego wizerunku kultowego złoczyńcy.
Powiązane: Co Stephen King myśli o każdej adaptacji (filmy i programy telewizyjne)
Podobnie sam Freddy Krueger, Robert Englund, nie został źle obsadzona w swoim nikczemnym charakterze Zaginiony rolę samą w sobie, ale weteran horroru ma bardzo niewiele do roboty. W zasadzie pełni rolę rzecznika prawdziwego złoczyńcy filmu. Niezawodnie tandetny Englund odgrywa swoją rolę z zapałem, ale dla każdego aktora zadaniem jest sprawić, by prasa do prania była przerażająca. Slasher ze Springwood usiłuje wykonać tę sztuczkę podczas swojej krótkiej, nieco bezsensownej roli dostawcy-poświęcenia tytułowej prasy pralniczej. Nie wspominając o tym, że jego rola – która nie ma odpowiednika w źródłowym opowiadaniu Stephena Kinga – jest prawie zbędna, ponieważ wydaje się, że ludzie chętnie wchodzą w paszczę maglera nawet bez jego zachęty. Oczywiście ofiary muszą odszukać manglera, ponieważ filmowy potwór nie ma innego sposobu na znalezienie jedzenia, chyba że maszyna opuści budynek i ucieknie.
Najlepsza część Manglera została wycięta
Choć łatwo powiedzieć, że w dużej mierze poszło nie tak w obsadzie i założeniach Brakujący , faktem jest, że twórcy mimo wszystko zdecydowali się na adaptację jednego z najzabawniejszych opowiadań Kinga, a potem nie poświęcili się temu w pełni. W oryginalnej historii sam magler wyskakuje z budynku i ucieka w noc, wpadając w prawdopodobnie krwawy szał. To mroczny, komiczny moment kreskówkowego szaleństwa, który pozwala czytelnikom wiedzieć, że King zdaje sobie sprawę, jak głupie jest jego założenie. Aż do tego kluczowego momentu historia jest traktowana stosunkowo poważnie, ale czyta się ją krótko i czytelnik zawsze ma świadomość, że w końcu nadejdzie puenta.
Współpraca Kinga z Georgem A Romero dowodzi, że horror autora ma zabarwienie komiczne, a wiele jego opowiadań kończy się nutą czarnej komedii. Jednak w adaptacji filmowej założenie o obłąkaniu jest odgrywane prosto, aż do samopoważnego zakończenia, co skutkuje intensywną i niezamierzoną komedią. Bez totalnego szaleństwa i terroryzowania miast przez tytułową prasę pralniczą, Brakujący nie potrafi znaleźć spójnego i skutecznego tonu, pomimo doświadczenia Hoopera w Teksańska masakra piłą mechaniczną 2 udowadniając, że jest więcej niż zdolny do reżyserowania głupkowatych, obrzydliwych horrorów-komediów.
Więcej: Jak IT Stephena Kinga wpłynęło na złoczyńcę ze Stranger Things