Szatkowana przeszłość i sekretna tożsamość Dona Drapera znacząco wpłynęły na jego charakter Szaleni ludzie bieg przez siedem sezonów. Kronikując życie Dona na przestrzeni dziesięciu lat, serial zestawia blichtr i przepych z rozpaczą i desperacją, malując złożoną postać, która nawiązuje do fikcji noir, wokół której dorastał Don (Jon Hamm). Zaczyna serial jako błyskotliwy dyrektor kreatywny Sterling Cooper, agencji reklamowej w Nowym Jorku lat 60.
Podczas gdy złe nawyki Dona (mianowicie palenie, picie i zdradzanie żony) są w pełni widoczne na początku pierwszej połowy sezonu 1, przeszłość Dona czai się w cieniu. Na zewnątrz jest stworzonym mężczyzną – diabelsko przystojnym i przerażająco pewnym siebie; z żoną i dwójką dzieci na przedmieściach; wraz z dobrze płatną pracą w lukratywnej branży - ale powoli odkrywamy, że to wszystko gra. Don zajmuje się egzystencjalnymi rozmyślaniami, intensywnie i często. Pod wpływem chwili podejmuje pochopne decyzje i pije whisky przed śniadaniem. Tak zwany „amerykański sen” najwyraźniej nie jest wszystkim, na co wygląda, a publiczność jest zachęcana do przyjrzenia się jego cienkiej jak papier fasadzie.
Związane z: Mad Men: prawdziwa agencja reklamowa, która zainspirowała serial
Po starciu ze swoim przyrodnim bratem, Adamem (Jay Paulson), z którym był w separacji, Don ma wspomnienia z dzieciństwa z okresu Wielkiego Kryzysu. Wtedy nazywał się Dick Whitman – nieślubny syn prostytutki i pijaka; biedny jak brud i maltretowany przez swoją macochę. Adam wysyła Donowi pocztą pudełko po butach zawierające pamiątki z jego poprzedniego życia - w tym listy, zdjęcia i nieśmiertelniki - po tym, jak Don daje mu 5000 dolarów za opuszczenie Nowego Jorku i zerwanie kontaktu. Dostawa jest przechwytywana przez Pete Campbell (Vincent Kartheiser) Podejrzliwy podwładny Dona, który zabiera pudełko po butach do domu. Odkrywa, że Dick Whitman zmarł w Korei dziesięć lat wcześniej, a prawdziwy Don Draper zniknął mniej więcej w tym samym czasie. W odcinku 12, „Nixon kontra Kennedy”, Pete próbuje szantażować Dona tymi informacjami, ale zostaje udaremniony, gdy współzałożyciel firmy, Bert Cooper ( Robert Morse ), odrzuca całą sprawę. Don, w końcu skonfrontowany ze swoją przeszłością, wspomina wojnę koreańską. Jako Dick Whitman był żołnierzem służącym pod dowództwem porucznika Dona Drapera. Okazuje się, że prawdziwy Don zginął w eksplozji, a Dick przyjął jego tożsamość, korzystając z szansy wcześniejszego zakończenia służby i zerwania wszelkich więzi z poprzednim życiem, wraz z związanymi z nim traumami.
Chociaż decyzja o ujawnieniu tożsamości Dona za pomocą retrospekcji może być postrzegana jako niedramatyczna (informacje przekazywane tylko publiczności, a nie innym postaciom w narracji), umacnia widza jako powiernika Dona. To obciąża narrację dramatyczną ironią, w której widzowie wiedzą więcej o przeszłości Dona niż inni bohaterowie. Powoduje to napięcie za każdym razem, gdy maska Dona grozi zsunięciem się, ponieważ znamy stawkę. Wiemy, ile ma do stracenia i – jak odzwierciedlenie w kultowej sekwencji tytułowej – wiemy, jak daleko musi upaść.
To ujawnienie w Nixon kontra Kennedy ma kluczowe znaczenie dla łuku postaci Dona przez resztę Szaleni ludzie bieg. Podczas gdy jego przeszłość pozostaje stosunkowo nieznana otaczającym go ludziom, wieczko jest dosłownie wyjęte z pudełka i – jak wiedzą fani greckiego mitu – pudełko zawiera demony. Charakter postaci Dona w pozostałej części serii zasadniczo sprowadza się do „solve et coagula” – alchemicznego wyrażenia, które tłumaczy się z łaciny jako „rozpuścić i skrzepnąć”. Dla Dona proces ten polega na zbadaniu każdej z jego odrębnych tożsamości – Dona Drapera i Dicka Whitmana – przed połączeniem ich razem, tworząc w ten sposób nową tożsamość. Dla Dona to jedyny sposób na osiągnięcie wewnętrznego spokoju. Jako takie, haniebne ujawnienie Dicka Whitmana stanowi kluczowy punkt zwrotny w podróży Dona; przekroczenie progu, który doprowadzi do jego spiralnego upadku i – ostatecznie – jego odrodzenia i odkupienia.
Dalej: Mad Men: Aktorzy, którzy prawie grali Dona Drapera