Uznana seria, której dwie części są często uważane za jedne z najlepszych filmów akcji, jakie kiedykolwiek powstały, oto jak Mad Max Ranking filmów, od najgorszego do najlepszego. Przełomowy film akcji George'a Millera z 1979 roku był przełomowy pod wieloma względami, zwłaszcza scenografia: niezupełnie postapokaliptyczna, ale bardzo wyraźnie dystopijna. Kontrowersyjne po wydaniu ze względu na graficzne przedstawienie krwi i rozpusty, Mad Max Od tego czasu stał się klasykiem kina akcji, a jego nienaganne kaskaderstwo i estetyka pustkowia inspirują scenę filmową przez następne 40 lat.
Pierwszy Mad Max Film szybko doprowadził do powstania jednej z najbardziej szalonych i dziwacznych serii akcji wszechczasów. Bezpośrednio po nim pojawiły się trzy sequele, każdy z większym budżetem i bardziej ambitnym przedstawieniem australijskiego pustkowia. Mówi się nawet o spin-offie Mad Max: Na drodze gniewu ulubiona postać fanów Imperator Furiosa (Charlize Theron), z Anyą Taylor-Joy dołączoną do gwiazdy, która teraz kształtuje się jako Droga furii prequel.
Powiązane: Mad Max: Storyboardy na drodze gniewu zostały użyte zamiast scenariusza
W przeciwieństwie do większości długoletnich franczyz, the Mad Max serial tak naprawdę nie ma żadnych filmów, które są wprost „złe”. Podczas gdy niektóre są zdecydowanie lepsze od innych, każdy ma odrębny urok i energię, których nie da się odtworzyć. To powiedziawszy, wśród brutalnych pościgów samochodowych, oszałamiających eksplozji i gangów motocyklistów w skórzanych szatach, tylko jeden będzie wyczekiwany, błyszczący i chromowany w Walhalli.
4. Mad Max pod Kopułą Gromu (1985)
Mad Max: Poza Kopułą Gromu , ostatni film z serii, w którym występuje oryginalny aktor Mel Gibson, jest prawdopodobnie „największym” z pierwszej trylogii pod względem zakresu i skali. W filmie Max natrafia na Bartertown, prymitywną cywilizację z działającą elektrycznością, kontrolowaną przez bezwzględną Aunty Entity (Tina Turner). Max szybko zostaje wciągnięty w spisek mający na celu przejęcie kontroli nad rafinerią metanu, która zasila miasto, ale kiedy odkrywa, że został zmanipulowany, zostaje szybko wygnany z miasta. Na pustyni zostaje uratowany przez plemię prymitywnych dzieci, potomków ocalałych z katastrofy lotniczej, które wierzą, że Max jest przepowiedzianym bohaterem, który poprowadzi ich z powrotem do cywilizacji.
Wykonane cztery lata później Mad Max 2: Wojownik szos, i sześć lat po oryginale, Poza Thunderdome jest wypełniony dowodem Mad Max nowy hollywoodzki status franczyzy. Zniknęła rzadka niezależna estetyka pierwszego filmu, zastąpiona dużymi scenami i znanymi gwiazdami, takimi jak Turner. Film jest także pierwszym i jedynym z serii, który nieco odbiega od klimatu grindhouse innych części, z włączeniem plemienia dzieci, co nadaje mu zdecydowanie jaśniejszy ton. Połączenie tego wszystkiego nadaje niektórym elementom filmu tandetny lub przestarzały charakter, czasami mocno osadzony w królestwie obozu lat 80.
Jednakże, Poza Thunderdome z nawiązką rekompensuje to pomysłowością budowania świata, przy czym Bartertown jest szczególnie arcydziełem scenografii i projektowania lokalizacji. Akcja w filmie, a konkretnie pierwsza walka w Thunderdome między Maxem i Blasterem, jest również punktem kulminacyjnym i dowodem ewolucji George'a Millera (i współreżyser George Ogilvie's ) unikalne podejście do kręcenia filmów akcji. Niestety, w porównaniu z innymi filmami Mad Max, jakość spada poniżej granicy, mimo że nadal jest to przyzwoity i zabawny film do obejrzenia po tylu latach.
3. Mad Max (1979)
Film, który zapoczątkował całe szaleństwo, pierwszy Mad Max zarobił 100 milionów dolarów przy budżecie poniżej 400 000 dolarów, co czyni go jednym z najbardziej dochodowych filmów, jakie kiedykolwiek powstały. To także przyspieszyło karierę Mela Gibsona, który grał „Szalonego” Maxa Rockatansky'ego, utalentowanego, ale niespokojnego funkcjonariusza australijskiego patrolu autostradowego, który próbuje stać na straży prawa, gdy społeczeństwo rozpada się wokół niego. Max wpada w czarną dziurę zemsty i przemocy, ścigając brutalny gang motocyklowy odpowiedzialny za zabójstwo jego żony i dziecka.
Powiązane: Jak Mad Max: Fury Road Black & Chrome Edition zmienia film
Chociaż jest to jeden z filmów odpowiedzialnych za postapokaliptyczny szał w fikcji, Miller początkowo nie zamierzał tego robić, zdecydował się jedynie na ustawienie filmu w dystopijnej przyszłości, ponieważ wierzył, że uczyniłoby to przemoc bardziej realistyczną . Rezultatem jest film, który graniczy z upadkiem społecznym, a spirala szaleństwa Maxa kontrastuje z powolnym pogrążaniem się cywilizacji w chaosie.
Ze względu na skromny budżet Miller i ekipa byli zmuszeni polegać na partyzanckiej taktyce kręcenia filmów, aby akcja na pustkowiach była realistyczna i namacalna. Każdy wybuchowy pościg samochodowy został skrupulatnie wyreżyserowany i nakręcony ze względu na brak zasobów potrzebnych do ich wielokrotnego wykonania, tworząc film z praktyczną akcją, której dopełnieniem było bardzo prawdziwe poczucie desperacji odczuwane przez obsadę i ekipę. Podczas gdy ograniczenia budżetowe uniemożliwiają filmowi uzyskanie pełnego postapokaliptycznego charakteru późniejszych części, szaleństwo, które płynie w żyłach serii, jest bardzo powszechne w oryginalnym filmie.
2. Mad Max: Wojownik szos (1981)
Drugi film z serii pt. Wojownik drogowy jest wyjątkową kontynuacją, ponieważ udaje jej się wziąć wszystko, co działa w oryginale, i podkręcić do 11. Podnosi się z Maxem, nawiedzonym wspomnieniem swojej rodziny, wędrującym po pustkowiach jako włóczęga, któremu zależy tylko na przetrwaniu. Jego egocentryczna motywacja zostaje wystawiona na próbę, gdy odkrywa osiedle ocalałych oblegane przez brutalny gang kierowców zwanych Huncwotami i niechętnie decyduje się im pomóc.
Podczas gdy pierwszy Mad Max film przedstawia los Maxa jako dążenie do zemsty, Wojownik drogowy jest pierwszym z serii, który wprowadza powracającą ideę Maxa jako swego rodzaju legendy, a każdy film jest opowiadany przez postać, której w jakiś sposób pomógł. Oznacza to zmianę charakteru Maxa w kierunku tradycyjnego zachodniego archetypu; samotny rewolwerowiec bez własnego miejsca. Dzięki budżetowi w wysokości 4,5 miliona dolarów akcja w drugim filmie była znacznie bardziej dynamiczna, z coraz bardziej złożonymi akrobacjami i wielowarstwowe pościgi samochodowe .
Mad Max: Wojownik szos zyskał również uznanie za inspirowaną scenografię i kostiumy, a kultowa punkowo-skórzana estetyka S&M Normy Moriceau dla Huncwotów stała się podstawą postapokaliptycznego gatunku. Powszechnie uważany za jeden z najlepszych sequeli wszechczasów, Wojownika Drogowego wpływy są nadal odczuwalne do dziś, z właściwości takich jak Opad serie gier wideo do filmów Roberta Rodrigueza i Quentina Tarantino.
1. Mad Max: Na drodze gniewu (2015)
Mad Max: Na drodze gniewu jest rzadkim przykładem filmu, który może przejść przez piekło rozwoju przez ponad dekadę i wyjść bez szwanku na drugim końcu jako arcydzieło. Miller, wyobrażany jako „Western na kółkach”, który obracałby się wokół grupy krwiożerczych rabusiów przemycających ludzi zamiast benzyny lub broni, po raz pierwszy wpadł na ten pomysł w 1998 roku i planował nakręcić film w 2001 roku. Jednak wszystko zaczęło się łączyć w 2009 roku. i 2010, ale proces kręcenia był bardzo trudny, a główne gwiazdy Charlize Theron i Tom Hardy często walczyli między sobą; Efektem końcowym był uznany przez krytyków bombowy film akcji, który otrzymał 10 nominacji do Oscara.
Związane z: Mad Max: Fury Road – „Shiny And Chrome” Znaczenie i mitologia wyjaśniona
Trudno dokładnie określić, o co chodzi Mad Max: Na drodze gniewu co czyni go najlepszym z franczyzy. Niezachwiana wizja George'a Millera pozwoliła mu powrócić do świata, którego nie widziano od lat 80., dodając do niego tę samą napędzaną azotem energię, która sprawiła, że oryginalne filmy stały się tak popularne, jednocześnie odkrywając na nowo postać Maxa dla nowego pokolenia. Inspirowany projektem produkcji filmu odegrał kluczową rolę w stworzeniu wyjątkowej wizji australijskiego pustkowia, w której silni wykorzystują słabych, co jest głównym tematem filmu. Produkcja trzymała się ścisłego przestrzegania praktyczności podczas filmowania, co zaowocowało nieprzerwaną sekwencją pościgu, która wydaje się jednocześnie absurdalna i przesadzona, a także realistyczna.
Jest nawet społeczne znaczenie napędzające serce narracji, z Charlize Theron Imperator Furiosa reprezentującą wojowniczy, buntowniczy styl feminizmu, odrzucający męską dominację i toksyczną męskość kultury wojownika Immortana Joe. Co więcej, Mad Max: Fury Road okazał się jednym z najbardziej oszałamiających wizualnie filmów całej dekady, z imponującą ścieżką dźwiękową. Mimo że cały film był zasadniczo jedną długą sekwencją pościgu, został starannie przygotowany, aby nigdy nie dopuścić do tego, aby akcja była nudna, przesadna lub bezużyteczna w danym momencie. Pod koniec dnia, Mad Max: Na drodze gniewu jest doskonałym zwieńczeniem tego, co sprawia, że Mad Max tak ikoniczna seria: bezkompromisowa wizja, kinetyczne i hiper-skoncentrowane kręcenie filmów oraz podwójne ujęcie przesiąkniętego benzyną szaleństwa na dokładkę.
Dalej: Mad Max: Wyjaśnienie opóźnienia na pustkowiu – dlaczego kontynuacja Fury Road trwa tak długo