Reżyser George Miller zastanawia się, dlaczego Mad Max franczyza odbiła się szerokim echem wśród publiczności. Wydany w 1979 roku, Mad Max występuje Mel Gibson jako tytułowy Max, australijski policjant, który postanawia powstrzymać grasujący gang motocyklowy. Film, który został w całości nakręcony w Australii przy skromnym budżecie, stał się wielkim hitem i przez pewien czas nosił tytuł najbardziej dochodowego filmu, jaki kiedykolwiek powstał. Mad Max doczekał się dwóch kontynuacji, MadMax 2 , znany również jako Wojownik drogowy, I Mad Max: Poza Kopułą Gromu.
Po dziesięcioleciach piekła rozwoju, Mad Max: Na drodze gniewu został wydany w 2015 roku, przedstawiając widzom nowe podejście do Maxa, granego przez Toma Hardy'ego. Film opowiada historię Furiosy (Charlize Theron), wysokiej rangi generał, która buntuje się przeciwko swojemu władcy i łączy siły z Maxem, by odnaleźć swoją ojczyznę. Uważany przez wielu za najlepszy w serii, Mad Max: Na drodze gniewu był nominowany do wielu Oscarów, w tym za najlepszy film. Kontynuacja filmu pt. Mad Max: Pustkowia, starał się oderwać od ziemi w ostatnich latach, ale prequel wściekły obecnie kręci w Australii.
Powiązane: Wyjaśnienie osi czasu Mad Max: kiedy ma miejsce każdy film
W nowym wywiadzie z Klub AV , Miller zastanawia się nad sukcesem Mad Max franczyzy i przedstawia swoją opinię na temat tego, dlaczego tak wiele filmów odbiło się echem wśród widzów. Wyjaśnia, że na początku nie rozumiał, dlaczego oryginał Mad Max radził sobie tak dobrze na rynkach międzynarodowych poza Australią, ale później zdał sobie sprawę, że w tej historii są pewne nieświadome elementy ludzkie, które nadały jej uniwersalny urok. Sprawdź pełny komentarz Millera poniżej:
To na pewno nie jest zamierzone. Myślę, że wszystko, co możesz zrobić, to obserwować, kim jesteśmy, starając się trochę zrozumieć i spróbować opowiedzieć historię, która, jak masz nadzieję, będzie przekonująca. I odkryłem, że w kółko wszystkie historie, nawet najlepsze filmy dokumentalne, są do pewnego stopnia alegoryczne. A jeśli tak, to znaczy, że mają w sobie wymiar poetycki, co oznacza, że są interpretowane zgodnie ze światopoglądem każdego z widzów. To zależy — niektóre są zbiorowe, a inne nie. I naprawdę, naprawdę zacząłem to rozumieć, odkąd zacząłem robić filmy.
Od pierwszego Mad Max który, jak myślałem, był specjalnie [skupiony] w Australii, byłem naprawdę zdumiony i przez długi czas nie rozumiałem, dlaczego odniósł sukces w Japonii, dlaczego postrzegali go jako film o samurajach, dlaczego we Francji utożsamiali go z amerykańskim westernem , western na kółkach. Skandynawia postrzegała Maxa jako samotnego wojownika Wikingów lub wojownika nordyckiego. Do tego czasu nigdy nie słyszałem o Josephie Campbellu i tylko trochę o [Carlu Jungu]. Ale potem nagle zdałem sobie sprawę, że film nie miał takiego rezonansu, ponieważ byłem szczególnie sprytny. Chodzi o to, że nieświadomie sięgnąłem do czegoś. Wierzę, że stało się to od tamtego czasu. Droga furii wydawało się przewidywać czasy, ale to było wymyślone i mieliśmy kręcić co najmniej dekadę wcześniej. Ale były w nas, jako istotach ludzkich, spójne zachowania, które zdawały się wzmacniać te rzeczy. Więc nie sądzę, żeby ktokolwiek mógł to zrobić, tak bardzo jak ty się starasz. Z pewnością jesteś tego świadomy. Ale dopiero gdy historia zostanie opowiedziana, ludzie albo to przyjmą, albo nie, i zrobią z tego, co im się podoba.
Chwila Mad Max: Poza Kopułą Gromu jest powszechnie uważana za najsłabszą z serii, większość pozostałych części nadal rezonuje z publicznością. Jak wyjaśnia Miller, Mad Max: Na drodze gniewu a inne filmy z serii zawierają wiele uniwersalnych elementów, które można interpretować na różne sposoby w zależności od tego, skąd pochodzą widzowie, przy czym założenie samotnego wojownika można łatwo przetłumaczyć ponad granicami międzynarodowymi. Okaże się jednak, czy wściekły osiągnie podobny poziom sukcesu i długowieczności.
Komentarze Millera można oczywiście zastosować do każdego filmu, przy czym różne filmy mają różne znaczenie w zależności od tego, gdzie i przez kogo są oglądane. Chociaż oryginał Mad Max filmy kręcą się bardziej wokół samotnego wojownika walczącego ze złem postapokalipsy, Mad Max: Na drodze gniewu przyjmuje inne podejście, wprowadzając nowe postacie i spychając samego Maxa do bardziej drugoplanowej roli. Pomimo tych zmian, Mad Max: Na drodze gniewu jest w swej istocie filmem pościgowym, założeniem łatwym do zrozumienia we wszystkich językach i dobrze nadającym się do różnych interpretacji tematycznych, jak oryginał Mad Max.
Źródło: Klub AV