Najnowsza praca Paula Thomasa Andersona „Licorice Pizza” być może wyznaczyła nowy punkt odniesienia dla reżysera, ale ma silną konkurencję w jego filmografii.
Paul Thomas Anderson od tamtej pory jest jednym z najbardziej szanowanych filmowców na świecie Noce taneczne umieścić go na mapie w późnych latach 90-tych. Reżyser od tamtego czasu ma na swoim koncie takie uznane filmy, jak: Uderzająca Miłość , Tam będzie krwawo , oraz Mistrz , a ewolucję jego stylu można prześledzić od filmu do filmu.
POWIĄZANE: 10 filmów, które wpłynęły na Paula Thomasa Andersona
Najnowsza funkcja Andersona, Pizza z Lukrecją , został niedawno wydany i spotkał się z jego powszechnym uznaniem krytyków. Pizza z Lukrecją być może nawet wyznaczył nowy punkt odniesienia dla kariery Andersona, chociaż ma do czynienia z silną konkurencją ze strony niektórych jego poprzednich filmów.
dwaPizza z lukrecją jest najlepsza
Czuję się jak najbardziej osobisty film Andersona
Wszystkie filmy Andersona są na pewnym poziomie głęboko osobiste, ale Pizza z Lukrecją czuje się wyjątkowo osobista – nie tylko dlatego, że została zainspirowana ludźmi, których reżyserka zna osobiście (a prawdziwe siostry i rodzice Alany Haim pojawiają się jako rodzina jej bohaterki); film jest autentyczną migawką rodzinnego miasta Andersona i epoki, w której dorastał.
Noce taneczne rozgrywa się również w dolinie San Fernando w latach 70., ale skupia się na przemyśle filmów dla dorosłych. Pizza z Lukrecją ujmuje epokę z perspektywy naiwnego nastolatka.
Alana Haim i Cooper Hoffman są idealnie dobrani
Kluczem do romantycznego filmu jest chemia między głównymi aktorami. Pomimo faktu, że żaden z nich nigdy wcześniej nie działał, Pizza z Lukrecją Główny duet Alany Haim i Coopera Hoffmana jest idealnie dopasowany. Dają fantastyczne indywidualne występy jako Alana i Gary, ale są szczególnie żywe, gdy dwie postacie pojawiają się razem na ekranie.
W rolach przesadnej pewności siebie, 15-letniej aktorki o gwiaździstych oczach i cynicznej asystentki fotografa dwudziestokilkulatka, która usiłuje znaleźć swoje miejsce w świecie, Hoffman i Haim dzielą magiczną, nieopisaną energię, która sprawia, że niekonwencjonalna, romantyczna dynamika działa zaskakująco dobrze.
Struktura luźnej opowieści odzwierciedla życie
Andersona Pizza z Lukrecją skrypt ma epizodyczną strukturę, która przechodzi z jednej winiety na drugą. Fabuła jest napędzana przez relacje bohaterów i ewolucję ich emocji, a nie tradycyjna, trzyaktowa fabuła.
POWIĄZANE: 10 komedii o dorastaniu, takich jak pizza z lukrecją
Luźny charakter tej epizodycznej fabuły pięknie odzwierciedla luz życia. Zamiast grać jak zwykły film, Pizza z Lukrecją gra jak krystalicznie czyste wspomnienie.
Obsada jest pełna wspierających graczy, którzy kradną sceny
Niektóre z wczesnych prac Andersona były utworami zespołowymi, więc jest dobrze zorientowany w tworzeniu niezapomnianych postaci drugoplanowych. Podczas gdy Gary i Alana zakotwiczają Pizza z Lukrecją , po drodze jest wielu graczy, którzy kradną sceny.
Jest kilka postaci granych przez gwiazdy z listy A, które pojawiają się tylko w kilku scenach, ale pozostawiają niezatarte wrażenie, jak Bradley Cooper jako Jon Peters i Sean Penn jako Jack Holden inspirowany Williamem Holdenem.
Ma najwspanialszą ścieżkę dźwiękową Andersona
Jeśli chodzi o ścieżkę dźwiękową do swoich filmów, Anderson zwykle albo licencjonuje popowe hity, by wykorzystać momenty w stylu Scorsese (jak widać w Noce taneczne ) lub rekrutuje Jonny'ego Greenwooda z Radiohead do skomponowania oryginalnej partytury (jak widać na Tam będzie krwawo ). Jednak Pizza z Lukrecją ma oba.
Anderson wykorzystuje zarówno kultowe utwory takich legend jak David Bowie i Paul McCartney, jak i nieodkryte perełki mniej znanych artystów, takich jak Clarence Carter i Gordon Lightfoot. Dodatkowo Greenwood przyczynił się do powstania pięknego utworu tytułowego.
1Alternatywy
Twarda ósemka (1996)
Podobnie jak jego współcześni Quentin Tarantino i Kevin Smith, reżyserski debiut Andersona nadal pozostaje jednym z jego najlepszych filmów. Twarda ósemka to intymny portret hazardzisty, którego fabuła przybiera nieoczekiwany obrót.
Film ustanowił relacje robocze Andersona z kilkoma aktorami, którzy stali się stałymi współpracownikami, takimi jak Philip Baker Hall i John C. Reilly.
Noce taneczne (1997)
Pizza z Lukrecją nie jest pierwszym filmem Andersona, którego akcja rozgrywa się w dolinie San Fernando w Los Angeles w latach 70. XX wieku. Przebojowy hit reżysera z 1997 roku, Noce taneczne , rozgrywa się w tym samym miejscu i czasie, ale podchodzi do niego z zupełnie innej perspektywy, z bardzo odmiennym podejściem stylistycznym.
Z maniakalnym, szybkim stylem Martina Scorsese Goodfellas , Noce taneczne kronika życia kilku gwiazd filmów dla dorosłych podczas Złotego Wieku Porno.
Miłość po ponczu (2002)
Po żonglowaniu rozległym zespołem obsady w epickim zakresie Magnolia , Anderson ograniczył się w swoim następnym filmie, Uderzająca Miłość , dramat romantyczny z Adamem Sandlerem jako sprzedawcą nowości z problemami emocjonalnymi i Emily Watson jako kobietą, w której się zakochuje.
POWIĄZANE: Jak upojona pięścią miłość na nowo odkrywa romantyczne tropy (i dlaczego wciąż jest to świetna historia miłosna)
Ten film wprowadził widzów w zupełnie nową stronę Sandlera, udowadniając, że poradził sobie z dramatycznym aktorstwem kalibru Oscara. To wywrotowa, niekonwencjonalna historia miłosna, która wciąż jest równie słodka i podnosząca na duchu, jak najbardziej banalna z romcomów.
Będzie krew (2007)
Tak ostry kinowy portret ciemnej strony amerykańskiego snu, jak Ojciec chrzestny , Tam będzie krwawo to kwintesencja sagi o chciwości i korupcyjnej sile pieniądza, w której występuje zdobywca Oscara Daniel Day-Lewis jako potentat naftowy Daniel Plainview.
Anderson używa czarnego, lepkiego oleju jako silnego wizualnego symbolu zepsucia duszy Daniela. Wraz ze wzrostem bogactwa jego człowieczeństwo zanika.
Mistrz (2012)
Po otrzymaniu najlepszych recenzji w swojej karierze za Tam będzie krwawo Anderson podążył za nim równie epickim, równie potężnym (i równie uznanym) Mistrz , słabo zawoalowaną krytykę Kościoła Scjentologicznego.
Historia opiera się na pokręconej dynamice ojca i syna: Joaquin Phoenix gra Freddiego Quella, bezcelowego weterana II wojny światowej, który stara się znaleźć swoje miejsce w powojennym społeczeństwie, podczas gdy Philip Seymour Hoffman gra Lancastera Dodda, manipulującego przywódcę sekty szukającego bezbronnych ludzie tacy jak Freddie rekrutują jako obserwujących.
DALEJ: 5 sposobów, by nie patrzeć w górę to najlepszy film Adama McKaya (i 5 alternatyw)