Lady Bird to zachwycająca komedia/dramat o dojrzewaniu, której inspiracją jest reżyseria Gerwiga i czarująca kreacja Saoirse Ronan.
Lady Bird to zachwycająca komedia/dramat o dojrzewaniu, której inspiracją jest reżyseria Gerwiga i czarująca kreacja Saoirse Ronan.
Pani Ptak to niezwykle czarujący solowy debiut reżyserski Grety Gerwig, która jest obecnie być może najbardziej znana ze swojej licznej współpracy z niezależnym autorem Noahem Baumbachem. Wcześniej wystąpił w filmie wyreżyserowanym przez Baumbacha Franciszka Ha I Pani Ameryka (oba była także współautorką scenariusza), a także dramat reżysera Greenberga , Gerwig stanęła za kamerą Pani Ptak aby sama decydować, czerpiąc z własnego scenariusza. Na wpół autobiograficzny dramat inspirowany okresem dojrzewania Gerwiga, Pani Ptak mocno ugruntowuje pozycję swojej twórczyni jako gawędziarki o niepowtarzalnym głosie i własnej tożsamości. Pani Ptak to zachwycająca komedia/dramat o dojrzewaniu, napędzana inspirowaną reżyserią Gerwiga i czarującą kreacją Saoirse Ronan.
Jest rok 2002 i Christine McPherson (Ronan) – która woli nazywać się „Lady Bird” – jest nastolatką rozpoczynającą ostatnią klasę (katolickiej) szkoły średniej i marzącą o wyjeździe z rodzinnego miasta Sacramento, aby uczęszczać do artystyczną uczelnię na Wschodnim Wybrzeżu, najlepiej w Nowym Jorku. Christine pod względem wyrazistej natury, zdecydowanych opinii i upartej postawy dorównuje jedynie swojej matce Marion (Laurie Metcalf), pielęgniarce, która zdecydowanie wolałaby, aby jej córka uczęszczała do college'u gdzieś bliżej domu (i taniej). Niestabilna dynamika między nimi zaostrza się jeszcze bardziej, gdy ojciec Christine, Larry (Tracy Letts), traci pracę, co zmusza McPhersonów do jeszcze większego zaciśnięcia pasa.
W ten sposób Christine bierze na siebie próbę urzeczywistnienia swoich marzeń o samodzielnym zdobywaniu doświadczenia w college'u z dala od domu, a wszystko to podczas różnych wzlotów i upadków życia licealistki. Między innymi Christine po raz pierwszy staje się aktywna seksualnie, przeżywa wzloty i upadki w swoim związku ze swoją najlepszą przyjaciółką Julie Steffans (Beanie Feldstein), podejmuje kroki, aby zaimponować bogatszym uczniom w swojej szkole i podejmuje odważne wysiłki aby zachować pokój z matką. Stopniowo Christine zaczyna zdawać sobie sprawę, że to wszystko razem (zarówno dobre, jak i złe) może sprawić, że naprawdę stanie się „Lady Bird”.
Na swój sposób Pani Ptak w kinowym odpowiedniku świetnego albumu ze zdjęciami - migawka, która przywołuje silne wspomnienia i uczucia z przeszłości, choć w mgnieniu oka opisuje wydarzenia zmieniające życie i niezapomniane przeżycia. Odbywające się w ciągu roku, Pani Ptak (i z kolei scenariusz Gerwiga) trafnie oddaje burzliwe okresy dojrzewania z dowcipem, sercem i mądrością, jaką zapewnia upływ czasu. Film Gerwiga także przywodzi na myśl coś w rodzaju filmu Richarda Linklatera Chłopięctwo , w sposób, w jaki autentycznie oddaje życie dorastania w latach 2000-tych, poprzez dbałość o drobne szczegóły i to, co w tej chwili wydaje się banalnością życia codziennego. Pani Ptak jest znacznie bardziej zwięzły w swoim podejściu niż dramatyczny epos Linklatera (który jest prawie dwukrotnie dłuższy od filmu Gerwiga), skupiając się na krótkich momentach i drobnych interakcjach między bohaterami, którzy potrafią powiedzieć wiele i wywołać emocjonalny cios, używając zaledwie kilku słów i przy ograniczonym czasie wyświetlania. Jak najlepsze powieści, które przewracają strony, Pani Ptak to satysfakcjonująca tematycznie i emocjonalnie narracja, która szybko mija, a mimo to sprawia, że chcesz więcej.
To zasługa zarówno Gerwiga, jak i redaktora Nicka Houya ( Noc ) za zapewnienie tego Pani Ptak nigdy się nie przeciąga ani nie marnuje chwili czasu działania. Montaż filmu tworzy ładne zestawienia pomiędzy podobnymi, codziennymi doświadczeniami z życia Christine (spotkania z nauczycielami, spacery ulicą), a także tymi, które jeszcze bardziej podkreślają ważny związek między „Lady Bird” a jej matką. Gerwig ma także dobre wyczucie komedii wizualnych i potrafi uchwycić charakterystyczny klimat kalifornijskich dzielnic i scenerii filmu, korzystając z przypominających wspomnienia zdjęć Sama Levy’ego (jej współpracownika przy filmie Franciszka Ha I Pani Ameryka ). Chociaż na wrażliwość wizualną Gerwig niewątpliwie wpłynęła jej poprzednia współpraca z filmowcami takimi jak Baumbach, Pani Ptak nigdy nie sprawia wrażenia pochodnej i ma własny wygląd i styl.
Jak wskazano wcześniej, Pani Ptak jest w istocie w równym stopniu opowieścią o matce i córce, jak i o dojrzewaniu, a kreacje Ronana i Metcalfa są w dużej mierze odpowiedzialne za sukces filmu. Podobnie jak to miało miejsce w przeszłości w przypadku bardzo różnych ról, Ronan znika w roli burzliwej Christine, czyniąc tę postać jeszcze bardziej szczerą reprezentacją prawdziwego nastolatka. Wspaniała kreacja Ronana dorównuje występowi Metcalfa, która z kolei jest równie poruszająca, jak i sprytnie zabawna. Dynamika między ekranowym duetem matki i córki jest tym bardziej wiarygodna dzięki drobnym akcentom, jakie stosują Ronan i Metcalf, począwszy od języka ciała w stosunku do siebie po sposób, w jaki mogą się nawzajem podcinać, a następnie przeżyć szczerą chwilę więzi, nie pomijając ani chwili. pokonać. Wystarczy powiedzieć, że obaj zasługują na szum nagród, jakie otrzymują.
Równie urzekająca w drugoplanowej roli jest Feldstein w roli bystrej i energicznej Julie, co jeszcze bardziej autentycznie nadaje przyjaźni bohaterki z Christine w filmie. Większa Pani Ptak zespół jest świetny sam w sobie, począwszy od Lettsa z kolei jako wyluzowanego, ale cicho zmartwionego ojca Christine, Larry'ego. Świetne są tu także Lucas Hedges ( Manchester nad morzem ) i Timothée Chalamet ( Nazywaj mnie swoim imieniem ) jako Danny i Kyle – dwaj bardzo różni chłopcy, w których Christine zakochuje się w ostatniej klasie liceum – podobnie jak Jordan Rodrigues ( Fosterowie ) jako adoptowany brat Christine, Miguel. Tymczasem, jeśli chodzi o sprawy dorosłych, aktorzy charakterystyczni Stephen McKinley Henderson ( Płoty ) i Lois Smith ( Mili goście ) potrafią być jednocześnie zabawni i poruszający podczas swoich krótkich występów jako dwie nauczycielki Christine, odpowiednio w postaci ojca Leviatcha i siostry Sarah Joan.
Ostatecznie Gerwig bardzo mocno trzyma się lądowania swoim solowym debiutem reżyserskim Pani Ptak i dostarcza niezwykle przyjemną historię o dorastaniu, która jest zarówno zabawna, jak i tęskna w równym stopniu. Kierując się świetnym scenariuszem, reżyserią i występami (między innymi takimi jak żywa i wzruszająca ścieżka dźwiękowa Jona Briona), Pani Ptak stanowi wspaniały dodatek do swojego gatunku – taki, który idzie jeszcze dalej w przełamywaniu schematów niż Krawędź siedemnastki , zeszłoroczne, cieszące się uznaniem spojrzenie wstecz na dorastanie oczami nastolatki. Jako pewny gracz w nadchodzącym sezonie nagród, Pani Ptak to film, który miłośnicy kina będą chcieli obejrzeć w kinach, podobnie jak każdy, kto jest fanem wcześniejszych dzieł Gerwiga i/lub chce dowiedzieć się, o co to całe zamieszanie.
PRZYCZEPA
Pani Ptak jest obecnie grany w kinach w USA w całym kraju. Trwa 93 minuty i ma ocenę R ze względu na język, treści erotyczne, krótką graficzną nagość i imprezowanie nastolatków.
Daj nam znać, co myślisz o filmie w komentarzach!
Kluczowe daty wydania
-
Pani Ptak
Data wydania: 2017-11-10
