Lady Bird to zachwycająca komedia/dramat o dorastaniu, napędzana przez natchnioną reżyserię Gerwig i czarującą kreację Saoirse Ronan.
Pani Ptak to całkowicie urzekający solowy debiut reżyserski Grety Gerwig, która jest chyba najbardziej znana w tej chwili z wielokrotnej współpracy z niezależnym autorem Noah Baumbach. Wcześniej wystąpił w reżyserowanym przez Baumbacha filmie Franciszka Ha I Pani Ameryka (do obu była także współautorką scenariusza), a także dramat reżysera Greenberga , Gerwig stanął za kamerą Pani Ptak aby sama wywołać strzały, czerpiąc z jej oryginalnego scenariusza. Na wpół autobiograficzny dramat inspirowany okresem dojrzewania Gerwig, Pani Ptak mocno umacnia swojego twórcę jako gawędziarza o wyjątkowym głosie i własnej tożsamości. Pani Ptak tworzy wspaniały komediodramat o dojrzewaniu, napędzany przez natchnioną reżyserię Gerwig i czarującą kreację Saoirse Ronan.
Jest rok 2002, a Christine McPherson (Ronan) – która woli nazywać się „Lady Bird” – jest nastolatką rozpoczynającą ostatnią klasę w (katolickim) liceum, z wielkimi marzeniami o przeprowadzce z rodzinnego Sacramento, aby uczęszczać do artystyczny college na Wschodnim Wybrzeżu, najlepiej w Nowym Jorku. Christine dorównuje jej wyrazistym charakterem, zdecydowanymi opiniami i upartą postawą tylko jej matka Marion (Laurie Metcalf), pielęgniarka, która wolałaby, aby jej córka uczęszczała do college'u gdzieś bliżej domu (i taniej). Niestabilna dynamika między nimi zaostrza się, gdy ojciec Christine, Larry (Tracy Letts), traci pracę, co zmusza McPhersonów do jeszcze większego zaciśnięcia pasa.
W ten sposób Christine podejmuje próbę zrealizowania swoich marzeń o samodzielnym doświadczeniu w college'u daleko od domu, a wszystko to podczas przechodzenia przez różne wzloty i upadki życia jako licealista. Między innymi Christine po raz pierwszy staje się aktywna seksualnie, przeżywa zarówno wzloty, jak i upadki w swoim związku ze swoją najlepszą przyjaciółką Julie Steffans (Beanie Feldstein), podejmuje kroki, by zaimponować bogatszym uczniom w swojej szkole i podejmuje mężny wysiłek zachować pokój z matką. Stopniowo Christine zaczyna zdawać sobie sprawę, że może to wszystko razem (zarówno dobre, jak i złe) naprawdę czyni ją „Lady Bird”.
Na swój sposób, Pani Ptak w kinowym odpowiedniku wspaniałego albumu fotograficznego — migawki, która przywołuje silne wspomnienia i uczucia z przeszłości, nawet jeśli w mgnieniu oka opisuje zmieniające życie wydarzenia i niezapomniane przeżycia. Odbywające się w ciągu roku, Pani Ptak (i z kolei scenariusz Gerwiga) trafnie oddaje zawirowania okresu dorastania z dowcipem, sercem i mądrością płynącą z upływu czasu. Film Gerwiga też przywodzi na myśl coś w rodzaju Richarda Linklatera Chłopięctwo , w sposób, który autentycznie oddaje to, jak wyglądało życie dorastania w latach 2000., dzięki dbałości o drobne szczegóły i to, co w tej chwili wydaje się banalnością codziennego życia. Pani Ptak jest o wiele bardziej zwięzły w swoim podejściu niż dramatyczna epopeja Linklatera (która jest prawie dwa razy dłuższa niż film Gerwiga), skupiając się na krótkich chwilach i małych interakcjach między postaciami, które potrafią powiedzieć dużo i zadać emocjonalny cios, używając tylko kilku słów i z ograniczonym czasem na ekranie. Jak najlepsze przewracające strony powieści, Pani Ptak to satysfakcjonująca tematycznie i emocjonalnie narracja, która przelatuje obok, ale pozostawia cię z pragnieniem więcej.
Uznanie należy się zarówno Gerwigowi, jak i redaktorowi Nickowi Houy ( Noc ) za zapewnienie tego Pani Ptak nigdy się nie przeciąga, ani nie marnuje ani chwili czasu. Montaż filmu tworzy ładne zestawienia między podobnymi codziennymi doświadczeniami z życia Christine (spotkania z nauczycielami, spacer ulicą), a także tymi, które dodatkowo podkreślają ważny związek między „Lady Bird” a jej matką. Gerwig ma również duże wyczucie w dziedzinie komedii wizualnej i uchwyceniu specyficznego klimatu kalifornijskich dzielnic i scenerii filmu, z pomocą przypominających wspomnienia zdjęć Sama Levy'ego (jej współpracownika przy Franciszka Ha I Pani Ameryka ). Podczas gdy na wizualną wrażliwość Gerwig bez wątpienia wpłynęła jej wcześniejsza współpraca z filmowcami takimi jak Baumbach, Pani Ptak nigdy nie wychodzi jako pochodna i ma własny wygląd i styl.
Jak wskazano wcześniej, Pani Ptak jest w swej istocie zarówno historią matki i córki, jak i opowieścią o dorastaniu, a występy Ronana i Metcalfa są również w niemałej mierze odpowiedzialne za sukces filmu. Tak jak robiła to w bardzo różnych rolach w przeszłości, Ronan znika w roli burzliwej Christine, czyniąc tę postać jeszcze bardziej szczerą reprezentacją prawdziwego nastolatka. Wspaniałemu występowi Ronana dorównuje występ Metcalfa, który jest równie poruszający, jak i sprytnie zabawny. Dynamika między ekranowym duetem matka i córka jest tym bardziej wiarygodna, że Ronan i Metcalf wykonują drobne gesty, od ich wzajemnej mowy ciała po sposób, w jaki mogą się nawzajem podcinać, a następnie nawiązać szczerą chwilę więzi bez pomijania jednego pokonać. Dość powiedzieć, że obaj zasługują na szum nagród, które otrzymują.
Równie czarująca w swojej drugoplanowej roli jest Feldstein jako bystra i żywiołowa Julie, co jeszcze bardziej dodaje autentyczności przyjaźni tej bohaterki z Christine w filmie. Większa Pani Ptak zespół jest świetny sam w sobie, zaczynając od Lettsa z kolei jako niefrasobliwego, ale cicho niespokojnego ojca Christine, Larry'ego. Świetne są tu także Lucas Hedges ( Manchester nad morzem ) i Timothée Chalameta ( Nazywaj mnie swoim imieniem ) jako Danny i Kyle – dwóch bardzo różnych chłopców, w których Christine zakochuje się w ostatniej klasie liceum – podobnie jak Jordan Rodrigues ( Fosterowie ) jako adoptowany brat Christine, Miguel. Tymczasem, po dorosłej stronie rzeczy, aktorzy charakterystyczni Stephen McKinley Henderson ( Ogrodzenia ) i Lois Smith ( Mili faceci ) udaje się być zarówno zabawnymi, jak i poruszającymi w swoich krótkich występach jako dwie nauczycielki Christine tutaj, odpowiednio w postaci ojca Leviatcha i siostry Sarah Joan.
W końcu Gerwig bardzo trzyma się lądowania ze swoim solowym debiutem reżyserskim Pani Ptak i zapewnia bardzo przyjemną historię o dojrzewaniu, która jest zarówno zabawna, jak i tęskna w równym stopniu. Kierując się świetnym scenariuszem, reżyserią i występami (między innymi takimi elementami, jak żywa i wzruszająca ścieżka dźwiękowa Jona Briona), Pani Ptak stanowi wspaniały dodatek do swojego gatunku – taki, który idzie jeszcze dalej w przełamywaniu schematów niż Krawędź siedemnastu , cieszące się uznaniem zeszłoroczne spojrzenie na dorastanie oczami nastolatki. Jako pewny gracz w nadchodzącym sezonie nagród, Pani Ptak to film, który miłośnicy kina będą chcieli obejrzeć w kinach, podobnie jak każdy, kto jest fanem poprzedniej pracy Gerwiga i/lub chce dowiedzieć się, o co to całe zamieszanie.
PRZYCZEPA
Pani Ptak jest obecnie grany w kinach w całych Stanach Zjednoczonych. Trwa 93 minuty i ma kategorię wiekową R ze względu na język, treści seksualne, krótką graficzną nagość i imprezy dla nastolatków.
Daj nam znać, co myślisz o filmie w sekcji komentarzy!
Kluczowe daty wydania
-
Pani Ptak
Data wydania: 2017-11-10
