Yorgos Lanthimos „The Killing of a Sacred Deer” przedstawia klasyczną grecką tragedię Eurypidesa z Ifigenii w Aulidzie w ponurej i nowoczesnej scenerii.
Zabicie świętego jelenia w niepokojący sposób przedstawia grecką tragedię, na której się opiera. Pierwszy pokaz mózgowego stylu narracji reżysera Yorgosa Lanthimosa miał miejsce w 2008 roku Dogtooth , niepokojące spojrzenie na tematy kontroli i manipulacji, a następnie czarna komedia z 2015 roku Homar , który badał wolną wolę i relacje osobiste. Z Zabicie świętego jelenia Lanthimos bada poświęcenie i zemstę swoją mroczną odmianą magicznego realizmu w swojej adaptacji klasycznej greckiej tragedii Eurypidesa Ifigenia w Aulidzie .
Tragedia Ifigenii ze względu na swój mitologiczny charakter pozwala na elastyczne interpretacje, ale Zabicie świętego jelenia wykonuje świetną robotę, dostosowując podstawową historię i jej motywy. Tytuł filmu nawiązuje do detonatora greckiej opowieści, ponieważ Agamemnon, król Myken, zostaje zmuszony do poświęcenia swojej najstarszej córki Ifigenii Artemidzie, bogini łowów, po przypadkowym zabiciu jelenia. W mitologii greckiej jelenie są świętymi zwierzętami dla Artemidy i żadna ilość ziemskiej mocy nie wystarczy, aby skutecznie negocjować z bóstwem. Gdy Agamemnon traci wiarę w unikanie nieuniknionego, Ifigenia akceptuje swój los i zgadza się na poświęcenie, by w ostatniej sekundzie zamienić się w jelenia. Artemida, która wybaczyła błąd ojca, nadal zabiera ze sobą Ifigenię.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Postacie w Zabicie świętego jelenia są wierni materiałowi źródłowemu. Steven Murphy (Colin Farrell) przechodzi tę samą wewnętrzną przemianę co Agamemnon, od potężnej postaci - chirurga w przypadku Stevena, króla w przypadku Agamemnona - do ofiary odwetu nadprzyrodzonej istoty. Steve zabija ojca Martina (Barry Keoghan) przez przypadek przy stole operacyjnym i nie udaje mu się zapobiec nieuniknionemu, gdy Martin, który pełni rolę Artemidy, naciska na niego, aby wybierał między powolną i bolesną śmiercią swojej rodziny lub poświęceniem jednej rodziny członek. Żona Stevena (Nicole Kidman) jest świadkiem, jak jej życie rozpada się z powodu układu, podobnie jak Klitajmestra, podczas gdy Steven powoli traci wiarę w uzyskanie pomocy lub przynajmniej rozsądnego wyjaśnienia od lekarzy, którzy leczą jego chore dziecko, tak jak Agamemnon szukał pomocy. pomoc potężnego Achillesa.
Najbardziej zauważalną różnicą jest to, że starsza córka Stevena, Kim (Raffey Cassidy), przypomina Ifigenię, ale to młody syn Colina, Bob (Sunny Suljic), ma być poświęcony od samego początku. Dowodem jego tragicznego losu są jego krwawiące oczy, gdy Steven ustąpi z mściwej klątwy Martina. Chociaż nie jest to całkowicie równoważne, Bob musi spotkać tego samego zmarłego ojca Martina, jak Ifigenia, który musiał udawać jelenia, którego zabił Agamemnon. Ulotny związek Kim z Martinem to także nowy dodatek, który sprawia, że mit staje się jeszcze bardziej wciągającym psychologicznym horrorem. Daje Martinowi fałszywe poczucie bezbronności, którego brakuje Artemidzie, i prowadzi widza do przekonania, że Martin wciąż ma odrobinę człowieczeństwa, która może pomóc oszczędzić rodzinie Stevena, co nasyca film interesującym poczuciem nieufności.
Kolejna różnica dotyczy kulminacji i rozdzielczości filmu. W tym momencie jest oczywiste, że Martin naprawdę ma nadprzyrodzone zdolności, pomimo nowoczesnej i realistycznej scenerii filmu. Martin jest mniej bezstronny niż Artemis, ponieważ oferuje Stevenowi nie zabicie jednego ze swoich dzieci, ale przypadkowe zabicie jednego z członków jego rodziny. Steven cierpi z powodu tego procesu, gdy nie trafia w każdy strzał z pistoletu w desperackiej próbie, aby się z tym uporać, w przeciwieństwie do uroczystego rytuału poświęcenia Ifigenii przy ołtarzu. Podobnie jak w oryginalnej opowieści, umowa zostaje spełniona, a Bob umiera, aby zdjąć klątwę. Jednak, Zabicie świętego jelenia 'wysyłanie wydaje się znacznie mniej idealistyczna niż opowieść, co idealnie pasuje do jej głównych tematów.
W Zabicie świętego jelenia , Yorgos Lanthimos przytacza psychologiczne aspekty opowieści Eurypidesa. Wiele szczegółów ma inne znaczenie przy każdym ponownym oglądaniu, a te, które wydają się jasne w jednej sesji, wydają się zupełnie inne w następnej. W ten sposób Lanthimosowi udaje się zdystansować film od greckiej tragedii, aby stworzyć nową historię, ale jednocześnie tworzy znacznie wierniejszą adaptację klasycznej greckiej opowieści niż wiele innych prób filmowych.