John Hughes potrafił uchwycić uczucia nastolatka z lat 80., a przyczyniły się do tego jego ścieżki dźwiękowe. Oto najlepsze ścieżki dźwiękowe Hughesa.
John Hughes miał niesamowitą umiejętność uchwycenia uczuć nastolatka z lat 80. Jego dzieła urzekły młodą publiczność, a scenariusze dały głos ich pokoleniu. Filmy Hughesa pomogły w poruszaniu się po okresie dojrzewania i szkoły średniej, a także pozwoliły nastolatkom z lat 80. zobaczyć siebie na ekranie szczerze.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Johna Hughesa, rankingowe (wg IMDB)
Jedną z głównych części kanonu Hughesa były jego ścieżki dźwiękowe. Pisał takie filmy jak m.in Klub Śniadaniowy I Szesnaście świeczek podczas gdy on słuchał określonej muzyki z epoki. Nawet w filmach, które tylko napisał, czasami miał wpływ na wybory muzyczne. Oto ranking najlepszych ścieżek dźwiękowych z filmów napisanych i/lub wyreżyserowanych przez nieżyjącego już wielkiego Johna Hughesa.
Klub Śniadaniowy (1985)
Chwila Klub Śniadaniowy był wielkim hitem i prawdopodobnie najbardziej szanowanym i lubianym filmem Johna Hughesa. Ścieżka dźwiękowa nie jest tak mocna jak w filmie, z wyjątkiem przewodniej piosenki „Don't You Forget About Me” z albumu Simple Minds, która definiuje pokolenie.
POWIĄZANY: 15 najbardziej pamiętnych cytatów z klubu śniadaniowego
Większość muzyki to wyrzucenie, a jedyną zapadającą w pamięć piosenkę Wang Chunga stanowi „Fire in the Twilight”.
Możliwości kariery (1991)
Ten film Hughesa nie zapalił się jak jego poprzednie dzieła. Napisał scenariusz do 1991 roku Możliwości zawodowe ale dał obowiązki reżyserskie Bryanowi Gordonowi. Jennifer Connelly i Frank Whaley wystąpili w romansie dla nastolatków, który miał klimat Hughesa, ale mniej magii.
Najważniejszym wydarzeniem była ścieżka dźwiękowa. Zespoły takie jak Johnny Clegg, Betty Boo i Tones on Tail (wykonujące swój hit z lat 80. „Go!”) zostały zmiksowane z fragmentami autorstwa przede wszystkim Lawrence’a Welka i Ennio Morricone, aby film płynął dalej i sprawiał, że był zabawny.
Dziwna nauka (1985)
Hughesa Dziwna nauka to zabawny film o dwóch „maniakach”, którzy wyczarowują kobietę w stylu doktora Frankensteina. Najlepsza komedia naukowa dla nastolatków z lat 80., zabawna i szczera, która zapewniła Anthony’emu Michaelowi Hallowi główną rolę, na jaką zasługiwał, pokazując swój talent komediowy.
POWIĄZANY: 10 faktów zza kulis na temat powstawania dziwnej nauki
Tytułowy motyw Oingo Boingo stał się wielkim hitem dla zespołu i jest natychmiast rozpoznawalny, a ścieżka dźwiękowa zawiera także utwory takich grup z lat 80., jak Wall of Voodoo, Kim Wylde i General Public, co pomogło nadać filmowi dziki klimat i słodką duszę.
Samoloty, pociągi i samochody (1987)
W 1987 roku John Hughes powrócił do komedii dla dorosłych ze swoim hitowym filmem Samoloty, pociągi i samochody. Steve Martin i John Candy wystąpili w tej komedii podróżniczej, która zdaniem widzów i krytyków była przezabawna i urocza.
Wybrane piosenki odpowiadają podróżom dwóch głównych bohaterów. W zależności od tego, w jakiej części kraju się znajdowali lub jakim środkiem transportu jechali, publiczność słyszała tak różne dźwięki, jak Emmylou Harris, Ray Charles i Yello. Urocza piosenka Book of Love „Modigliani Lost in Your Eyes” porusza publiczność, ponieważ została wykorzystana w jednym z najbardziej wzruszających momentów filmu.
Szesnaście świeczek (1984)
Pierwszy film Hughesa w roli reżysera to klasyka kina młodzieżowego. Wszyscy znają historię Sama (Molly Ringwald), której urodziny giną w zamieszaniu podczas weekendu weselnego jej starszej siostry. „Oni, kurwa, zapomnieli o moich urodzinach!”
POWIĄZANE: 10 najlepszych cytatów z szesnastu świec
Oprócz świetnej obsady i zabawnego scenariusza, kluczem do sukcesu filmu była ścieżka dźwiękowa. Hughes wypełnił swój film alternatywną muzyką z lat 80., z udziałem Paula Younga, Kajagoogoo, Altered Images (którego „Happy Birthday” stało się podstawą lat 80.) i wieloma innymi. Zawiera obszerną ścieżkę dźwiękową i prawie w każdej scenie muzyka, która uzupełnia dziki i zabawny styl filmu.
Wolny dzień Ferrisa Beullera (1986)
Klasyk Johna Hughesa z lat 86 Wolny dzień Ferrisa Beullera to jedna z najpopularniejszych komedii lat 80. Matthew Broderick stał się pełnoprawną gwiazdą w roli dowcipnego nastoletniego cudownego dziecka, które przechytrza swojego obsesyjnego dyrektora liceum.
Ścieżka dźwiękowa to klasyczny utwór Hughesa, który połączył nowe ze starym. Utwór „Oh Yeah” Yello stał się międzynarodowym hitem, a wersja „Twist and Shout” The Beatles powróciła na 40 najlepszych list przebojów ponad 20 lat po wydaniu dzięki wykorzystaniu jej podczas parady w centrum Chicago, gdzie Ferris opanowuje całe miasto taniec.
Ona ma dziecko (1988)
Z którym dorasta John Hughes Ona ma dziecko , komedia o młodym małżeństwie i skutkach bycia świeżo upieczonymi rodzicami. W rolach pary wystąpili Kevin Bacon i Elizabeth McGovern. Krytycy byli mieszani, ale fani Hughesa poparli go w kasie.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów z Kevinem Baconem
Ścieżka dźwiękowa filmu była jednym z najlepiej sprzedających się filmów Hughesa. Piosenki zostały starannie wybrane i zawierały muzykę Bryana Ferry'ego, Love and Rockets i Kate Bush, której piosenka „This Woman's Work” stała się klasyką swojej epoki.
Sam w domu (1990)
Sam w domu został napisany przez Hughesa, ale wyreżyserowany przez Chrisa Columbusa. Jego scenariusz był odą do świątecznej atmosfery i ukochanej przez pisarza komedii slapstickowej.
Jeśli chodzi o ścieżkę dźwiękową, zarówno Hughes, jak i Columbus zgodzili się, że oprócz klasycznych piosenek bożonarodzeniowych film powinien mieć także muzykę Johna Williamsa . Krytycy chwalili ścieżkę dźwiękową, ponieważ była duża i zabawna, podobnie jak film. Williams był nominowany do Oscara za muzykę i piosenkę „Somewhere In My Memory”, która nadała filmowi serce, a której melodia wywołała u wielu widzów łzy wzruszenia.
Ładnie w różowym (1986)
Ładnie w różowym to jeden z najlepiej zapadających w pamięć filmów dla nastolatków. Molly Ringwald to wyrzutek szkoły średniej, zakochany w bogatym chłopcu (Andrew McCarthy), ale musi stawić czoła uczuciom swojego przyjaciela z dzieciństwa, „Ducky’ego”, granego przez Jona Cryera.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) par w filmach Johna Hughesa
Napisany przez Hughesa, ale wyreżyserowany przez Howarda Deutcha, film rozgrzał serca i był jednym z największych sukcesów w karierze reżysera. Ścieżka dźwiękowa była jeszcze obszerniejsza, ponieważ dzięki niej piosenka The Psychedelic Furs o tym samym tytule dotarła do szerszej publiczności, a nawet znalazła się w pierwszej dwudziestce list przebojów i była odtwarzana w głównym nurcie radiowym. Ścieżka dźwiękowa zawierała klasyczne już utwory The Smiths, Suzanne Vega, OMD (które dzięki piosence „If You Leave” znalazło się w pierwszej dziesiątce hitów) oraz Echo and the Bunnymen. Ścieżka dźwiękowa sprzedała się świetnie i podniosła i tak już ogromne zyski filmu.
Coś w rodzaju cudownego (1987)
Można argumentować, że scenariusz Hughesa do Coś w rodzaju cudownego to odwrócona płeć Ładnie w różowym. W roli głównej Eric Stoltz wyrzutek, który zakochuje się w dziewczynie z „prawej strony torów” (Lea Thompson), nie widząc, że jego najlepsza przyjaciółka (Mary Stuart Masterson) bardzo go kocha. Film był mniejszym hitem dla Ładnie w różowym zespół Hughesa i Deutcha, który jednak przez lata urósł w siłę.
Ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedała się znakomicie i jest najbardziej kompletną tematycznie ze wszystkich filmów Hughesa. Mocne piosenki The Jesus and Mary Chain, Furniture i Pete'a Shelleya nadały filmowi łagodne utwory nowej fali, które pasowały do aury bohaterów. Remake „I Can't Help Falling In Love With You” Lick the Tins i „I Go Crazy” Flesh For Lulu stały się alternatywnymi hitami i były często emitowane w MTV.
DALEJ: 5 niedocenianych komedii dla nastolatków z lat 80. (i 5 z lat 90.)