Zespół ds. efektów wizualnych Harry'ego Pottera wymyślił kilka technik, dzięki którym Hagrid wyglądał na tak dużego, jak jest w książkach, a wynik był niemal idealny.
Harry'ego Pottera Zespół ds. efektów wizualnych wypróbował wiele ekscytujących technik, dzięki którym Hagrid wyglądał na prawie dwa razy większego od normalnego człowieka. W filmach Rubeus Hagrid ma około ośmiu stóp wzrostu, czyli jest znacznie mniejszy od mierzącego 12 stóp półolbrzyma opisanego w książkach, jednak ekipa ds. efektów wizualnych adaptacji stanęła na wysokości zadania, sprawiając, że wyglądał na zbyt dużego w stosunku do otoczenia, zwłaszcza że zawsze jest chodzący z małymi uczniami na ogonie. Postać była pierwszym z wielu przykładów, które udało się sprowadzić Harry'ego Pottera magiczne budowanie świata na ekranie, ożywiając absurdy, które czynią rzeczywistość serii czarodziejów tak wyjątkową.
Hagrid jest jednym z najcenniejszych sojuszników Harry'ego w książkach i bez niego nie byłoby dobrej adaptacji filmowej. W tej roli obsadzony został Robbie Coltrane, który poniósł porażkę Robin Williams, który prawie grał Hagrida w Harry'ego Pottera filmów i okazał się idealnym wyborem, oddając wszystkie osobliwości pół-olbrzyma, pół-człowieka i jego wrażliwego serca. Co najważniejsze, Coltrane szybko zaadaptował się do niezdarności Hagrida, co tylko sprawia, że efekty wizualne działają wokół postaci jeszcze efektywniej. Ponieważ jednak aktor ma nieco ponad sześć stóp wzrostu, potrzebował pomocy w zagraniu ponad dwumetrowego Hagrida.
Powiązane: Co stało się z Hagridem po zakończeniu Harry'ego Pottera
Nadanie Hagridowi dużego wyglądu było efektem praktycznym
Sprawienie, że Hagrid wyglądał na dużego, wydawało się dla oryginału ogromnym wyzwaniem Harry'ego Pottera reżyser filmowy Chris Columbus. Pierwszym pomysłem było cyfrowe wstawienie Robbiego Coltrane’a do każdego ujęcia, w którym bierze udział Hagrid, ale okazało się to niewykonalne ze względu na ówczesne koszty. Najbardziej opłacalną opcją było wykorzystanie praktycznych efektów wbudowanych w kamerę. W filmach różne działy scenografii wprowadziły i udoskonaliły wiele praktycznych technik. Na przykład zespół scenografów stworzył dwie wersje chaty Hagrida w Hogwarcie, jedną większą, aby postacie normalnej wielkości wyglądały na małe, a drugą mniejszą, aby Coltrane wyglądał ogromnie.
Harry Potter i Komnata Tajemnic
Zobacz na NetfliksieDodatkowo, Harry'ego Pottera zespół operatorów zastosował wymuszoną perspektywę, sprytnie ustawiając Hagrida bliżej kamery, aby wyglądał na większego. Jednakże zespół zajmujący się efektami wizualnymi często nakładał ciało Coltrane'a na sceny za pomocą zielonego ekranu, aby Hagrid wyglądał na większego niż postacie obok niego. Dla Harry Potter i Komnata Tajemnic , Columbus zatrudnił Martina Bayfielda, byłego gracza rugby o wzroście 6'10 stóp, jako idealnego dublera dla Hagrida. Dzięki wzmocnionym obcasom, warstwom grubego kombinezonu i pomocy animatroniki Bayfield wcielił się w Hagrida podczas ujęć z daleka i występów całego ciała, podczas których widzowie mogli widzieć jedynie plecy postaci.
Harry Potter był pełen praktycznych efektów
Harry'ego Pottera Zastosowanie praktycznych efektów sprawiło, że magiczny świat wyglądał tak realistycznie, jak to tylko możliwe. Prawie wszystkie kultowe zdjęcia plenerowe z Hogwartu były możliwe dzięki gigantycznym miniaturom, ale to nie wszystko. W ośmiu filmach Harry Potter miał do czynienia z wszelkiego rodzaju magicznymi stworzeniami, takimi jak gigantyczne pająki, hipogryfy, a nawet bazyliszek – 50-metrowy wąż – co przynajmniej częściowo udało się osiągnąć w praktyce. Inne przykłady obejmują kultowy mecz szachowy naturalnej wielkości i odlatującą ciotkę Marge, praktyczne efekty, które umożliwiły Harry'ego Pottera filmy, które pozwalają odkrywać niemożliwe za pomocą jedynie wskazówek CG, jednocześnie pomagając aktorom zanurzyć się w fantastycznym świecie.
Więcej: Kluczowe rozdziały książek wyjaśniające mylące momenty z filmów o Harrym Potterze