Harry'ego Pottera Zespół VFX wypróbował wiele ekscytujących technik, aby Hagrid wyglądał na prawie dwa razy większego niż normalny człowiek. W filmach Rubeus Hagrid ma około ośmiu stóp wzrostu, znacznie mniej niż 12-metrowy półolbrzym opisany w książkach, jednak ekipa VFX adaptacji wykonała zadanie, aby wyglądał na zbyt dużego w stosunku do otoczenia, zwłaszcza że zawsze jest chodząc z małymi uczniami na ogonie. Postać była pierwszym z wielu przykładów, które udało się doprowadzić Harry'ego Pottera Magiczny świat przeniesiony na ekran, ożywiający absurdy, które sprawiają, że rzeczywistość czarodziejskiej serii jest tak wyjątkowa.
Hagrid jest jednym z najcenniejszych sprzymierzeńców Harry'ego w książkach i bez niego nie mogłaby powstać dobra adaptacja filmowa. Robbie Coltrane został obsadzony w tej roli, pokonując Robin Williams, który prawie grał Hagrida w Harry'ego Pottera filmów i okazał się idealnym wyborem, uchwycił wszystkie dziwactwa pół-olbrzyma, pół-człowieka i jego wrażliwe serce. Co najważniejsze, Coltrane szybko dostosował się do niezdarności Hagrida, co tylko zwiększa skuteczność efektów wizualnych wokół postaci. Ponieważ aktor ma nieco ponad sześć stóp wzrostu, potrzebował pomocy w przedstawieniu wysokiego na osiem stóp Hagrida.
Powiązane: Co się stało z Hagridem po zakończeniu Harry'ego Pottera
Sprawienie, by Hagrid wyglądał na dużego, było praktycznym efektem
Sprawienie, by Hagrid wyglądał na dużego, wydawało się ogromnym wyzwaniem dla oryginału Harry'ego Pottera reżyser filmowy Chris Columbus. Pierwszym pomysłem było cyfrowe wstawienie Robbiego Coltrane'a do każdego ujęcia, w którym jest Hagrid, ale okazało się to niewykonalne ze względu na ówczesne wydatki. Wykorzystanie praktycznych efektów w aparacie było najbardziej opłacalną opcją. W filmach wiele praktycznych technik zostało wprowadzonych i ulepszonych przez różne działy scenografii. Na przykład zespół scenografów stworzył dwie wersje chaty Hagrida w Hogwarcie, jedną większą, aby postacie o normalnych rozmiarach wyglądały na małe, a drugą mniejszą, aby Coltrane wyglądał na olbrzymiego.
Dodatkowo, Harry'ego Pottera zespół operatorów wykorzystał wymuszoną perspektywę, sprytnie ustawiając Hagrida bliżej kamery, aby wyglądał na większego. Jednak zespół VFX często nakładał ciało Coltrane'a na sceny za pomocą zielonego ekranu, aby Hagrid wyglądał na większego niż postacie obok niego. Dla Harry Potter i Komnata Tajemnic , Columbus zatrudnił Martina Bayfielda, byłego gracza rugby o wzroście 6 stóp i 10 stóp, jako idealnego dublera dla Hagrida. Dzięki ulepszonym obcasom, warstwom grubego kombinezonu i pomocy animatroników Bayfield wcielił się w Hagrida w dalekich ujęciach i występach całego ciała, w których widzowie mogli zobaczyć tylko plecy postaci.
Harry Potter był pełen praktycznych efektów
Harry'ego Pottera wykorzystanie praktycznych efektów sprawiło, że magiczny świat wyglądał tak realistycznie, jak to tylko możliwe. Prawie wszystkie kultowe ujęcia zewnętrzne Hogwartu były możliwe dzięki gigantycznym miniaturom, ale to nie wszystko. W ośmiu filmach Harry Potter stawił czoła najróżniejszym magicznym stworzeniom, takim jak gigantyczne pająki, hipogryfy, a nawet bazyliszek — 50-metrowy wąż — które przynajmniej częściowo udało się osiągnąć praktycznie. Inne przykłady to kultowy mecz szachowy naturalnej wielkości i odlatująca ciocia Marge, praktyczne efekty, które umożliwiły Harry'ego Pottera filmy odkrywające niemożliwe tylko z nutą grafiki komputerowej, jednocześnie pomagając aktorom zanurzyć się w fantastycznym świecie.
Więcej: Kluczowe rozdziały książki, które wyjaśniają mylące momenty z filmu o Harrym Potterze