Adaptacja Stephena Kinga z 2020 roku ' S Stojak zdołał zrujnować wszystkich złoczyńców powieści, po kolei tracąc sens każdego głównego antagonisty. Ikona horroru, Stephen King, ma teraz coś ważnego. W ciągu ostatnich kilku lat na dużych i małych ekranach regularnie pojawiały się wysokobudżetowe adaptacje jego obszernego katalogu z przeszłości.
Jednak sama liczba adaptacji Stephena Kinga pojawiających się na ekranach na całym świecie nie daje gwarancji jakości. dla każdego Historia Lisey – co dowiodło, że King powinien bardziej dostosować swoje teksty – jest krytyczna porażka, taka jak remake 2020 roku Stojak . Drogi miniserial od Nowe mutanty reżyser Josh Boone, Stojak spotkał się z w dużej mierze negatywnymi recenzjami pod koniec 2020 roku. W uczciwości wobec miniserialu, Stojak wyszedł w niefortunnym momencie.
Powiązane: Historia Lisey: Wyjaśnienie znaczenia kałuż wody i wron
Na podstawie powieści Kinga pod tym samym tytułem z 1978 roku, Stojak opowiada epicką opowieść o dwóch grupach ocalałych - jednej dobrej i jednej złej - które próbują odbudować społeczeństwo na rozkaz swoich charyzmatycznych przywódców przed krwawą bitwą. Zarówno w powieści, jak i miniserialu cywilizacja rozpadła się z powodu globalnej pandemii, co oznacza jeden z pierwszych poważnych problemów Stojak Remake z 2020 roku dotyczył porównań między fikcyjnym kapitanem Trippsem a kryzysem zdrowotnym COVID-19. Na szczęście dla twórców, Kapitan Tripps był na tyle pomysłowo krwawy, że w niczym nie przypominał prawdziwej pandemii, co oznacza, że zły moment mógł być gorszy. Niestety, większym problemem, przed którym stanęła seria, było głębokie niezrozumienie jej kluczowych złoczyńców.
Nadine Krzyż
W oryginalnej powieści i miniserialu z 1994 roku, początkowa niewinność i naiwność Nadine są odgrywane i ostatecznie jest jasne (przynajmniej w scenach z Las Vegas), że staje po stronie Flagga z tchórzostwa, bojąc się, co się stanie, jeśli ucieknie. W wersji miniserialu z 2020 roku Stojak , Nadine jest jednoznacznie zła i zimnokrwista femme fatale, która nigdy nie okazuje strachu ani żalu z powodu swoich działań. To nie tylko sprawia, że postać jest mniej wciągająca i sympatyczna, ale jednowymiarowe podejście oznacza również, że zdolność Nadine do oczarowywania heroicznych postaci sprawia, że te ufne postacie wyglądają jak niewinne łajdaki. Nie tylko to, ale bycie tak karykaturalnie złym przez prawie cały czas trwania serii sprawia, że jej ostateczna zmiana twarzy w Vegas jest trudna do usprawiedliwienia – dlaczego miałaby podwójnie krzyżować Randalla, który właśnie pomógł mu zabić Harolda? To nieodgadniony zwrot akcji dla Nadine, która nagle porzuciła Randalla, kiedy drwiła ze swoich uwięzionych byłych przyjaciół zaledwie jedną scenę wcześniej, i dziwacznie niezgodna z charakterem decyzja, która mogła być momentem odkupienia dla drugorzędnego złoczyńcy.
Haroldzie
Zachwaszczona, mdląca, mdląca iteracja Owena Teague'a Stojak Harold jest skutecznym odkryciem postaci w porównaniu z wersją chłopca z sąsiedztwa Corina Nemeca z 1994 roku. Aktor ma silne instynkty i udaje mu się przekształcić przerażającą postać w wiarygodną, sympatyczną, ale wciąż głęboko nieatrakcyjną postać, podczas gdy jego wcześniejsza iteracja ekranowa była bardziej jednowymiarowa. Jednak cały fałszywy urok naśladujący Toma Cruise'a na świecie nie może zrekompensować nieuporządkowanej narracji serialu. Dzięki swemu dziwacznemu anachronicznemu porządkowi, Stojak wcześnie ujawnia rękę Harolda, co oznacza, że widzowie wiedzą od pierwszego odcinka, że jest głównym złoczyńcą, zamiast patrzeć, jak z czasem się pogarsza. Kontrast między wcześniejszą, nieskruszoną nikczemnością Teague'a jako łobuza z małego miasteczka To jest Stephen King a jego stosunkowo złożona gra Harolda dowodzi, że aktor mógł uczynić uwodzenie Harolda ciemną stroną tragiczną, gdyby nie zostało to ujawnione od samego początku. Nie tylko to, ale seria przerwała i tak już niewielki moment odkupienia Harolda. Ponieważ nie bierze odpowiedzialności za zamach bombowy, ale zamiast tego obwinia Flagga i Nadine, podczas gdy on umiera, postać traci swoją złożoność.
Randalla Flagga
Najgorszy ze wszystkich, Stojak Główny złoczyńca, Randall Flagg, zmienia się z dyktatorskiego fanatyka, który rządzi żelazną ręką, w znudzonego burmistrza Las Vegas, który wykorzystuje swoją władzę, by wyrównać drobne rachunki i niewiele więcej osiągnąć. Alexander Skarsgard jest zwykle solidny, ale zmiana postaci z despoty w Randalla Flagga: jaszczurkę z Las Vegas czyni go mniej przerażającym, a jego nikczemny plan nieszkodliwym. Co gorsza, wersja z 2020 r Stojak wydaje się mimowolnie zgadzać z oryginalnym światopoglądem Flagga, przedstawiając jego Vegas jako dom wariatów rozpusty i dekadencji. W książce Flagg krzyżuje cywilów za stosunkowo nieszkodliwe przestępstwo polegające na zażywaniu narkotyków, ponieważ wierzy, że porządek można utrzymać tylko poprzez rozlew krwi. W miniserialu z 2020 roku Flagg nie utrzymuje żadnego porządku, a jego Las Vegas jest przedstawiane jako amoralna wieczna impreza, co oznacza, że serial wydaje się sugerować, że Randall miał rację co do tego, że publiczne ukrzyżowania są konieczne, aby utrzymać jego sługusów w ryzach.
Powiązane: Dlaczego Pennywise zadziałało (ale Randall Flagg z The Stand zawiódł)
Julia Lawry
Kolejna niefortunna ofiara nowości Stojak wielu wersjach , pomniejsza złoczyńca Julie Lawry staje się nudną, niedoszłą influencerką, która spędza czas na robieniu sobie selfie, prawie zabijając Toma i Glena. To protekcjonalna parodia kultury Generacji Z, która po raz kolejny podkreśla problem z przedstawianiem Vegas Flagga jako imprezy, gdzie powieść i oryginalny miniserial przedstawiają autorytarne więzienie na świeżym powietrzu. Przedstawiając samoobsesję Lawry'ego jako niebezpieczną, a nawet wręcz zabójczą wadę, Stojak wydaje się sugerować, że selfie, stroje outre i bycie uzależnionym od mediów społecznościowych to cechy, które pozwolą postaci wyróżnić się na bezprawnym pustkowiu. W ten sposób Lawry staje się rozgrywającym się podejściem do stereotypów młodych ludzi i, obok Trashcan Mana Ezry Millera, kolejnym złoczyńcą, którego potencjalna nieleczona choroba psychiczna jest przedstawiana jako osobista porażka, która dopasowuje ich do dosłownego demona Flagga.
Lloyda
Nerwowy Llloyd Nata Wolffa jest daleki od wersji Miguela Ferrera z 1994 roku, który był ulubioną postacią Kinga z miniserialu reżysera Micka Garrisa. Lloyd jest zaskakująco sympatyczny, ale nie na tyle, by być tragicznym – jest bezlitosnym mordercą, którego tchórzostwo jest jego najbardziej (i prawdopodobnie jedyną) przekonującą cechą. Jednak w wersji Wolffa brakuje intensywności i poziomu zagrożenia Ferrera, co oznacza, że jest on tylko tchórzem bez niezbędnej przewagi postaci. W rezultacie jego śmierć jest mniej brutalna i bardziej przynosi ulgę, ponieważ to głupkowate ujęcie okazuje się kolejnym złoczyńcą Stephena Kinga, który Stojak przegrany.
Więcej: Seria Stand zawodzi najlepszego złoczyńcę Stephena Kinga