Wyspa tajemnic , adaptacja bestsellerowej powieści Dennisa Lehane'a autorstwa Martina Scorsese, znana jest ze zwrotów akcji, które jednak zdradzają skądinąd świetny film. Wydany w 2010 roku, Wyspa tajemnic śledzi zastępcę marszałka USA Edwarda „Teddy'ego” Danielsa (Leonardo DiCaprio), badającego zaginionego pacjenta w tajemniczym zakładzie psychiatrycznym. To mrożąca krew w żyłach podróż do serca wyspy, odkrywająca wszystkie sekrety tego obiektu.
W kulminacyjnym momencie filmu okazuje się, że Teddy nie jest tak naprawdę marszałkiem Stanów Zjednoczonych, ale raczej pacjentem placówki, który doznał zerwania z rzeczywistością po zamordowaniu swojej żony. Zakończenie Wyspy Tajemnic ujawnia, że wydarzenia z filmu były w rzeczywistości częścią eksperymentalnego leczenia, które stało się jeszcze bardziej realne dzięki halucynacjom Teddy'ego. Ogromny zwrot akcji zszokował widzów, po czym nastąpiła niejednoznaczna koda, w której Teddy jest przygotowywany do lobotomii, a publiczność nie jest pewna, czy rzeczywiście powrócił do swoich urojeń. Dlaczego więc tak ekscytujący zwrot szkodzi filmowi?
POWIĄZANE: Film Wyspa tajemnic a książka: największe zmiany i co jest lepsze
Dlaczego Twist Ending Shutter Island rujnuje film
Ujawniają, że wydarzenia z Wyspa tajemnic wszystko w głowie Teddy'ego nie rozumie, co jest wspaniałe w tym filmie. Wyspa tajemnic nie jest filmem, który potrzebował sprytnego zakończenia, aby publiczność westchnęła. To wyjątkowo niejednoznaczna i mroczna historia, która cierpi tylko z powodu nagłego wstrząsu jasności. Decyzja o zakończeniu sprawy tak uporządkowanym wnioskiem zdradza, co jest wyjątkowego w wizji Scorsese.
Wyspa tajemnic tworzy doskonałą tajemnicę, ale zwrot akcji filmu zawodzi. Film przedstawia wiele możliwych odpowiedzi na pytanie, co kryje się za dziwnymi wydarzeniami na wyspie. Czy placówka wykorzystuje technologię kontroli umysłu lub leki psychotropowe? Czy przyczyna może mieć nawet charakter nadprzyrodzony? Ostatecznie, wszystkie wydarzenia będące halucynacjami są najmniej interesującym wynikiem. To frazes, który jest tylko nieznacznie bardziej przekonujący niż trop, że wszystko jest snem. Zajmuje fantastycznie wyjątkowy film i kończy go finałem na płycie kotłowej.
Najlepsze części Wyspa tajemnic są podcięte przez zakończenie. Koszmarne, skrupulatnie wykonane efekty wizualne Scorsese i kafkowski portret obiektu definiują aspekty filmu. Są częścią tego, co sprawia, że Wyspa tajemnic jest jednym z najlepszych filmów Scorsese z udziałem Leonarda DiCaprio. Ale obie cechy stają się o wiele mniej interesujące niż zwykłe wytwory wyobraźni Teddy'ego. Zamierzonym urokiem tego zwrotu akcji jest rekontekstualizacja tych scen, nadając im nową głębię po drugim obejrzeniu. Znaczące spojrzenia, które otrzymuje Teddy, nie są znakami, są po prostu uznaniem innych pacjentów. W rzeczywistości te sceny nie korzystają ze świadomości, że wszystkie są wyimaginowane. Są przez to pomniejszone, a każdy z nich łatwo teraz odrzucić jako zwykłe złudzenie. Każde małe pytanie ma teraz tę samą odpowiedź, w kółko.
Wyspa tajemnic cierpi z powodu poczucia obowiązku rozproszenia swoich nadprzyrodzonych elementów. Filmy tworzą świat, w którym wszystko może się zdarzyć, a oddawanie się niemożliwemu jest tym, co je stworzyło Wyspa tajemnic Świetnie. Zwrotne zakończenie spełnia pragnienie prostych odpowiedzi, ale te odpowiedzi powinny wzbogacić podróż, a nie ją skrócić. Ostatecznie, pomimo całej swojej świetności, Wyspa tajemnic twist podejmuje wszystkie pięknie tajemnicze wątki fabularne filmu, wiąże je w supeł i nazywa to łukiem.
DALEJ: Incepcja kontra Wyspa Tajemnic: Który film Leonarda DiCaprio z 2010 roku jest lepszy