Zadebiutujące prawie pół wieku przed „Wredną” świąteczne programy specjalne doktora Seussa z udziałem Grincha zapoczątkowały tradycje świątecznego terroru.
Jak Ten Wredny wkradł się do kin i zaatakował media społecznościowe, był realizacją horroru Grinch, którego akcja rozgrywała się prawie 50 lat temu. Chociaż pojawił się w poprzedniej pracy Theodora Geisela (lepiej znanego jako Dr. Suess), w 1957 roku Grinch został spopularyzowany dzięki książce Grinch: Świąt nie będzie! Grinch, będący sprytną krytyką komercjalizacji świąt Bożego Narodzenia, jak na ironię stał się ukochaną ikoną świąt, a kilka jego adaptacji stanowi kronikę przygód zrzędliwego, zielonego antybohatera.
Zaprojektowany jako parodia Grinch: Świąt nie będzie! , tak jak Kubuś Puchatek: Krew i miód , Ten Wredny przekształcił klasyczną książkę dla dzieci w slasher. Chwila Wredny absurd i chorobliwa nowość mogą wywołać śmiech, Grinch, co zaskakujące, miał historię wakacyjnego horroru. Adaptacja Grincha na złoczyńcę z filmów slasherowych nie była trudna, uznając potwora, którego wizjonerzy tacy jak Dr. Seuss, Friz Freleng i Chuck Jones stworzyli prawie pół wieku wcześniej Halloween to Noc Grincha .
Powiązane: Grinch: Każde jajko wielkanocne w bożonarodzeniowym filmie Jima Carreya
Jak Halloweenowa przeszłość Grincha czyni Podłego bardziej interesującym
Choć wielu ciepło wspominało oryginalną adaptację Chucka Jonesa Grinch: Świąt nie będzie! Dziesięć lat po debiucie Grinch otrzymał mało znany prequel wyprodukowany przez Freleng zatytułowany Halloween to Noc Grincha . Była to oryginalna historia napisana dla telewizji, napisana przez samego doktora Suessa, opowiadająca o młodym chłopcu o imieniu Euchariah, który próbował zatrzymać Grincha w drodze do terroryzowania spanikowanego Whoville wozem pełnym halloweenowych potworów. Po pokonaniu koszmaru wycieczka stracharza niepokojących stworzeń Doktor Suess, Euchariah zakończył odcinek specjalny, przechytrzając Grincha, który złowieszczo obiecuje: Kiedyś wrócę.
Choć w dużej mierze zapomniano, Halloween to Noc Grincha przygotował grunt pod wstrząsające remake’i horroru Doktora Seussa, będące pierwszą pełną wyprawą Grincha w świat horroru. Halloweenowa oferta Geisela może wydawać się stonowana i zagmatwana według dzisiejszych standardów, ale zmieniła Grincha z sympatycznego świątecznego zrzędy w prawdziwego mistrza grozy. Pomiędzy bardziej sadystycznym Grinchem a przerażającym Whovillem nieco ekstremalne jest wyobrażanie sobie go jako mordercy motywowanego nienawiścią do Whos lub słodko-kwaśny wiatr , ale nie jest to zbyt trudne, aby zrobić to później Halloween to Noc Grincha .
Wyjaśnienie innych powiązań Grincha z horrorami
Korzenie horroru Grincha sięgają jeszcze dalej, sięgając do jego oryginalnego filmu specjalnego z 1966 roku. Przed filmami z Benedictem Cumberbatchem i Jimem Carreyem Grinchem tę rolę wcieliła się słynna ikona horroru Boris Karloff. Znany z Mumia I Frankensteina Karloff zagrał Grincha w nagrodzonym nagrodą Grammy przedstawieniu, dziwnie idealnym dla starzejącego się aktora. Chociaż Karloff wcielał się w potwory na srebrnym ekranie, spodobał się dzieciom, cytując wiele pisanych listów wyrażających współczucie dla potwora Frankensteina w filmach i jego wcześniejsze występy w klasycznych baśniach, takich jak Piotruś Pan .
Chociaż Przerażacza David Howard Thornton może wydawać się odległy od Karloffa, obsadzenie kolejnego weterana horrorów nie było niczym niezwykłym dla Grincha. Dodatkowo, po tym jak Thornton zagrał Dziadka Who Doktor Seuss „Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie: musical”. , to po prostu dodało kolejny poziom samoświadomości Ten Wredny . Brutalność i energia Thorntona jako klauna Arta stanowiły inspirujący wybór dla kreskówkowego zabójcy i podobnie jak Karloff, Carrey i Cumberbatch wniosły coś wyjątkowego do jego roli w filmie Ten Wredny .
Powiązane: Jim Carrey kontra Benedict Cumberbatch: Kto jest lepszym Grinchem?
Ten Wredny film może i jest parodią Doktora Suessa, ale bardzo wpisuje się w pewne niezwykłe tradycje świąteczne i współczesne trendy w slasherach. Zabójczy Grinch to prawdopodobnie ostatnia rzecz, o której marzyli Geisel i Jones podczas przygotowywania wyjątkowych wakacji, ale bez wątpienia otworzyli przed nią drzwi. Ten Wredny Założeniem było mnóstwo śmiechu, ale podobnie jak w przypadku doktora Suessa, świąteczny horror znalazł historię, która poprawiła świąteczny nastrój, choć w zupełnie inny sposób.
Dalej: Stephen King ma rację co do „Terrifiera 2”.