Jak Wredny zakradli się do kin i zaatakowali media społecznościowe, była to realizacja horroru Grinch, który powstał prawie 50 lat temu. Chociaż pojawił się w poprzedniej pracy Theodora Geisela (lepiej znanego jako Dr. Suess), w 1957 roku Grinch został spopularyzowany dzięki książce Grinch: Świąt nie będzie! Sprytna krytyka świątecznej komercjalizacji, Grinch, jak na ironię, stał się ukochaną świąteczną ikoną, z kilkoma adaptacjami opisującymi przygody zrzędliwego zielonego antybohatera.
Zamierzony jako parodia Grinch: Świąt nie będzie! , tak jak Kubuś Puchatek: Krew i miód , Wredny przeobraził klasyczną książkę dla dzieci w slasher. Chwila Wredny absurdalność i chorobliwa nowość mogą wywoływać śmiech, Grinch, co zaskakujące, miał historię świątecznego horroru. Adaptacja Grincha jako złoczyńcy z slashera nie była trudna, uznając potwora, którego wizjonerzy tacy jak Dr. Seuss, Friz Freleng i Chuck Jones stworzyli prawie pół wieku wcześniej z Halloween to Grinch Night .
Związane z: Grinch: każde jajko wielkanocne w świątecznym filmie Jima Carreya
Jak Halloweenowa przeszłość Grincha sprawia, że wredny jest bardziej interesujący
Podczas gdy wielu z sentymentem pamiętało oryginalną adaptację Chucka Jonesa Grinch: Świąt nie będzie! , dekadę po swoim debiucie, Grinch otrzymał mało znany prequel wyprodukowany przez Freleng zatytułowany Halloween to Grinch Night . Napisana przez samego dr Suessa, była to oryginalna historia napisana dla telewizji, która podążała za młodym chłopcem o imieniu Euchariah, który próbował zatrzymać Grincha na jego drodze do terroryzowania spanikowanego Whoville wozem pełnym halloweenowych potworów. Po walce z koszmarem wycieczka stracha niepokojących stworzeń doktora Suessa, Euchariah zakończył odcinek specjalny, przechytrzając Grincha, który złowieszczo obiecuje: Kiedyś wrócę.
Choć głównie zapomniany, Halloween to Grinch Night przygotuj grunt pod wstrząsające przeróbki horroru Dr. Seussa jako pierwszą pełną wycieczkę Grincha do horroru. Halloweenowy specjał Geisela może wydawać się oswojony i zagmatwany według dzisiejszych standardów, ale zmienił Grincha z sympatycznego bożonarodzeniowego zrzędy w prawdziwego mistrza terroru. Pomiędzy bardziej sadystycznym Grinchem a przerażającym Whoville, wyobrażenie go jako mordercy motywowanego nienawiścią do Whos lub słodko-kwaśny wiatr , ale nie jest to zbyt trudne, aby zrobić to później Halloween to Grinch Night .
Wyjaśnienie innych powiązań z horrorem Grincha
Korzenie horroru Grincha sięgają jeszcze dalej, wracając do jego oryginalnego programu specjalnego z 1966 roku. Przed filmem Benedicta Cumberbatcha lub Jima Carreya Grincha słynna ikona horroru Boris Karloff przejął tę rolę. Znany z Mumia I Frankensteina , Karloff zagrał Grincha w nagrodzonym Grammy spektaklu, dziwnie idealnym dla starzejącego się aktora. Chociaż przedstawiał potwory na srebrnym ekranie, Karloff rezonował z dziećmi, cytując wiele pisemnych listów odzwierciedlających sympatię dla potwora Frankensteina w filmach i jego wcześniejsze występy w klasycznych baśniach, takich jak Piotruś Pan .
Chociaż Terrifikator David Howard Thornton może wydawać się daleki od Karloffa, obsadzenie innego weterana horroru nie było niczym niezwykłym dla Grincha. Dodatkowo, po tym, jak Thornton zagrał Dziadka Who w Dr Seussa How the Grinch Stole Christmas: Musical , po prostu dodał kolejny poziom samoświadomości Wredny . Brutalność i energia Thorntona jako Klauna Arta, którego dokonał inspirujący wybór dla karykaturalnego zabójcy, i podobnie jak Karloff, Carrey i Cumberbatch, wniosły coś wyjątkowego do jego roli w Wredny .
Powiązane: Jim Carrey kontra Benedict Cumberbatch: Kto jest lepszym Grinchem?
Wredny Film może być parodią Dr. Suess, ale jest bardzo zgodny z niektórymi niezwykłymi tradycjami świątecznymi i nowoczesnymi trendami slasherowymi. Zabójczy Grinch to prawdopodobnie ostatnia rzecz, jaką Geisel i Jones wyobrażali sobie, robiąc specjalne wakacje, ale bez wątpienia otworzyli drzwi dla jednego. Wredny przesłanka była pełna śmiechu, ale podobnie jak Dr. Suess, świąteczny horror znalazł historię, która podniosła na duchu wakacje, choć na kilka bardzo różnych sposobów.
Dalej: Stephen King ma rację co do Terriifier 2