Dyrektor Autumn of Wilde's Emma (2020) to zabawna, pełna humoru adaptacja ukochanej powieści Jane Austen, która błyszczy dowcipem; Emma odświeża znaną z książki historię miłosną współczesnej publiczności, dokonując wyborów artystycznych, które odróżniają ją od oryginalnego źródła. Nowa adaptacja filmowa skupia się na uprzywilejowanym życiu 21-letniej Emmy Woodhouse, która przystojny, mądry i bogaty ' i posiada jedne z najlepszych istniejących błogosławieństw , ale nie może powstrzymać się od wtrącania się w romantyczne życie swoich przyjaciół i ukochanych. Ta popularna powieść, pierwotnie opublikowana w 1815 roku, została ponownie przeniesiona na duży ekran, tym razem przez pisarkę Eleanor Catton, której sprytny scenariusz aktualizuje opowieść Austen o nieudanym romansie i komedii w progresywny sposób. Czym film różni się od oryginalnej opowieści Austen?
W wersji filmowej z 2020 roku Emma jest przedstawiana z kokieteryjnym polotem przez Anyę Taylor-Joy, której przenikliwe oczy łani i samoświadoma nieśmiałość zapewniają właściwą równowagę między prawdziwą życzliwością bohaterki a zadowoloną z siebie wyższością. Emma mieszka w domu ze swoim wybrednym i starzejącym się ojcem, granym z radością przez Billa Nighy'ego w małej, ale kradnącej scenę roli, i często odwiedza ją jej moralistyczny szwagier i przyjaciel na całe życie, mieszkający tam kawaler George Knightley. (charakteryzuje się intensywną szczerością Johnny'ego Flynna). Prowadząc czarujące życie, Emma unika presji społecznej związanej z małżeństwem, wkładając swój arystokratyczny nos w interesy i romantyczne zainteresowania innych. Jak było do przewidzenia, jej umiejętności dobierania partnerów pozostawiają wiele do życzenia, a pojawiają się komplikacje, które kierują fabułę w kierunku romantycznego przebudzenia Emmy.
Powiązane: Małe kobietki: każda adaptacja rankingowa (w tym film z 2019 r.)
wizja Wilde'a Emma jest kapryśnie dopracowany, nasycony żywymi kolorami, zabawną ścieżką dźwiękową, rozkosznie ekscentrycznymi występami i zgrabną pewnością siebie, podobną do tytułowego bohatera opowieści. Emma grana przez Taylor-Joy przechadza się po fikcyjnej wiosce Highbury — zepsuta i dumna, ale z natury sympatyczna — najpopularniejsza dziewczyna regencji w Anglii. Film oddaje żartobliwy ton, satyrę i przenikliwy dowcip powieści Austen, a Wilde dba o to, by zaspokoić cenione elementy kanonu dramatów z okresu Regencji — eleganckie sceny balowe, bogatą scenografię, nieprzyzwoitość komediową kontrastującą z surowym przyzwoitością epoki, dowcipne dialogi i odkrywczy moment, w którym bohaterowie filmu idą ku sobie przez trawnik, by odważnie wyznać uczucia długo tłumionej miłości. Chociaż Wilde umiejętnie gra w kontekstowych tematach powieści, wprowadza kilka własnych, nowoczesnych zwrotów akcji – przede wszystkim podstawowe stwierdzenie filmu na temat męskości i zmieniającej się dynamiki władzy ról płciowych.
Emma (2020) dodaje humoru
Chociaż proza Austen jest chwalona za swój dowcip, ironię i satyrę społeczną, która często ląduje gdzieś pomiędzy śmiesznością a czcią, najnowsza adaptacja Emma wprowadza do historii własne chytre ciosy i slapstickowy humor. Bill Nighy zagrał zuchwałą kreację pana Woodhouse'a, hipochondrycznego ojca Emmy, którego suchy brytyjski humor i ciągłe granie na skrzypcach śmieje się niemal w każdej sekundzie swojego krótkiego czasu ekranowego.
Kolejny zwrot doskonałości komediowej ma miejsce we wczesnej scenie, podczas gdy pan Elton, nadęty pastor wspinający się po drabinie społecznej (grany z obozem przez Josha O'Connora) wygłasza kazanie. Wypowiada słowo niewinność, ale wyciąga wymowę, aby brzmiała jak zajazd-ohhhh-cena, nadanie tej linii sprytnego podwójnego znaczenia, ponieważ zarówno bohaterowie, jak i publiczność są świadomi jego pompatycznych słów i manier w ŻADNYM sensie . Ta gra słów jest błyskotliwością godną własnego pióra Austen.
Emma (2020) oferuje wgląd w wewnętrzne życie postaci
Hiper-stylizowana wersja Emmy Wilde'a odnosi największe sukcesy, gdy oryginalnie podchodzi do materiału źródłowego i przenosi obiektyw na perspektywę niespotykaną typowo w adaptacjach Austena, a na pewno nie reprezentowaną we własnych powieściach Austen. Te dodane sceny dają widzowi intymny wgląd w banalność i codzienność ziemiaństwa.
Powiązane: Matt Smith i Douglas Booth o kobietach-superbohaterkach PPZ
W jednej scenie pan Knightley pokazuje swój całkowicie nagi tyłek, gdy jest rozbierany i ubierany przez służących. Ta scena jest zaskakująca — oddaje bezbronność, usuwając arystokratyczną zbroję i obala oczekiwania płci wobec nagości w filmie. Inna scena przedstawia Emmę stojącą przy ognisku i podnoszącą spódnicę do pasa, próbując wznieść toast za nagie pośladki. Żadna scena nie jest dosadna ani seksualna, zamiast tego oferuje bezczelny komentarz na temat życia wewnętrznego brytyjskiej klasy szlacheckiej.
Film zmienia reakcję Emmy na wyznanie Knightleya
W kulminacyjnym momencie filmu pan Knightley niezdarnie wyznaje Emmie swoją głęboką miłość, co prowadzi ją do konfrontacji z błędnymi wyobrażeniami z przeszłości i do przytłaczającego uświadomienia sobie własnych nieświadomych uczuć. U szczytu tej olśniewającej deklaracji Emma reaguje na tę wiadomość w najbardziej niestosowny i zdecydowanie ludzki sposób — dostaje krwotoku z nosa. Krwawienie z nosa jest genialnym dodatkiem do oryginalnej fabuły Austen: w pewien sposób humanizuje Emmę, która jest zdradzana przez funkcje cielesne; w innym podkreśla niedoskonałą, często chaotyczną naturę miłości. Spontaniczny krwotok z nosa Emmy podważa oczekiwania widzów, odtwarzając długą tradycję melodramatu i sentymentalizmu typowego dla gatunku komedii romantycznej.
Emma (2020) zmienia pana Knightleya dla współczesnych odbiorców
Jedna z największych zmian dot Emma w adaptacji filmowej jest w pełni zrealizowana charakterystyka pana Knightleya. Z opasującymi podbródek kotletami baranimi Johnny Flynn wygląda bardziej jak hobbit z Shire niż tradycyjny austeński odtwórca głównych ról, ale jego soczyste przedstawienie pana Knightleya jest pełne niuansów i złagodzone szeregiem wewnętrznych konfliktów graniczących z egzystencjalny. Chociaż pan Knightley z książki jest praktycznym i współczującym człowiekiem, który służy jako rodzaj moralnego mentora dla młodszej Emmy, jego duszne zachowanie i rady wydają się nieco nieaktualne dla współczesnej wrażliwości. Przedstawienie Knightleya przez Flynna — żarliwego i niepewnego w mękach miłości — jest zarówno odświeżające, jak i pociągające, przekształcając postać w postać z krwi i kości.
Powiązane: Każdy film wydany w lutym 2020 r
W jednej szczególnej scenie pan Knightley zostaje przytłoczony siłą swojej namiętności i rzuca się na podłogę swojej posiadłości — Donwell Abbey, oddychając ciężko i rozdzierając krawat i nadmiernie wykrochmalony kołnierzyk w chwili paniki. W innej scenie oczy pana Knightleya łzawią na weselu. Te przebłyski wrażliwości i świadomości emocjonalnej wprowadzają do postaci nowy, łagodniejszy rodzaj męskości, który uzupełnia XIX-wieczną bohaterkę Austen z wrażliwości XXI wieku.
Emma (2020) zmienia seks i dynamikę władzy
W książce pan Knightley jest o 16 lat starszy od Emmy, co byłoby normalną różnicą wieku w czasach Austen, ale może wydawać się niewygodne i przestarzałe współczesnym widzom, nie wspominając już o odrobinie przerażającej. Niechlujny, dwudziestoparoletni Flynn wygląda chłopięco i szczerze, powoli płonące pragnienie Emmy pomaga pogodzić różnicę wieku i zmienić dynamikę władzy oryginalna powieść , czyniąc go bardziej przystępnym dla współczesnych odbiorców.
W czasach Austen kobiety były nie tylko wiązane w gorsetach, ale także ograniczane przez surową etykietę społeczną i prawa, które uniemożliwiały im posiadanie lub dziedziczenie ziemi. Emma różni się od innych bohaterek Austen tym, że posiada duży majątek, który eliminuje pilną potrzebę małżeństwa. Emma w bardzo nowoczesny sposób potrafi podejść do tematu małżeństwa z perspektywy pragnienia ponad koniecznością. Ale nawet z tego rodzaju bezpieczeństwem ekonomicznym dającym jej pewną niezależność, Emma z książki wciąż znajduje się pod panowaniem patriarchalnych rządów i dynamiki władzy płci.
Wilde'a Emma aktualizuje romantyczny związek będący rdzeniem historii Austen, równoważąc dynamikę władzy i politykę seksualną Regency England. Podobnie jak wielokrotnie nagradzana adaptacja Grety Gerwig z 2019 roku Louisy May Alcott Małe kobietki dostosowuje przestarzałe elementy historii, aby uwzględnić nowoczesną, feministyczną perspektywę, Wilde i Catton wzmacniają wiodące postacie kobiece w odświeżonym sposobie myślenia o równości i sprawczości oraz oferują ewolucyjną reprezentację męskości. Podsumowując film, Emma znalazła coś więcej niż tylko swojego romantycznego partnera — znalazła sobie równego sobie.
Dalej: Dwie adaptacje Króla i ja walczyliśmy w kasie w 1999 roku