Adaptacja na duży ekran Koty jest wreszcie w kinach myląc publiczność na całym świecie, ale jak to porównać do oryginalnego musicalu? Nawet w tygodniu, w którym nowy Gwiezdne Wojny film dominuje w kasie i ogólnie w dyskursie popkultury, nie można było uciec od szalonych rozmów wokół Koty . Adaptacja Universal i Toma Hoopera jednego z najdłużej emitowanych musicali, jakie kiedykolwiek powstały, od dawna obiecuje, że będzie niezapomnianym przeżyciem podczas oglądania. Niewiele osób mogło jednak przewidzieć, jak katastrofalny będzie końcowy rezultat. Liczby kasowe w weekend otwarcia były tragiczne, recenzje katastrofalne, a wychwalana cyfrowa technologia futer tak zła (i często niedokończona), że studio ogłosiło, że wyśle nową wersję filmu do kin z ulepszonym CGI.
Koty zawsze była szczególnie dziwną i trudną historią do zaadaptowania na duży ekran. Musical miał swoją premierę na West Endzie w 1981 roku i mimo to pozostał tam przez 21 lat Koty historia jest notorycznie nieszablonowa pod względem struktury, charakteru i fabuły lub jej braku. Oryginalny Koty oparta jest na zbiorze wierszy T.S. Eliot i jako taki nie ma tak naprawdę liniowej historii, która łączyłaby wiele piosenek. To przedstawienie bardziej zainteresowane tańcem niż fabułą, w którym kostiumy i scenografia mają pierwszeństwo przed narracją. W związku z tym nie jest to pierwszy musical Andrew Lloyda Webbera, który mógłby zostać przekształcony w świąteczny spektakl rodzinny w studiu. Mimo to musical pozostaje bardzo popularny do dziś, a Universal wyraźnie chciał wykorzystać tę wbudowaną bazę fanów, więc Koty został podświetlony na zielono i wprowadzono zmiany, aby przerobić to dziwne stworzenie na coś, co w pewnym stopniu nadaje się do kinowych wrażeń.
Powiązane: Ponowne wydanie kotów to okropny pomysł
Pisarz Lee Hall z Billy'ego Elliota sława została wprowadzona na pokład, aby ułożyć historię w przystępny scenariusz, a Andy Blankenbuehler, choreograf Hamiltona , przejął kultową pracę zapoczątkowaną w oryginalnym programie Gillian Lynne. Zrobienie czegoś z natury teatralnego i uczynienie tego filmowym to proces, który sprawił, że wielu reżyserów się potknęło. Nie było sposobu Koty mógłby przejść ze sceny na ekran bez żadnych zmian, a istnieją główne różnice między musicalem scenicznym a filmem.
Victoria jest teraz bohaterem
Na scenie, Koty to utwór zespołowy, w którym żadna pojedyncza postać nie otrzymuje lwiej części uwagi ani historii. Zasadniczo jest to musical przedstawiający wprowadzenie, w którym każda piosenka jest okazją dla postaci, aby przez kilka minut znalazła się w centrum uwagi, zanim przekaże pochodnię komuś innemu. W oryginalnym musicalu postać Białej Kotki Victorii nie ma nawet piosenki. Jest głównie postacią skupioną na tańcu, typowo graną przez tancerkę baletową ze względu na złożoność choreografii. Na potrzeby filmu Hooper i Hall stworzyli Victorię, graną przez tancerkę baletową Francescę Hayward, jako bohaterkę, której historia toczy się od początku do końca. Staje się postacią z punktu widzenia, która jest awatarem publiczności od piosenki do piosenki, a nie kotami po prostu występującymi do przodu i śpiewającymi, jak na scenie.
Koty zaczyna się od ludzkiego właściciela Victorii – jedynego człowieka, którego widzimy na ekranie – porzucającego ją w alejce, gdzie zostaje odkryta przez przebrane z CGI plemię kotów Jellicle. Szybko, choć przez niektórych z wahaniem, zostaje powitana w grupie i pozwolono jej być świadkiem wyboru Jellicle, którego ma dokonać Stary Powtórzonego Prawa. Victoria jest także jedyną postacią, która w pełni powita wygnaną Grizabellę (Jennifer Hudson) w grupie. W musicalu jest pierwszym kotem, który dotknął Grizabelli po jej wielkim numerze Memory, ale nie dzieje się to do końca. W filmie widzimy, jak powoli próbuje wprowadzić Grizabellę do owczarni, pomimo odrzucenia przez inne koty. Pod koniec filmu zostaje w pełni powitana w plemieniu jako Jellicle, a także zyskuje zainteresowanie miłością w postaci Mister Mistoffelees, czego nie ma w musicalu.
Macavity to Wielki Zły
Macavity, „najbardziej poszukiwany kot”, nie pojawia się tak często w musicalach scenicznych. Tak zwany „Napoleon zbrodni”, tak naprawdę pojawia się tylko w jednej dużej scenie, w której jego poplecznicy porywają Stary Powtórzonego Prawa, a on próbuje wrócić do plemienia przebrany za niego. Jego przykrywka zostaje szybko zdmuchnięta przez Demeter, jednego z dwóch kotów, które śpiewają piosenkę Macavity, a potem ucieka. Bardziej konwencjonalna narracja filmowa wymaga złoczyńcy, więc Idris Elba jako Macavity otrzymał znacznie bardziej znaczącą rolę w filmie.
Macavity jest teraz przerażającym antagonistą serialu, ale podobnie jak inne koty pragnie Jellicle Choice i możliwości odrodzenia się w lepszym życiu. Dlatego w końcu porywa różne koty, które są jego główną konkurencją o główną nagrodę, w tym Bustophera Jonesa (James Corden), Jennyanydots (Rebel Wilson) i Gus the Theatre Cat (Ian McKellen). Po odpowiednich numerach muzycznych tych kotów, Macavity wydaje się przenosić je magicznie na barkę na Tamizie, obsługiwaną przez Growltigera (Ray Winstone). Magiczne moce Macavity nigdy nie zostały wyjaśnione.
Powiązane: Każda piosenka na ścieżce dźwiękowej filmu Koty
Bombalurina, grana przez Taylora Swifta, jest teraz jednym z popleczników Macavity'ego, a nie tylko jednym z kotów, które o nim śpiewają. Wchodzi na scenę w półksiężycu i przed zaśpiewaniem swojej piosenki podnieca wszystkie inne koty kocimiętką. Nigdzie nie widać Demeter, prawdopodobnie dlatego, że Swift nie chciała dzielić się swoim wielkim numerem muzycznym. W tym momencie Old Deuteronomy zostaje porwana i grozi jej, że da Macavity Jellicle Choice, albo będzie zmuszona chodzić po desce. Od tego losu ratuje ją magia pana Mistoffeleesa. Macavity jest ostatnio widziany, gdy Grizabella leci na warstwę Heavyside na balonie na ogrzane powietrze przymocowanym do żyrandola. Próbuje chwycić się żyrandola i odlecieć z Grizabellą, ale ślizga się i ląduje na Kolumnie Nelsona, utknął tam na czas nieokreślony, ponieważ nagle jego magiczne moce go zawodzą (w musicalu tylko Mistoffelees ma zdolności magiczne).
Stary Powtórzonego Prawa jest teraz kobietą
Na scenie Old Deuteronomy jest kotem płci męskiej, zwykle granym przez barytonowego śpiewaka. Rola została odwrócona pod względem płci, aby umożliwić Dame Judi Dench dołączenie do obsady. Słynna była pierwotnie w pierwszej obsadzie West Endu w roli Grizabelli, z której wycofała się po zerwaniu ścięgna Achillesa podczas prób (zastąpiła ją Elaine Page). historia w jakikolwiek sposób, z wyjątkiem jednego: tragiczna historia Grizabelli jest częściowo zakorzeniona w tym, że została odrzucona przez społeczeństwo jako starsza kobieta, która najwyraźniej przekroczyła swój wiek. Siła tego jest nieco zagubiona, gdy szanowaną przywódczynią kotów jest Judi Dench (ale nie pomaga jej również Grizabella grana przez znacznie młodszą Jennifer Hudson). Zmiana wprowadzona tutaj, aby naprawić ten problem, jest poważną sugestią, że Grizabella była kocia prostytutka, a Macavity był jej alfonsem. W filmie pełnym niewytłumaczalnych zmian może to być najbardziej zaskakujące.
Ustawienie jest rozszerzone
Ze względu na ograniczenia sceny, Koty ponieważ musical rozgrywa się na jednym planie, na złomowisku ustawionym w takiej skali, że ludzka obsada wydaje się w porównaniu z nim wielkości kota. Film daje gawędziarzom możliwość poszerzenia świata, tzw Koty odbywa się teraz w całym Londynie. Widzimy, jak koty żyją na ulicach, jak bawią się na Trafalgar Square i jak infiltrują miejsca takie jak bar z koktajlami mlecznymi, dom rodzinny i opuszczony teatr, w którym odbywa się Jellicle Ball. To jeden z mądrzejszych ruchów filmu, ale niekonsekwencja w skalowaniu zestawów i rekwizytów jest nieskończenie rozpraszająca. To także Londyn, w którym ludzie zdają się znikać po zmroku.
Koty nie są już skupione na tańcu
Gdy Koty miał swoją premierę, jego skoncentrowane na tańcu podejście zostało uznane za przełomowe dla tego medium na West Endzie. Brytyjskie musicale były w większości dość osobliwymi sprawami, w których fabuła się zatrzymywała, a aktorzy śpiewali piosenki, z niewielką ilością skomplikowanej choreografii, zwłaszcza w porównaniu z przedstawieniami na Broadwayu, takimi jak Historia z West Side Lub Oklahoma! Praca Gillian Lynne nad serialem łączyła balet, stepowanie, jazz i ruch w stylu pantomimy, aby umożliwić aktorom opowiedzenie historii zarówno tańcem, jak i piosenką. Biorąc pod uwagę wizualną atrakcyjność tańca, można by pomyśleć, że Hooper i Universal chętnie skupiliby się na tym aspekcie filmu. Niestety, program jest zaskakująco niezainteresowany takimi rzeczami.
Związane z: Koty bomby w kasie z weekendem otwarcia o wartości 6,5 miliona dolarów
W filmie jest dużo tańca, ale żaden z nich nie jest używany do opowiedzenia historii w sposób, w jaki ma to miejsce na scenie, a reżyseria i montaż Hoopera sprawiają, że widzowie prawie nie mogą się na nim skupić. Nieskoncentrowana inscenizacja i decyzja o dodaniu większej fabuły eliminuje konieczność tańca do tego stopnia, że wydaje się, że lepiej byłoby całkowicie usunąć go z serialu. Status Victorii jako jednej z głównych tancerek jest prawie całkowicie usunięty dzięki dziwnym wyborom reżyserskim, co w pewnym sensie neguje potrzebę posiadania tancerza baletowego w tej roli.
Chwila Koty zawsze było trudne do przeniesienia na duży ekran, wiele powodów, dla których to nie działa, wynika ze zmian wprowadzonych w musicalu scenicznym. Niektóre z nich mogły być konieczne, ale bardzo brakuje ich wdrożenia i uzasadnienia; w rezultacie produkt końcowy jest w jakiś sposób jeszcze bardziej zagmatwany i bezsensowny niż musical, który przynajmniej miał na tyle przyzwoitości, by objąć wrodzony kicz. Czy kiedykolwiek istniał sposób, że CGI-ciężkie Koty film mógł być dobry? To dyskusyjne, ale wybory dokonane w procesie adaptacji z pewnością mogły zostać wykonane lepiej.
Dalej: Dlaczego recenzje filmów o kotach są tak negatywne