Nowa sonifikacja pozwala widzom usłyszeć odległe echa światła emanującego z czarnej dziury, ujawniając przy tym wgląd w jej rzadkie pierścienie.
Źródło: ESA/ATG Medialab
Nowa sonifikacja czarnej dziury umożliwia nam słuchanie jej kakofonicznych ech przestrzeń . Przestrzeń jest zarówno głośna, jak i cicha, w zależności od tego, jak słuchasz. Ludzie doświadczają dźwięku przenoszonego przez fale ciśnienia, które docierają do naszych uszu poprzez wibrujące cząsteczki powietrza. W kosmosie brak cząsteczek powietrza uniemożliwia nam słuchanie muzyki wszechświata, która pochodzi z niebiańskich pól elektrycznych i magnetycznych. Naukowcy regularnie badają nowe sposoby poznawania danych z kosmosu, a do tworzenia gwiezdnych krajobrazów dźwiękowych zastosowano wiele technik.
Automatyczna sonda kosmiczna wysłana w otaczające Ziemię pasy promieniowania Van Allena, zwane sondami Van Allena, zarejestrowała fale plazmowe w przestrzeni, z których część ma częstotliwość słyszalną dla człowieka. Nagrania te należało po prostu przekształcić w fale dźwiękowe, aby ci z nas, na Ziemi, mogli podziwiać niesamowity chór zawodzenia, wycia i ćwierkania. Należący do NASA satelita Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) śledził częstotliwości oscylacji czerwonych olbrzymów, aby wytworzyć słyszalne rytmy przypominające symfoniczną rozgrzewkę. Na niektórych planetach robienie nagrań jest bardziej wykonalne, ponieważ wiele z nich ma pewną atmosferę. Na przykład NASA zarejestrowała wiatr i inne dźwięki otoczenia na Marsie.
Powiązane: Jak NASA wykorzystała dźwięk do stworzenia mapy Marsa
Obserwatoria rentgenowskie Chandra i Swift należące do NASA wypuścili teraz nową sonifikację, która pozwala ludziom słuchać dźwięków czarnej dziury. Dźwięk odtwarza wybuchy promieniowania elektromagnetycznego pochodzące z czarnej dziury zwanej V404 Cygni. V404 Cygni znajduje się około 7800 lat świetlnych od Ziemi i jest od pięciu do 10 razy masywniejsza od Słońca. Czarna dziura obecnie stopniowo pochłania pobliską gwiazdę towarzyszącą. Kiedy materia gwiazdy przedostaje się do czarnej dziury, czasami wytwarza wybuchy promieniowania lub lekkie echa . W sonifikacji te lekkie echa przypominają staccato uderzenia bębna o różnej głośności. Gwiazdy tła również mają swój udział w klipie. Każda gwiazda jest reprezentowana przez inną nutę.
Promienie rentgenowskie niewidzialnych ech
Źródło: Rentgen: Chandra: NASA/CXC/U.Wisc-Madison/S. Heinz i wsp.; Swift: NASA/Swift/Uniw. z Leicester/A. Beardmore; Optyczny: DSS; Sonifikacja: NASA/CXC/SAO/K.Arcand, SYSTEM Sounds (M. Russo, A. Santaguida)
Koncentryczne pierścienie ech świetlnych otaczające czarną dziurę V404 Cygni są niezwykłe i same w sobie były godne uwagi, kiedy zostały odkryte po raz pierwszy w 2015 roku przez badaczy korzystających z teleskopu Swift. Podobnie jak wielu zjawisk astronomicznych, pierścieni nie można dostrzec gołym okiem, co sprawia, że wizualizacje i sonifikacje są tym ważniejsze. Aby stworzyć obraz i dźwięk, badacze zbadali widma rentgenowskie czarnej dziury, aby określić jej rozmiar, skład i odległość.
Obserwatorium rentgenowskie Chandra to należący do NASA teleskop orbitalny zaprojektowany do wychwytywania emisji promieniowania rentgenowskiego z najgorętszych regionów Wszechświata. Przez swoje Wszechświat Dźwięku projektu Chandra stworzyła wiele inspirujących nagrań dźwiękowych przedstawiających różne funkcje przestrzeń .