W serwisie Festivus świętujemy 25. rocznicę powstania „Seinfelda”, wymieniając najzabawniejsze odcinki z 9-sezonowej historii serialu.
Latem ubiegłego roku obchodziła swoje 25-lecie, Seinfelda pozostaje siłą w popkulturze, mimo że od 1998 roku nie emitowano nowego odcinka. Dzięki zrewolucjonizowaniu sieciowego serialu komediowego (inspirując niezliczoną liczbę naśladowców) i stałej obecności w dystrybucji (zdobywając nowe pokolenia fanów), serial o niczym jest powszechnie uważany za jeden z najwspanialszych i najpopularniejszych programów telewizyjnych, jakie kiedykolwiek powstały. Ma trwałe dziedzictwo, które będzie trudne do odtworzenia.
Jeden z Seinfelda Najtrwalszym dodatkiem do leksykonu jest Festivus, alternatywne święto stworzone przez Franka Costanzę (Jerry Stiller) w celu protestu przeciwko komercyjnemu charakterowi Świąt Bożego Narodzenia. Będąc doskonałym przykładem wyjątkowego poczucia humoru i kreatywności programu, Festivus stał się podstawą współczesnego społeczeństwa i jest obchodzony przez Seinfelda fanów z całego świata.
Z tej okazji przypada 23 grudnia (a także jako sposób na uczczenie ważnej rocznicy serialu) uznaliśmy, że teraz jest lepszy moment niż kiedykolwiek, aby wymienić niektóre z najlepszych odcinków, jakie Jerry Seinfeld, Larry David i ich zespół mieli do zaoferowania. Jeśli jesteś nowicjuszem w Nowym Jorku, jest to świetne miejsce na rozpoczęcie; długoletni obserwatorzy mogą również ponownie przeżyć chwile tych klasycznych wspomnień.
NOTATKA: Aby zilustrować siłę Seinfelda całej emisji w NBC, wyróżniamy po jednym odcinku z każdego z dziewięciu sezonów (wraz z listą wyróżnień).
-
Sezon 1: „The Stake Out”
Trudno w to teraz uwierzyć, ale kiedy Seinfelda po raz pierwszy wyemitowano na antenie, NBC wydała zwiększające pewność siebie zamówienie na cztery odcinki pierwszego sezonu (nie licząc odcinka pilotażowego). W związku z tym wybór jest raczej niewielki, ale pewne ziarna, które zdefiniują serial, zostały zasiane w trzecim odcinku, zatytułowanym The Stake Out.
Jerry próbuje umówić się na randkę z prawniczką, którą poznał na imprezie z Elaine (Julia Louis-Dreyfus), a ponieważ Jerry i Elaine niedawno zerwali, komik czuje się nieswojo, prosząc przyjaciela o numer kobiety. Postanawia, że najlepszym sposobem na nawiązanie z nią kontaktu będzie wyśledzenie jej miejsca pracy z George’em (Jason Alexander) i stamtąd wykonanie ruchu.
To była pierwsza prawdziwa, mięsista historia Elaine (po jej krótkim epizodzie w Male Un-bonding) i dostarczyła pierwszych wskazówek na temat romantycznego napięcia między nią a Jerrym, które zostaną zbadane w późniejszych odcinkach. Również wielu Seinfelda powtarzające gagi (Art Vandelay, zamiłowanie George'a do architektury itp.) zostały wprowadzone w sekwencji, w której Jerry i George wymyślają wymówkę, aby oboje byli w kancelarii prawnej, więc w istocie The Stakeout działa jak opowieść o początkach tego, co ma się wydarzyć.
-
Sezon 2: „Restauracja chińska”
Doprowadzając hasło „program o niczym” do skrajności, w tym odcinku Jerry, George i Elaine po prostu czekają na stolik w chińskiej restauracji, zanim zobaczą się Plan 9 z kosmosu . Całość rozgrywa się w czasie rzeczywistym, a trzy postacie nie robią nic innego, jak tylko siedzą w lobby i mają nadzieję, że coś się zwolni przed ich występem.
Było to wówczas dość przełomowe i pokazało, jak pisarze potrafią wykorzystać drobne szczegóły życia codziennego i przekształcić je w coś wyjątkowego. Pomimo tego, że The Chinese Restaurant miała jedną lokalizację, nie brakowało śmiechu, gdy George zastanawiał się, jak długo powinna trwać rozmowa telefoniczna, Jerry miał trudności z zapamiętaniem imienia osoby, którą poznał, a Elaine zrobiła się bardziej głodna i niecierpliwa . Było to uderzająco możliwe do powiązania i stanowiło szablon, na podstawie którego pojawiło się wiele innych odcinków (takich jak The Subway i The Parking Garage).
-
Sezon 3: „Chłopak”
Zwykli fani prawdopodobnie znają ten odcinek z Keithem Hernandezem, w którym były zawodnik New York Mets dał pamiętny gościnny występ jako potencjalny nowy przyjaciel Jerry'ego. Badając osobliwość nawiązania związku z nowym towarzyszem w dorosłości i naturę fandomu celebrytów, scenarzyści świetnie wykorzystali miłość Jerry'ego do Metsów – miał on obsesję na punkcie Hernandeza, jakby był kandydatem na randkę, a nie tylko facetem.
Ale godzinny blok miał do zaoferowania znacznie więcej niż trójkąt miłosny Jerry-Hernandez-Elaine. George, który był już w fazie długotrwałego bezrobocia, przeżywa jeden ze swoich najwspanialszych momentów, gdy próbuje sfałszować rozmowę kwalifikacyjną w firmie Vandelay Industries (ze wspaniałą reklamą Jerry'ego na zakończenie). Tymczasem Kramer (Michael Richards) i Newman (Wayne Knight) występują w parodii filmu Olivera Stone’a JFK , oskarżając pierwszego bazowego Metsów o uderzenie ich magicznym loogie, co jest sekwencją znaną od wieków.
-
Sezon 4: „Konkurs”
Poproś kogoś na ulicy o podanie imienia Seinfelda odcinek i większość ludzi prawdopodobnie da ci ten. Prawdopodobnie najbardziej kultowy film „Konkurs” zdobył nagrodę Emmy za najlepszy scenariusz dzięki wysublimowanemu potraktowaniu tematu tabu, co doprowadziło do zabawnych rezultatów – takich jak nieujawnianie się i mówienie tego, co To był. To prawdopodobnie najbardziej ekstremalny przykład przekraczania granic tego, co właściwe w telewizji sieciowej.
Odcinek, w którym każda postać miała własną przeszkodę na drodze do wygrania konkursu, zawierał wszystko, od pokusy Johna F. Kennedy'ego Jr. (wypuszczającego kolejny element serialu), najsłynniejszego wejścia Kramera, kąpieli gąbkowych i George'a Costanzy rzucającego pudełko Tic- Tacs na szpitalnym łóżku swojej matki. A wszystko to połączyło się w jedną całość, gdy liczne wątki splotły się ze sobą, tworząc histeryczny punkt kulminacyjny, który ukazał jedną z największych zalet serialu – łączenie niepowiązanych ze sobą narracji w nieoczekiwany i zabawny sposób.
DALEJ: 5 najlepszych...
-
-
Sezon 5: „Przeciwieństwo”
Choć może to brzmieć przerażająco, w każdym z nas jest trochę George'a. To właśnie czyni go tak interesującą postacią i po części sprawia, że Przeciwieństwo jest tak satysfakcjonującą komedią. W końcu, korzystając z rady Kronik Seinfelda, George postanawia zrobić coś odwrotnego do swoich zwykłych działań i jego życie zmienia się na lepsze.
Odcinek był tak głęboki, że zainspirował widzów do dostosowania filozofii do własnego życia. Sądząc po wynikach George'a, trudno byłoby postępować wbrew swoim impulsom, ponieważ sympatyczny (?) nieudacznik poderwał w kawiarni piękną kobietę, dostał pracę w drużynie New York Yankees i wyprowadził się z domu rodziców. dom. To także tutaj poznaliśmy fabularyzowaną wersję byłego właściciela Yankee, George'a Steinbrennera, który stał się niezapomnianą postacią poboczną jako szef George'a.
-
Sezon 6: „Przełącznik”
Może nie jest tak ikoniczny, jak inne pozycje na naszej liście, ale Switch, jak zwykle dla Seinfelda odcinek, dostarczył mnóstwo śmiechu. Główny wątek fabularny dotyczył tego, jak Jerry i George obmyślali sposób, w jaki Jerry mógłby zmienić dziewczynę z obecnej na jej współlokatorkę (która ma lepsze poczucie humoru), co obejmowało zapadającą w pamięć sekwencję intryg i zabawną odwrotną sytuację (Ona do to!), co tylko pogorszyło całą sytuację., i jedno z Najlepsze jednowierszowe teksty Jasona Alexandra .
Oczywiście, tak zwane historie B również dały nam wiele do przeżucia. Prosta misja Elaine, by odzyskać rakietę tenisową swojego szefa, stała się niekończącym się scenariuszem, który mógł kosztować ją lepszą pracę, a wątek George’a dotyczący sprawdzenia, czy jego dziewczyna ma bulimię, był godny uwagi, a jednocześnie nikczemny. Co więcej, tajemnica imienia Kramera (Cosmo) zostaje rozwiązana, dzięki czemu widzowie mogą poznać tajemniczego sąsiada z sąsiedztwa.
-
Sezon 7: „Zaręczyny”
Ostatni pełny rok Larry'ego Davida dał nam Zupę nazistowską, wyprawę po gąbki antykoncepcyjne i teorię świata (Zabijasz Niezależnego George'a!), ale Seinfelda Siódmy sezon serialu był godny uwagi ze względu na całoroczny wątek, w którym George zaręczył się ze swoją byłą dziewczyną Susan Ross (Heidi Swedberg) i stanął przed perspektywą małżeństwa. Seinfelda zawsze kierował się mottem żadnego przytulania i uczenia się, ale w tym odcinku scenarzyści próbowali rozwinąć bohaterów i popchnąć ich na nową ścieżkę.
Oczywiście zmienili koncepcję łuku, ponieważ George szybko wrócił do swojego dawnego, nieszczęśliwego siebie, gdy w końcu dostał to, czego chciał. Tymczasem Elaine stała się bardziej interesująca, gdy jej zazdrość o zaręczyny George'a stała się tematem przewodnim w pierwszych kilku odcinkach i dała Louisowi-Dreyfusowi pokaźny materiał do zbadania. W tym odcinku znajdują się także rady Kramera na temat małżeństwa, które doskonale ilustrują, jak główni bohaterowie to nieszczęśnicy, a jednocześnie odwołują się do naszych podstawowych instynktów samozachowawczych.
-
Sezon 8: „Dziwaczny Jerry”
Prawdopodobnie zaczynając od serialu w ramach fabuły serialu, która trwała przez sezon 4, Seinfelda z biegiem czasu zaczął oddalać się od tego, co przyziemne, w stronę fantastyki. Seinfeld (osoba) mówi, że być może było to na lepsze, ponieważ dało serialowi drugi oddech dzięki kreatywności i możliwościom, jakie stwarza.
Pisarz David Mandel poszedł na całość Strefa mroku w tym odcinku, w którym Elaine zaprzyjaźniła się z lustrzanymi odbiciami swoich długoletnich towarzyszy. Ponownie badając rozwój postaci, Elaine próbowała ewoluować jako osoba, zanim zdała sobie sprawę, że jest zbyt wadliwa, aby ją uratować. W pewnym sensie gra to niemal jak tragikomedia w tym sensie.
Ale w tym odcinku pojawiło się znacznie więcej niż tylko Kevin, Gene i Feldman. George otrzymuje pozwolenie na wejście do zakazanego miasta nocnych klubów supermodelek, a Kramer przypadkowo natrafia na pracę, pozostawiając Jerry'ego samotnego bez zaufanego kręgu przyjaciół. Za wszystkie obelgi, jakie grupa rzucała sobie nawzajem; za każdym razem, gdy żałowali, że nie mogą po prostu uciec, The Bizarro Jerry pokazał, jak cała czwórka była od siebie zależna i stwierdził, że kiedy osiągniesz pewien punkt, jesteś tym, kim jesteś i nie da się tego zmienić.
-
Sezon 9: „Finał”
Ciągłość nie jest mocną stroną wielu seriali komediowych (więcej szczegółów na temat syndromu Google Chucka Cunninghama), ale Larry David postanowił to zmienić. Seinfelda Współtwórca serialu zadbał o to, aby jego bohaterowie mieli historię i to, co zrobili, zostało przeniesione na przestrzeni dziewięciu lat emisji serialu. Niezależnie od tego, czy było to coś dużego, jak trzysezonowy pobyt George'a na liście bezrobotnych, czy też drobne odniesienia do wcześniejszych odcinków, dzięki tej taktyce bohaterowie sprawiali wrażenie prawdziwych ludzi. To tylko jeden z powodów, dla których kontrowersyjny Finał jest tak godny uwagi.
Odcinek ten oznaczał powrót Davida jako pisarza, a on i Seinfeld zakończyli to, co zaczęli na własnych warunkach. Ze względu na swój dziwaczny gust humorystyczny duet zdecydował się na narrację, w której czterech głównych bohaterów stanęło przed sądem i wtrącono do więzienia, co było odważnym posunięciem i szczerze pozostało wierne naturze programu. Davidowi, a co za tym idzie, całemu zespołowi scenarzystów, nigdy nie przyszło do głowy zadowalać masy wesołymi opowieściami i szczerymi zakończeniami. Jerry, George, Kramer i Elaine byli w większości zimni i pozbawieni emocji, więc ich pożegnanie było raczej stosowne.
Finał również przyjął koncepcję spektaklu o niczym i wywrócił ją do góry nogami. Przywracając tak wiele drugoplanowych postaci z poprzednich sezonów, stało się jasne, że wszystko, co robiła cała czwórka – od kradzieży marmurowego żyta, przez kupowanie toksycznych kopert, po walkę z bańkowymi chłopcami – do czegoś prowadziło. Odcinek zmienił wszystko Seinfelda w moralitet o karmie. Ponadto był to pokaz dbałości o szczegóły serialu, który go zdefiniował i pomógł wyróżnić się z tłumu.
-
Wyróżnienia
Jest zbyt wiele świetnych odcinków Seinfelda do wyboru, więc w żadnym wypadku ta lista nie jest wyczerpująca. Poniżej znajduje się lista kilku wyróżnień. Nie zapomnij podzielić się swoimi ulubionymi w komentarzach poniżej.
- Zdrada: Pomysł narracji odwróconej był przełomowy i pokazał pasję i energię scenarzystów w tworzeniu oryginalnych i ekscytujących bloków komediowych.
- The Outing: zdobywca nagrody GLAAD, który dał nam stwierdzenie, że nie ma w tym nic złego.
- Biolog morski: George ratujący wieloryba wyrzuconego na brzeg z piłki golfowej pokazał, że mogą i zrobią wszystko – i sprawią, że to zadziała. (na zdjęciu)
- Yada Yada: odcinek, w którym Bryan Cranston płonął, w zabawny sposób eksplorował poprawność polityczną (religijną?), dał Jerry'emu stały element w kościele katolickim i dodał tak zwięzłe sformułowanie do leksykonu.
- Busboy: Jeśli chcesz zobaczyć gdzie Seinfelda Rozpoczęło się charakterystyczne dla serialu łączenie niepowiązanych ze sobą historii, zobacz spotkanie chłopaka Elaine z pomocnikiem kelnera w restauracji.
- The Pitch: Część jedynego sezonu, który wygrał Seinfelda Najlepsza komedia na Emmy, meta-natura Nocnik Program pozwolił nam przezabawnie zajrzeć do NBC i pokazał, że twórcy nie boją się naśmiewać z samych siebie.
Obserwuj Chrisa na Twitterze @ ChrisAgar90 .