Tom Hanks czuje się jak rodzina; mógłby nawet zjeść z nami obiad z indykiem. W samą porę na Hanksgiving mamy listę jego najlepszych występów.
The Most szpiegów plakat przedstawia Toma Hanksa w połączeniu z czerwienią i błękitem amerykańskiej flagi. Jakie to pasuje. Tom jest the Amerykanin, bardziej pomysł niż celebryta. Kochamy go, bo czujemy, jakbyśmy go znali. Jego bohaterowie to często ludzie z zasadami, którzy walczą, aby postępować właściwie, i niezależnie od tego, jak wymagające są ich okoliczności, postacie Toma Hanksa na ekranie są często optymistami i pozbawionymi osądu. Lubimy go, bo czujemy, że on w zamian może polubić nas. To kwestia sławy.
Jest chwila Most szpiegów gdzie James Donovan (Hanks) leży twarzą do dołu na krawędzi łóżka po długim dniu pracy. Jest zmarznięty na zewnątrz i wygrzewa się w ciepłym blasku słońca, a garnitur i buty wciąż są na swoim miejscu. W ilu filmach główny bohater drzemie? Reżyser Steven Spielberg zna wartość wszechstronności Toma Hanksa i podkreśla jego dobry występ, przypominając widzom, że nie jesteśmy inni. Wstajemy, pracujemy i śpimy. Podobnie jest z Tomem Hanksem.
W samą porę na Święto Hanks, oto 10 Najlepsze występy Toma Hanksa wszechczasów abyście mogli wspólnie z rodziną obejrzeć ten wyjątkowy dzień, w którym jesteśmy wdzięczni za wszystkie skarby, jakie na przestrzeni lat ofiarował nam sam pan Tom Hanks.
Josh - Duży (1988)
Trudno określić dokładny moment, w którym Hanks stał się powszechnie znany, ale Penny Marshall Duży umieść go na mapie. W roli, która zadecydowała o karierze, Hanks gra Josha, dzieciaka w wieku przed okresem dojrzewania, który wkłada ćwierć dolara do maszyny Zoltar i pragnie być „duży”. Tajemniczy mag spełnia jego prośbę i daje mu dorosłe ciało, rozpoczynając w ten sposób jego przygody jako dorosłego mężczyzny. Josh przechodzi gruntowną edukację. Od zgiełku świata pracy po pierwszy romans – prawdziwy duch i niewinność Josha pomagają mu wyróżnić się na tle innych.
Niemal przez przypadek zdobywa serce Susan (Elizabeth Perkins), a dzięki upodobaniu Hanksa do szczerości Josh staje się niezwykle kochanym dorosłym. Podobnie jak w przypadku Kopciuszka, wiemy, że jego czas w bajkowym świecie jest ograniczony. W miarę jak coraz bardziej zakorzenia się w tej rzeczywistości i oddala od świata, do którego należy, coraz ważniejszy staje się powrót do dzieciństwa. Każdy marzy, by choć na chwilę znów stać się młody, ale tylko Josh ma okazję doświadczyć obu wskazówek zegara.
Jimmy Dugan – Ich własna liga (1992)
Hanks rozpoczął karierę w komedii, a w klasyku baseballu Penny Marshall naprawdę pokazuje, co potrafi. Jako menadżer Jimmy Dugan Hanks wykorzystuje swój zabawny charakter i teatralność, próbując poprowadzić swój zespół zawodników do zwycięstwa w pierwszej żeńskiej zawodowej lidze baseballowej.
Najpierw ja
Gdyby Dugan występował w powieści Dickensa, miałby w sobie trochę Uriaha Heepa, mimo wszystkich jego ziemskich impulsów. Jednak pod pozorem widzimy Dugana takim, jakim jest. Lubimy go, nawet jeśli korzysta z niewłaściwej łazienki.
Andrzej Beckett – Filadelfia (1993)
Klasyczny film Jonathana Demme’a o uprzedzeniach stawia Toma Hanksa bezpośrednio za ósemką życia. Nie jest to łatwe dla tak czarującego faceta. Andrew Beckett (Hanks) spotyka się z powszechnym ostracyzmem ze względu na swoją tożsamość seksualną, odrzuceniem przez korporacje i fizycznym obumieraniem z powodu AIDS. To trudna rola dla Hanksa i jeszcze trudniejsza do oglądania. Przez cały film Beckett zaciekle walczy o sprawiedliwość w związku z zwolnieniem z pracy za zarażenie się wirusem AIDS.
Z pomocą skomplikowanego i fanatycznego prawnika (Denzel Washington) Beckett walczy z czasem. Zwolniony tuż po tym, jak epidemia AIDS osiągnęła szczyt plagi, Filadelfia humanizuje życie osób dotkniętych podstępną chorobą. Biorąc pod uwagę gorący temat, Hanks okazał się idealnym wyborem do obsady. Pomimo trudności swojej postaci Hanks odgrywa walkę Becketta z optymizmem i nadzieją. Może nie jest takim wesołym Tomem Hanksem, jakiego pokochaliśmy, ale nigdy nie poddaje się w walce. Hanks za tę rolę zasłużył na Oscara.
Forresta Gumpa (1994)
W być może swojej najbardziej kultowej roli Tom Hanks perfekcyjnie zagrał nierozgarniętego Forresta Gumpa. Z nieodpartym południowym akcentem i całkowitą szczerością zwykle zarezerwowaną dla dzieci, w Forrestie jest więcej, niż na pierwszy rzut oka. Jest spostrzegawczy, a w niektórych obszarach genialny ponad miarę. Ma trochę Będąc tam jest w nim Chauncey Gardner, ale podejście Hanksa do tej postaci ma więcej serca.
Nie wiadomo, czy reżyser Robert Zemeckis i przyszły współpracownik Tom Hanks chcieli, aby Forrest był taką żywą metaforą. Podobnie jak my wszyscy, on idzie przez życie i doświadcza rzeczy o wielkiej wadze, nie zdając sobie sprawy z ich wartości w danej chwili. Przez całe swoje życie Forrest spotyka jedne z najważniejszych wydarzeń 20twiek. Jest świadkiem rozwoju historii ludzkości, nawet o tym nie wiedząc. Naiwność Forresta jest nośnikiem jego doświadczenia i sukcesu.
Jim Lovell – Apollo 13 (1995)
W kosmicznym eposie Rona Howarda Hanks oddaje istotę pobożnego człowieka rodzinnego, którego serce sięga gwiazd. Po raz pierwszy spotykamy Jima Lovella w noc lądowania Apollo 11 na Księżycu, podczas transmisji w domu Lovella, wraz z przyjaciółmi i rodziną. Jest jowialnym i bystrym człowiekiem, który wydaje się zadowolony z bycia patriarchą i życiem partii. Jak Jeden mały krok… skrzypi w transmisji Cronkite, powolne przybliżanie ujęcia Hanksa zmienia historię. Widzimy to wszystko: tę niesamowitą tęsknotę za chodzeniem po Księżycu. Jakie to trudne, a jednocześnie inspirujące, patrzeć, jak inny mężczyzna spełnia swoje marzenie.
W końcu Jim dostaje szansę na chwałę, ale los i przypadkowa konstrukcja rakiet ostatecznie zagrażają misji. Kiedy już wszystko zostało powiedziane i zrobione, pamiętamy ilustrację Hanksa przedstawiającą człowieka w wielkim niebezpieczeństwie, który zachowuje spokój w tych okolicznościach. Houston nie ma problemu z Tomem Hanksem.
Kapitan Miller – Szeregowiec Ryan (1997)
Czy jest lepszy sposób na uczłowieczenie bohaterów wojennych niż uczynienie ich nauczycielami języka angielskiego. W swoim pierwszym filmie ze Stevenem Spielbergiem Hanks zbudował z kapitana Millera złożonego człowieka. Trzęsącymi się rękami (z powodu możliwej choroby Parkinsona) Miller dosłownie stracił nerwy, prowadząc intensywne poszukiwania por. Ryan (Matt Damon) przez rozdartą wojną Francję. Przyznaje, że nie wybrałby takiej misji, ale zamiast tego rezygnuje z profesorskiej analizy i skupia swoją uwagę na zwykłym wykonywaniu swoich obowiązków. Miller trzyma to wszystko w sobie: strach, tęsknotę, rozczarowanie.
Hanks nasyca swojego człowieka wielkim patosem i charakterystycznym dla niego hartem ducha, co czyni Millera niezapomnianym przywódcą. Film zawiera najbardziej legendarną kwestię Hanksa: Zarób to. Zapracować. Stanowi wezwanie do działania nie tylko dla szeregowego Ryana, ale także dla przyszłych pokoleń.
Woody'ego - Historia zabawek (1995)
Tom Hanks wspomniał, że proces nagrywania dialogów Woody'ego jest wyczerpujący. Jak na lalkę ciągniętą za sznurek i wiecznie uśmiechniętą, Woody rzeczywiście żyje w ciągłej panice. Z Panem Ziemniakiem ma więcej wspólnego, niż mógłby przyznać, że każda jego kadencja rośnie, a nie maleje. Jak nagrywa Hanks Zabawkowa historia 4 , musiał się pośmiać z niespodziewanej popularności wiodącej serii Pixara.
Woody to animowana wersja postaci Toma Hanksa. Podobnie jak Andy, jest on naszym najwierniejszym przyjacielem, talizmanem, którego nie możemy porzucić, niezależnie od tego, jak bardzo jesteśmy starzy i znużeni. Historia zabawek wykorzystuje nasze zabawki, aby uzyskać dostęp do serca naszego dzieciństwa, w całej jego prostocie i potrzebie. Tom Hanks nigdy nie porzucił entuzjazmu swojej młodości, co sprawiło, że jego kreacja Woody'ego stała się jeszcze bardziej niezapomniana.
Joe Fox – Masz maila (1998)
Czy jest lepsza okazja, aby włączyć ten urok niż film Nory Ephron. W Masz maila , Tom Hanks ma przewagę nad Kathleen Shopgirl Kelly (Meg Ryan). Luźno oparty na filmie z 1940 roku Sklep za rogiem I W starym, dobrym lecie (z Judy Garland) to klasyczny film Nory Ephron, który opowiada historię zakochania się w epoce cyfrowej.
Joe Fox (Hanks) to potentat korporacyjny, który tak się składa, że zabiega o względy kobiety, której biznes jest na skraju przestarzałości. Kathleen Kelly ma całą odwagę i słuszne oburzenie Elizabeth Bennett, podczas gdy Fox emanuje wyniosłością w stylu Darcy’ego, która przeczy jego wewnętrznym potrzebom. Hanks ze śmiałością odgrywa obie strony Foxa, bawiąc się niepewnością Kelly, jednocześnie ją uwodząc. To bardziej prawdopodobne Bezsenność w Seattle co sprawia, że zarówno Hanks, jak i Ryan są na szczycie swojej gry.
Paweł Edgecomb – Zielona mila (1999)
Na podstawie tytułowej powieści Stephena Kinga pt. Zielona mila opowiada historię Paula Edgecomba (Hanks), funkcjonariusza celi śmierci. Widział najróżniejszych zabójców i następujące po nich egzekucje, ale jego najnowszy więzień, John Coffey (Michael Clarke Duncan), wytrąca go z równowagi. W miarę jak Edgecomb zaczyna lubić tę chodzącą sprzeczność w postaci Coffeya, jednocześnie masywnego, a zarazem łagodnego mężczyzny oskarżonego o podwójne morderstwo, jego życie zmienia się w eteryczny sposób. Staje się jasne, że Coffey nie jest zwykłym człowiekiem, ale jakimś dosłownym darem niebios, który ma misję do wypełnienia.
Film jest zarówno wzruszający, jak i rozdzierający serce, często wywołując obie emocje za jednym zamachem. W jednej z ostatnich scen filmu Edgecomb pyta Coffeya, jak przeżyje Dzień Sądu, wiedząc, że dokonał egzekucji na jednym z aniołów Bożych. Hanks prawie nie mruga podczas interakcji, chłonąc każde słowo Coffeya. To jeden z jego najbardziej poruszających momentów przed kamerą.
Chucka Nolanda – Wyrzucać (2000)
Stres i tragedia ujawniają prawdziwy charakter. Jakie więc szczęście, że skrajne nieszczęście Chucka Nolanda (Tom Hanks) w Wyrzucać tylko podkreśla nasze uczucie do niego. Gdy wydaje się, że jest o krok od związania się z Kelly Frears (Helen Hunt) na całe życie, Noland zostaje wyrzucony ze znanego świata w dziwacznej katastrofie lotniczej, w wyniku której jego załoga FedEx traci życie i traci nadzieję na cywilizacyjne życie. kontakt niemożliwy.
Występ Hanksa jest odwrotnością fizycznego zaangażowania De Niro Wściekły byk ; na początku filmu przybrał 50 funtów komfortu w średnim wieku, a następnie zrzucenie dodatkowego ciężaru zajęło mu kilka miesięcy. Dostajemy dwóch Toma Hanksa w cenie jednego i, jak odkrywamy, pozostaje on niezwykle sympatyczny, bez względu na wahania estetyki jego ciała. Potrafi zaprzyjaźnić się z siatkówką, udowadniając, że jego poczucie humoru nie zna granic.
Michael Sullivan – Droga do zatracenia (200 2)
Znalezienie serca gangstera oznacza odnalezienie tajemnicy życia. Klasyczna akcja Sama Mendesa z Chicago rzuca cień na sympatię Hanksa, tłumiąc jego najbardziej towarzyskie tendencje w pustej skorupie jego morderczego ja. Tylko John Rooney (Paul Newman) może wydobyć ze swojej cieplejszej natury swoją cieplejszą naturę, zamieniając wodę w krew, gdy na swojego najbardziej zaufanego powiernika wybiera Michaela Sullivana zamiast swojego syna Connora (Daniel Craig). To Jakub i Ezaw z zakonu Chicago.
Hanks i Newman dzielą się emocjonującym momentem, grając w duecie na pianinie, wydobywając nuty irlandzkiej piosenki, która mówi nam, co czują ich serca pod długimi, czarnymi płaszczami i odlotowymi kapeluszami tego dnia. Michael Hanksa to załamany człowiek, który żyje wyłącznie dla przyszłości swojego syna. Pomimo swoich powiązań z czarnym rynkiem, stara się zapewnić synowi życie poza rodzinnym biznesem.
Kapitan Phillips (2013)
Jestem teraz kapitanem. Linia somalijskiego pirata (Barkhad Abdi) jest prawie bardziej znana niż film, ale film Paula Greengrassa z 2013 roku przywrócił Toma Hanksa na mapę dzięki jego mocnej kreacji dramatycznej.
W swoim przedstawieniu porwania Maersk Alabama w 2009 roku Greengrass i Hanks zwrócili uwagę na nieoczekiwane bohaterstwo i towarzyszące mu emocjonalne skutki. Rola Hanksa jest wyraźnie delikatna i nigdy nie przesadnie podkreśla prawdziwego strachu przed porwaniem i możliwym morderstwem. Zamiast tego Hanks pozwala, aby sytuacja rozwijała się w czasie rzeczywistym, oferując jedne z najbardziej autentycznych i surowych scen reakcji w jego poprzedniej twórczości.
To okropne i chociaż ostatnia scena jest chyba najlepiej zapamiętana z filmu, konwulsyjne reakcje Hanksa na wybuchy przemocy są nieoczekiwane i wciągające. To Hanks w jego najbardziej nieświadomym i instynktownym wydaniu.
-
Masz to! Jaki jest Twój ulubiony występ Toma Hanksa? Daj nam znać w komentarzach poniżej!