Po Rashomon, The Killing i Pulp Fiction, Glass Onion: A Knives Out Mystery jest najnowszym filmem prezentującym różne perspektywy danej sceny.
Wyczekiwana kontynuacja kryminału Riana Johnsona Wyjęte noże , zatytułowany Szklana cebula , został doceniony przez krytyków za styl równie wywrotowy jak jego poprzednik i diabelsko złożoną fabułę. Podobnie jak pierwszy film, Szklana cebula prezentuje niektóre z najważniejszych scen z więcej niż jednej perspektywy, dając widzom pełny obraz najważniejszych wydarzeń w historii.
Chociaż może to być najnowszy film, w którym wykorzystano technologię Rashomon efekt, Szklana cebula nie jest pierwszy. Akira Kurosawa był pionierem tej techniki filmowej swoim rewolucyjnym arcydziełem Rashomon i od tego czasu został adoptowany przez Stanleya Kubricka Zabijanie i Quentina Tarantino Pulp Fiction .
10 Na noże (2019)
Z krętą fabułą Wyjęte noże , Rian Johnson w pojedynkę ożywił gatunek kryminałów. Film rozpoczyna się od morderstwa autora kryminałów Harlana Thrombeya, widzianego z perspektywy jego pielęgniarki Marty Cabrery. W miarę upływu czasu film staje się coraz bardziej szczegółowy, a sprawą zajmuje się utalentowany detektyw Benoit Blanc, a Johnson uzupełnia brakujące elementy układanki.
Zanim Blanc rzuca oskarżenia, widzowie mają zupełnie nowe pojęcie o tym wieczorze, niż mieli po obejrzeniu go z punktu widzenia Marty w sekwencji otwierającej.
9 Ostatni pojedynek (2021)
Ridley Scott powrócił do gatunku epopei historycznej, aby opowiedzieć aktualną historię ostatniego oficjalnie zatwierdzonego pojedynku w historii Francji. Ostatni pojedynek przyjmuje klasykę Rashomon styl opowiadania tej samej historii z trzech perspektyw: szlachcianki, która została zaatakowana w swoim domu; jej mąż, szanowany rycerz; i jej napastnik, giermek.
Każdą perspektywę poprzedza podpis: Prawda według… Co wzruszające, gdy film ukazuje perspektywę Małgorzaty, słowa według Marguerite de Carrouges znikają, pozostawiając samą prawdę.
8 Oczy węża (1998)
Kultowy klasyk Briana De Palmy Oczy węża W roli głównej Nicolas Cage wciela się w nieuczciwego policjanta, który podczas głośnego meczu bokserskiego znajduje się w centrum spisku mającego na celu morderstwo. Jak w przypadku każdego filmu De Palmy, Oczy węża emanuje stylem, ale ten jest bardziej Kurosawą niż Hitchcockiem.
Złożona opowieść o Oczy węża był przedmiotem negatywnej krytyki współczesnych recenzentów, ale obecnie film jest szanowany za to, że odstąpił od zwykłej formuły kina akcji i przeskakiwał między perspektywami bohaterów.
7 Magnolia (1999)
Paul Thomas Anderson sam spróbował udoskonalić styl kina hiperłączowego udoskonalony przez Roberta Altmana, tworząc własny, rozległy utwór, Magnolia . Chwila Magnolia Rozdęty czas działania i kaznodziejskie wiadomości uniemożliwiły mu osiągnięcie szczytu Noce Boogie jako opus magnum Andersona, fascynujące jest wykorzystanie perspektywy postaci.
We wczesnej sekwencji mężczyzna o skłonnościach samobójczych skaczący z dachu zostaje przerwany przypadkowym strzałem z broni palnej przez okno, które mija w drodze na dół.
6 Pulp Fikcja (1994)
W przeciwieństwie do wielu filmowców dotkniętych syndromem drugiego albumu, drugi film Quentina Tarantino dorównał pierwszemu. Pulp Fiction wziął Rezerwowe Psy nieliniowe opowiadanie historii i przekrojowe przejście na inny poziom dzięki antologii kryminalnej, której wszystkie historie się ze sobą przeplatają. Na przykład rabusie w stylu Bonnie i Clyde'a z pierwszej sceny powracają w finale, gdy uzbrojeni w broń zabójcy jedzą pożywne śniadanie w tej samej restauracji.
W zależności od perspektywy bohaterów danej sceny, Tarantino zmienia drobne szczegóły, takie jak frazowanie dialogów. Wiąże się to z tematem niewiarygodnych świadków, który stanowi podstawę tego wizualnego stylu narracji.
5 Pies kocha (2000)
Alejandro González Iñárritu swoim pięknie zrealizowanym tryptykiem zaliczył naprawdę udany debiut reżyserski Kocham psy . Film, który był nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, przedstawia trzy różne perspektywy tego samego wypadku samochodowego w Meksyku.
Fabuła opowiada o nastolatku walczącym na psach, rannej modelce i złowrogim zabójcy, którzy nigdy nie zetknęliby się ze sobą, gdyby nie wypadek.
4 Szklana cebula: tajemnica na noże (2022)
Rian Johnson kontynuował Wyjęte noże franczyzową tradycję odkrywania perspektyw różnych postaci za pomocą zawiłego języka wizualnego Szklana cebula . W samodzielnej kontynuacji Blanc pracuje nad nową sprawą i próbuje dotrzeć do sedna kolejnego morderstwa podczas ucieczki na wyspę technologicznego miliardera.
Od retrospekcji po sceny zrekontekstualizowane z punktów widzenia różnych postaci, Szklana cebula po raz kolejny wdraża wszystkie sztuczki i techniki, które stworzyły pierwsze Wyjęte noże film tak wciągający – i po mistrzowsku je wykorzystuje.
3 Zabijanie (1956)
Stanleya Kubricka Zabijanie to zarówno kwintesencja filmu o napadzie, jak i obalenie tej formuły. Zaczyna się od tradycyjnej konfiguracji zawodowego przestępcy zbierającego załogę do ostatniego zadania, ale sytuacja się komplikuje, gdy jeden ze złodziei mówi żonie o pracy, a ona obmyśla własny plan.
Dzięki ekscytującej historii kryminalnej opowiedzianej z kilku różnych perspektyw, Zabijanie to jeden z filmów Kubricka, który najchętniej ogląda się ponownie – przy ponownym oglądaniu jest wiele do rozwikłania.
2 Jackie Brown (1997)
Po ugruntowaniu swojej reputacji jednego z najwybitniejszych żyjących twórców filmowych Pulp Fiction , Tarantino kontynuował swoją pierwszą (i jak dotąd jedyną) adaptację, Jackie Browna . Na podstawie Elmore'a Leonarda rum , Jackie Browna po raz kolejny przełącza się między perspektywami różnych postaci. Tarantino wykorzystuje efekt podzielonego ekranu, aby pokazać wszystkim perspektywę kulminacyjnego napadu.
Bycie zobowiązanym do istniejącego materiału źródłowego dało Jackie Browna rodzaj dyscypliny, którego zwykle nie widać w twórczości Tarantino. Dzięki nietypowej powściągliwości Tarantino oraz wyczuwalnej chemii Pam Grier i Roberta Forstera, Jackie Browna do dziś pozostaje mistrzowskim thrillerem kryminalnym.
1 Raszomona (1950)
Jednym z wielu sposobów, w jaki Akira Kurosawa zrewolucjonizował medium filmowe, było wynalezienie i udoskonalenie stylu wielu perspektyw w swoim arcydziele z 1950 roku Rashomon . Każda z czterech postaci przedstawia własną relację z morderstwa samuraja, opowiadając tę samą historię na zupełnie różne sposoby.
Po ostatecznym przedstawieniu przez Kurosawę niewiarygodności relacji naocznych świadków, udało się to tak doskonale uchwycić, Rashomon stał się imiennikiem tego zjawiska.
DALEJ: 10 sposobów, w jakie Akira Kurosawa wpłynął na współczesne hity kinowe