Wyczekiwana kontynuacja kryminału autorstwa Riana Johnsona Noże na zewnątrz , zatytułowany szklana cebula , został doceniony przez krytyków za styl, który jest równie wywrotowy jak jego poprzednik i diabelnie złożoną fabułę. Podobnie jak pierwszy film, szklana cebula pokazuje niektóre z najważniejszych scen z więcej niż jednej perspektywy, dając widzom pełny obraz najważniejszych wydarzeń fabularnych.
Chociaż może to być najnowszy film do wykorzystania Raszomona efekt, szklana cebula raczej nie jest pierwszy. Akira Kurosawa był pionierem tej techniki filmowej swoim rewolucyjnym arcydziełem Raszomona i od tego czasu został przyjęty przez Stanleya Kubricka Zabijanie i Quentina Tarantino Pulp Fiction .
10 Na noże (2019)
Z krętym spiskiem Noże na zewnątrz , Rian Johnson samodzielnie ożywił gatunek kryminałów. Film zaczyna się od morderstwa tajemniczego autora Harlana Thrombeya, widzianego z perspektywy jego pielęgniarki Marty Cabrera. W miarę jak film się toczy i wnikliwy detektyw Benoit Blanc zajmuje się sprawą, Johnson uzupełnia brakujące elementy układanki.
Zanim Blanc wysuwa oskarżenie, widzowie mają zupełnie nowe zrozumienie tej nocy niż po obejrzeniu jej z punktu widzenia Marty w czołówce.
9 Ostatni pojedynek (2021)
Ridley Scott powrócił do gatunku epopei historycznej, aby opowiedzieć aktualną historię ostatniego oficjalnie zatwierdzonego pojedynku w historii Francji. Ostatni pojedynek przyjmuje klasykę Raszomona styl opowiadania tej samej historii z trzech perspektyw: szlachcianki, która zostaje napadnięta w swoim domu; jej mąż, szanowany rycerz; i jej napastnik, giermek.
Każda perspektywa jest poprzedzona podpisem: Prawda według... Przejmująco, kiedy film przedstawia perspektywę Marguerite, słowa według Marguerite de Carrouges znikają, pozostawiając samą prawdę.
8 Oczy węża (1998)
Kultowy klasyk Briana De Palmy Oczy węża W filmie występuje Nicolas Cage jako nieuczciwy gliniarz, który podczas głośnego meczu bokserskiego zostaje wplątany w morderczy spisek. Jak w każdym filmie De Palmy, Oczy węża emanuje stylem, ale ten jest bardziej Kurosawą niż Hitchcockiem.
Złożona opowieść o Oczy węża był punktem negatywnej krytyki dla współczesnych recenzentów, ale film jest teraz szanowany za unikanie zwykłej formuły filmu akcji, aby przeskakiwać między perspektywami bohaterów.
7 Magnolia (1999)
Paul Thomas Anderson zmierzył się ze stylem kinowym hiperłączy, udoskonalonym przez Roberta Altmana, z własnym obszernym utworem zespołowym, Magnolia . Chwila Magnolia Rozdęte środowisko wykonawcze i nachalne wiadomości uniemożliwiły mu osiągnięcie szczytu Boogie Noce jako opus magnum Andersona, wykorzystanie perspektywy postaci jest fascynujące.
We wczesnej sekwencji mężczyzna o skłonnościach samobójczych skaczący z dachu zostaje przerwany przypadkowym strzałem z broni palnej przez okno, które mija, schodząc w dół.
6 Pulp Fiction (1994)
W przeciwieństwie do wielu filmowców dotkniętych syndromem drugiego albumu, drugi film Quentina Tarantino dorównał jego pierwszemu. Pulp Fiction wziął Rezerwowe Psy ’ nieliniowa narracja i przejście na inny poziom dzięki antologii kryminalnej, której historie przeplatają się ze sobą. Na przykład rabusie z restauracji w stylu Bonnie i Clyde'a w scenie otwierającej powracają w finale, kiedy okazuje się, że uzbrojeni zabójcy jedzą pożywne śniadanie w tej samej restauracji.
W zależności od perspektywy bohaterów danej sceny, Tarantino zmienia drobne szczegóły, takie jak frazowanie dialogów. Wiąże się to z tematem niewiarygodnych świadków, który stanowi podstawę tego wizualnego stylu narracji.
5 Psy miłości (2000)
Alejandro González Iñárritu zaliczył niesamowity debiut reżyserski swoim pięknie zrealizowanym tryptykiem Kocha psy . Film, który był nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, pokazuje trzy różne perspektywy tego samego wypadku samochodowego w Mexico City.
Historia opowiada o nastolatku walczącym z psami, kontuzjowanej modelce i złowrogim zabójcy, którzy nigdy nie mieliby ze sobą kontaktu, gdyby nie wypadek.
4 Szklana cebula: tajemnica noża (2022)
Kontynuował Rian Johnson Noże na zewnątrz franczyzową tradycję odkrywania perspektyw różnych postaci za pomocą zawiłego języka wizualnego szklana cebula . W samodzielnej kontynuacji Blanc pracuje nad nową sprawą, próbując dotrzeć do sedna kolejnego morderstwa podczas ucieczki miliardera technologicznego na wyspę.
Od retrospekcji po sceny zrekontekstualizowane z punktu widzenia różnych postaci, szklana cebula po raz kolejny stosuje wszystkie sztuczki i techniki, które stworzyły pierwsze Noże na zewnątrz film tak wciągający – i wykorzystuje je po mistrzowsku.
3 Zabijanie (1956)
Stanleya Kubricka Zabijanie jest zarówno kwintesencją filmu o napadzie, jak i obaleniem formuły. Zaczyna się od tradycyjnego ustawienia zawodowego przestępcy, który zbiera załogę do ostatniej pracy, ale przybiera skomplikowany obrót, gdy jeden ze złodziei mówi swojej żonie o pracy, a ona obmyśla własny plan.
Dzięki ekscytującej historii kryminalnej opowiedzianej z kilku różnych perspektyw, Zabijanie to jeden z filmów Kubricka, które najczęściej można oglądać ponownie – przy wielokrotnym oglądaniu jest wiele do rozpakowania.
2 Jackie Brown (1997)
Po ugruntowaniu swojej reputacji jednego z najwybitniejszych żyjących filmowców Pulp Fiction , Tarantino kontynuował to ze swoją pierwszą (i jak dotąd jedyną) adaptacją, Jackiem Brownem . Na podstawie Elmore'a Leonarda rum , Jackiem Brownem po raz kolejny przesuwa się między perspektywami różnych postaci. Tarantino wykorzystuje efekt podzielonego ekranu, aby pokazać punkt widzenia wszystkich na kulminacyjny skok.
Bycie zobowiązanym do istniejącego materiału źródłowego dało Jackiem Brownem rodzaj dyscypliny, której zwykle nie widać w twórczości Tarantino. Dzięki niezwykłej powściągliwości Tarantino i wyczuwalnej chemii Pam Grier i Roberta Forstera, Jackiem Brownem nadal utrzymuje się do dziś jako mistrzowsko wykonany thriller kryminalny.
1 Rashomon (1950)
Jednym z wielu sposobów, w jaki Akira Kurosawa zrewolucjonizował medium filmowe, było wynalezienie i udoskonalenie stylu wielu perspektyw w swoim arcydziele z 1950 roku Raszomona . Każda z czterech postaci opowiada własną historię morderstwa samuraja, opowiadając tę samą historię na bardzo różne sposoby.
Po ostatecznym przedstawieniu przez Kurosawę niewiarygodności relacji naocznych świadków uchwyciło to tak doskonale, Raszomona stał się imiennikiem tego zjawiska.
DALEJ: 10 sposobów, w jakie Akira Kurosawa wpłynął na współczesne hity kinowe