Dzięki bardzo osobistemu kierownictwu Wanga i subtelnie głębokiemu wykonaniu Awkwafiny, The Farewell oferuje wzruszające i prawdziwie autentyczne przeżycie.
Dzięki bardzo osobistemu kierownictwu Wanga i subtelnie głębokiemu wykonaniu Awkwafiny, The Farewell oferuje wzruszające i prawdziwie autentyczne przeżycie.
Przesłanka dla Pożegnanie - scenarzystka i reżyserka Lulu Wang, która odniosła sukces na Sundance Film Festival - jest jedną z tych, które mogą nadawać się do rodzinnej tragedii równie łatwo, jak komedia sytuacyjna w duchu Moje wielkie greckie wesele (ale z przejmującym akcentem). To zasługa tego filmu, że zręcznie unika bycia którąkolwiek z tych rzeczy. Zamiast tego Wang czerpie inspirację z choroby swojej prawdziwej babci (jej scenariusz to `` Na podstawie prawdziwego kłamstwa '' , jak mówi jej otwierająca ton karta tytułowa), a także własną historię jako kogoś, kto przeniósł się z Chin do USA w bardzo młodym wieku, aby opowiedzieć historię, która wymyka się podstawowym etykietom gatunku. Dzięki bardzo osobistemu kierownictwu Wanga i subtelnie głębokiemu występowi Awkwafiny, Pożegnanie oferuje wzruszające i prawdziwie autentyczne wrażenia.
Awkwafina występuje w Pożegnanie jako Billi, młoda chińsko-amerykańska kobieta i niedoszła pisarka, która otrzymuje cios, gdy zostaje odrzucona do stypendium - coś, co postanawia zachować dla siebie. Okazuje się jednak, że Billi nie jest jedyną osobą siedzącą cicho nad ważnymi wiadomościami; jak wkrótce dowiaduje się od swojej matki Jian (Diana Lin) i ojca Haiyana (Tzi Ma), jej babcia Nai Nai (Zhao Shuzhen) - której Billi jest bardzo bliska - ma śmiertelnego raka, ale jej rodzina postanowiła jej nie mówić. Zamiast tego zamierzają udawać, że kuzyn Billi, Hao Hao (Chen Han) i jego dziewczyna, która miała zaledwie trzy miesiące, Aiko (Aoi Mizuhara), biorą ślub, aby wszyscy mogli spotkać się w Chinach i po raz ostatni odwiedzić Nai Nai. zanim przejdzie. Ale czy Billi (która dołącza do nich wbrew woli rodziców) naprawdę może uniknąć ujawnienia tak ogromnego sekretu?
Awkwafina i Zhao Shuzhen w Pożegnaniu
Część tego, co czyni Pożegnanie taka satysfakcjonująca opowieść polega na tym, że zachowuje delikatną równowagę między komedią a dramatem przez cały czas trwania; w końcu nie jest to ani farsa, ani wyciskacz łez, jak mogłoby to być, ale coś bardziej eleganckiego i bardziej zrozumiałego. Porównania do Moje wielkie greckie wesele niekoniecznie są też nieuzasadnione, nawet jeśli Pożegnanie w rzeczywistości nie jest komedią romską ani nawet prostą komedią. Ale tam, gdzie hit Nii Vardalos wykorzystywał popularne tropy jako sposób na dotarcie do głębszych prawd o walce o pogodzenie się ze swoim dziedzictwem i tożsamością kulturową, kiedy od dawna musieliście istnieć między dwoma światami, scenariusz Wanga robi to, odrzucając konwencje na w każdym zakręcie i znajdowanie sposobów, aby zamiast tego po cichu je obalić. Robiąc to, prawie zawsze obejmuje szczerość zamiast łatwego śmiechu lub uderzenia w brzuch, a kończy się tym, że jest tym bardziej autentycznie zabawny i autentycznie poruszający.
Występ Awkwafina jest również istotny dla sukcesu filmu; zamiast przedstawiać postać jako smutnego klauna lub zbyt poważną wersję jej komediowej osobowości w innych projektach, gra Billi jako prawdziwą osobę z poczuciem humoru, ale także taką z głębszymi uczuciami, które tylko wypływają na powierzchnię często (np. kiedy uderza w fortepian). Wang dużo strzela Pożegnanie w szerokich ujęciach i wydłużonych ujęciach, które pozwalają obsadzie odetchnąć i naprawdę podkreślić różnicę między Billi a jej rodziną, jeśli chodzi o sposób, w jaki dusą swoje uczucia lub nalegają, aby dobrostan Nai Nai wyprzedzał ich własne . Film znajduje inne sposoby na pokazanie, że Billi zawsze czuje się jak outsiderka, bez względu na to, gdzie jest; na przykład w Stanach Zjednoczonych nieustannie rozmawia przez telefon z Nai Nai po mandaryńsku, podczas gdy w Chinach często przypomina jej o braku płynności w języku. To sprytne podejście, które delikatnie ilustruje jej doświadczenia jako chińsko-amerykańskiej imigrantki, nie uderzając publiczności po prostu w głowę.
Billi (Awkwafina) i jej rodzina w The Farewell
Ale tak silna jak Awkwafina podczas scen sama w sobie, dynamika Billi z rodziną jest równie ważna jak motywy filmu i żonglerka tonalna. Na przykład ona i Shuzhen mają tak bezproblemową chemię, że można by wybaczyć założenie, że są wnuczką i babcią w prawdziwym życiu. To samo dotyczy Lin i Ma jako jej rodziców i sposobu, w jaki często kłócą się z Billi o jej amerykańskie poczucie indywidualności i emocjonalne nastawienie. Rzeczywiście, nie ma postaci, która nie byłaby fascynująca do oglądania, gdy próbują poradzić sobie z wyjątkowo niezręczną sytuacją, w której się znajdują (spojrzenia na twarzach Hana i Mizuhary we wszystkim, co się dzieje, same opowiadają historię). I oczywiście Chiny same w sobie są kluczowym elementem filmu, dzięki temu, że Wang i jej DP Anna Franquesa Solano z miłością fotografują wszystko, od wnętrz domu Nai Nai po różne miejsca w Changchun, które odwiedza Billi. wyjazd.
Ogólnie, Pożegnanie to nie tylko świetny film, ale także doskonałe przeciwieństwo przeciętnego letniego przeboju kinowego. Opowiada bardzo osobistą i kulturowo specyficzną historię, ale także taką, która oferuje humor i złamane serce każdemu (to znaczy każdemu), kto kiedykolwiek czuł się nie na miejscu podczas spotkania z rodziną na naprawdę każdą okazję (nawet o wiele mniej dramatyczne niż w tym przypadku). Jeśli istnieje jakakolwiek sprawiedliwość, filmy Wanga zarówno dotrą do widzów, jak i zdobędą uznanie, że zasługują na to, że są jednym z najlepszych filmów, które do tej pory trafiły do kin w 2019 roku.
ZWIASTUN FILMU
Pożegnanie jest teraz odtwarzany w wybranych kinach i w nadchodzących tygodniach rozszerzy się na dodatkowe rynki. Trwa 98 minut i ma ocenę PG za materiał tematyczny, krótki język i trochę palenia.