Joker: cały film jest w głowie Arthura Flecka

Uwaga: przed nami SPOILERY dot Żartowniś .

Istnieje powód, by sądzić, że wszystkie działania Żartowniś rozgrywa się w granicach głowy Arthura Flecka. The Żartowniś Film wyjaśnia, że nie wszystkie wydarzenia, które widzimy, są prawdziwe, a większość akcji jest wyobrażona lub halucynowana. Jednak nigdy nie jest jasne, jakie wydarzenia mogą być prawdziwe, co daje możliwość, że nic, co widzieliśmy, tak naprawdę się nie wydarzyło, a cały film to sen szaleńca.

Dwuznaczność Żartowniś był punktem podziału zarówno dla krytyków, jak i publiczności. Większość kontrowersji zakończona Żartowniś wynikał z obaw, że przedstawia wszystkie osoby odbiegające psychicznie lub społecznie jako potencjalnych masowych morderców lub że film próbował wzbudzić współczucie dla takich osób obwiniając społeczeństwo za swoje braki. Zostało to również zasugerowane Żartowniś celowo promowali walkę klas, przedstawiając wszystkich działaczy społecznych jako brutalnych anarchistów, a wszystkich bogatych ludzi jako łajdaków z obsesją na punkcie własnej osoby. Ironia polega na tym, że jest tyle samo dowodów na to, że sprzeczne przesłanie filmu było zamierzone i że w tym szaleństwie nie ma głębszego przesłania ani metody.

Powiązane: Wyjaśnienie zakończenia Jokera

Jedyną rzeczą, z którą wszyscy widzowie mogą się zgodzić, jest to Żartowniś wykonuje fantastyczną robotę, odtwarzając zamieszanie swojego bohatera i umieszczając publiczność w swojej głowie. Robi to nie poprzez zwykłe kinowe sztuczki, które wzbudzają empatię dla głównego bohatera, ale poprzez wykorzystanie samego filmu jako symulacji stanu psychicznego Jokera. Pozostawiając niepewność, które wydarzenia w filmie są prawdziwe, publiczność pozostaje zdezorientowana, oszołomiona, przestraszona i wściekła jak sam Arthur Fleck.

Joker jest niewiarygodnym narratorem

Historia Żartowniś opiera się na idei Niewiarygodnego Narratora. Po raz pierwszy spopularyzowany w filmie przez filmy takie jak Obywatel Kane I Roszamon, niewiarygodny narrator kwestionuje całą ważność historii, nie przedstawiając prawdziwego punktu widzenia. Ta niewiarygodność może być zamierzona lub niezamierzona, w zależności od osobistych uprzedzeń narratora lub braku dokładnych informacji.

Chociaż koncepcja niewiarygodnego narratora istnieje w fikcji od setek lat, termin ten został po raz pierwszy ukuty w 1961 roku przez krytyka literackiego Wayne'a C. Bootha w jego książce Retoryka fikcji . William Riggan później skodyfikował wiele rodzajów niewiarygodnych narratorów w swojej książce z 1981 roku, Picaros, Madmen, Naifs i Clowns: Niewiarygodny narrator pierwszoosobowy . Być może nie przypadkowo, Żartowniś osadzona jest w roku 1981.

Powodem, dla którego książka Riggana jest godna uwagi, jest to, że wyodrębnione przez niego dwa typy Niewiarygodnych Narratorów są szczególnie istotne w odniesieniu do Żartowniś ; Szaleniec i Klaun. W historię Szaleńca nie można uwierzyć, ponieważ jego zmysły są zawodne. Nie można uwierzyć w historię Klauna, ponieważ nie traktuje on tej historii poważnie i celowo koloryzuje opowieść, aby bawić się oczekiwaniami publiczności. Oba te rodzaje niewiarygodnej narracji znajdują odzwierciedlenie w historii Arthura Flecka.

Związane z: Joker: Wyjaśnienie prawdziwej śmiejącej się choroby psychicznej Arthura Flecka

Aktywna wyobraźnia Artura

Jest to wyjaśnione na początku Żartowniś że Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) ma bujną wyobraźnię. Po raz pierwszy widać to w scenie, w której Arthur i jego matka oglądają razem telewizję i bawią się w talk show prowadzonym przez Murraya Franklina (Robert DeNiro), który jest komediowym idolem Arthura. Nagle Arthur jest na żywo podczas nagrywania programu Franklina i początkowo wydaje się, że film właśnie przeszedł do sceny, w której Arthur bierze udział w nagrywaniu programu Franklina.

Powoli okazuje się, że Arthur wyobraża sobie całą scenę, gdy Murray Franklin wyróżnia Arthura z tłumu i zaczyna z nim rozmawiać. Ta dwójka łączy ich oboje wychowanych przez samotne matki, a tłum oklaskuje Arthura, gdy mówi o tym, jak kocha swoją matkę i stara się o nią dbać, tak jak powinien to robić dobry syn. Ta deklaracja inspiruje Franklina do zaproszenia go na scenę, przytulenia i powiedzenia, że nie byłby bardziej dumny z Arthura, gdyby był jego własnym synem. Oprócz ukazania tęsknoty Arthura za aprobatą postaci ojca oraz jego pragnienia uwagi i szacunku, scena pokazuje również, że niezależnie od problemów psychicznych, Arthur ma również bogate życie fantazji.

Związek Artura z Sophie

Dopiero później w Żartowniś że staje się oczywiste, jak zaniepokojony stał się Arthur i jak jego fantastyczne życie zastąpiło jego postrzeganie rzeczywistości. Ujawnia to postać Sophie Dumond (Zazie Beetz), samotnej matki mieszkającej w tym samym budynku co Arthur i jego matka. Na początku filmu Sophie uśmiecha się z jednego z żartów Arthura, gdy oboje są razem w windzie. To prowadzi Arthura do podążania za Sophie ulicami Gotham następnego dnia; akt, który zauważa, ale dziwnie jej to nie przeszkadza.

Wkrótce Sophie przyjeżdża zobaczyć występ Arthura w klubie komediowym i wydaje się, że ta dwójka się spotyka. Jest także u boku Arthura w poczekalni po tym, jak matka Arthura trafia do szpitala. Prawda o rzeczach zostaje ujawniona dopiero później Żartowniś kiedy Arthur późno w nocy ogląda telewizję w mieszkaniu Sophie, a z sypialni wychodzi przerażona Sophie, aby powiedzieć mu, że jest w niewłaściwym mieszkaniu. Następnie widzimy każdą scenę w filmie, w której Sophie była po spotkaniu z Arthurem w windzie i staje się jasne, że Arthur po prostu wyobrażał sobie, że ma dziewczynę, która wspiera go w jego twórczych staraniach i potrzebie.

Powiązane: 11 największych spoilerów z filmu DC Joker

Upływ Czasu I Zegarów

Bardziej subtelna wskazówka, że Arthur jest całkowicie oderwany od rzeczywistości, ujawnia się w scenach otwierających i zamykających film, w których Arthur rozmawia z terapeutą. Pierwsza scena rozgrywa się w obskurnym biurze opieki społecznej, gdzie nawiązano do tego, jak Arthur był kiedyś w szpitalu psychiatrycznym, a krótki klip pokazuje go we wspomnianym szpitalu. Druga scena pokazuje Arthura ponownie w szpitalu po zamieszkach, które zostały zainspirowane zamordowaniem przez niego Murraya Franklina. Obie sceny pokazują zegar w tle i godzinę 11:12, co sugeruje, że wszystko, co dzieje się między tymi dwiema scenami, jest częścią jednej z fantazji Artura.

Wszystkie inne małe pęknięcia w rzeczywistości

Poza oczywistymi scenami pokazującymi, że punkt widzenia Arthura Flecka jest niewiarygodny, w filmie jest wiele niespójności, które również sugerują, że pewne wydarzenia nigdy się nie wydarzyły. Jednym z nich jest kulminacyjny pościg, w którym Arthur ucieka przed policyjnymi detektywami, którzy przychodzą go przesłuchać, gdy jest w drodze do występu w programie Murraya Franklina. Chwila Żartowniś był chwalony za surowy realizm, ta sekwencja rozgrywa się jak zwariowane Melodie Kreskówka ożywa, a Arthur zostaje potrącony przez samochód, rozbijając szybę przedniej szyby i jakimś cudem wciąż udaje mu się wyprzedzić prześladowców, jakby był postacią z kreskówki. Arthur próbuje również uniknąć policji, nakładając maskę klauna na swój makijaż klauna, jak Królik Bugs noszący wiele przebrań jeden na drugim, i dosłownie tańczy z dala od miejsca zbrodni, jak zrobiło to wielu rysunkowych oszustów po wyciągnięciu szybki na złoczyńcę.

Fakt, że Arthur został zaproszony do występu w programie Murraya Franklina, jest kolejną wskazówką, że ta seria wydarzeń jest wytworem szalonej wyobraźni Arthura. Chociaż pojawienie się Arthura wydaje się być swego rodzaju hołdem złożonym kontrowersyjnemu komikowi Andy'emu Kaufmanowi (który zasłynął ze swoich dziwnych występów na stojąco i wybryków na Późna noc z Davidem Lettermanem ) nadal wydaje się wysoce nieprawdopodobne, aby początkujący komik, taki jak Arthur, otrzymał miejsce w ogólnokrajowym talk show opartym na występie, który był bezlitośnie wyśmiewany i nie wywołał żadnego śmiechu. Fakt, że ta sekwencja ostatecznie kończy się na Arthurze, teraz w pełni Jokerem, bycie wiwatowanym przez rzesze wielbicieli, gdy miasto, którego nienawidzi, płonie, a ojciec, który go porzucił, Thomas Wayne, umiera, wydaje się tylko cementować ideę, że to wszystko, a nawet cała Żartowniś film, to tylko jedna rozbudowana halucynacja.

Dalej: Czego można się spodziewać po kontynuacji Jokera