Największy reżyser Hollywood i najbardziej ukochany aktor Ameryki połączyli siły, tworząc pięć filmów, ale jaka jest ich pozycja w rankingach – od wspaniałego po skrajny?
Toma Hanksa I Stevena Spielberga reprezentują jeden z najbardziej niepowtarzalnych kreatywnych zespołów marzeń w Hollywood, ale jak wypada ranking ich filmów od najgorszego do najlepszego? Martin Scorsese ma Roberta De Niro i Leonardo DiCaprio, John Ford miał Johna Wayne’a. Jednak począwszy od 1998 roku rozpoczęła się współpraca pomiędzy jednym z największych reżyserów Hollywood i jedną z jego największych gwiazd, która trwa do dziś.
Zarówno Hanks, jak i Spielberg rozpoczęli swoje kariery od filmów gatunkowych, które podobały się publiczności. Przełom w twórczości Hanksa nastąpił w latach 84 Pluśnięcie , Spielberga z latami 75 Szczęki. Podczas gdy Hanks udowadniał swoją niezawodną obecność w różnych komediach studyjnych, Spielberg przełamywał schemat hitów kinowych swoimi spektakularnymi sukcesami, takimi jak ET Pozaziemski I Poszukiwacze zaginionej Arki . Co ciekawe, obaj zyskali postrzeganą legitymację artystyczną mniej więcej w tym samym czasie, wraz ze zdobyciem przez reżysera Oscara w 1992 r. Lista Schindlera a w latach 1994 i 1995 gwiazdor filmowy zdobył tytuł dla najlepszego aktora Filadelfia I Forresta Gumpa. Niedługo potem obaj połączyli siły, tworząc jedno z arcydzieł gatunku wojennego, Szeregowiec Ryan.
Powiązane: Michael Caine koronował Toma Hanksa na swojego najlepszego impresjonistę
Od tej współpracy stanowią niemal nierozłączną siłę. Kiedy ogłaszany jest pojazd Spielberga i Hanksa, niemal gwarantuje się, że będzie to wysokiej jakości dzieło, czyli rzadkie dzieło, za którym mogą pochwalić się publiczność, krytycy i organizacje przyznające nagrody. Oto ranking ich dotychczasowej współpracy.
5. Terminal
Schmaltz-fest z 2004 roku jest nie tylko najbardziej zapadającą w pamięć współpracą Spielberga i Hanksa, ale także zalicza się do słabszych w ich indywidualnej filmografii (choć nadal jest całkiem niezły w porównaniu z wieloma innymi filmami). Impulsy w stylu Franka Capry Stevena Spielberga są zbyt mocno ułożone w tej „inspirowanej prawdziwą historią” opowieści o mężczyźnie z Europy Wschodniej, zmuszonym przez biurokrację do zamieszkania na nowojorskim lotnisku JFK przez prawie rok. Subtelność nie jest tutaj najważniejsza, począwszy od decyzji reżysera, aby ująć wszystko w możliwie najbardziej sentymentalny sposób, po szeroki, graniczący z absurdem akcent gwiazdy. Pomimo wrodzonej sympatii Hanksa (tutaj przerzuca swoją niewinność Forresta Gumpa na drugi plan), nie można oprzeć się wrażeniu, że został źle obsadzona. To powiedziawszy, widać mnóstwo umiejętności, niezależnie od tego, jak są robotnicze. Spielberg przekształca ekosystem lotniska JFK w uroczy plac zabaw, pełen życzliwych woźnych, pracowników punktów gastronomicznych, osób zajmujących się bagażem i anielskiej stewardessy granej przez Catherine Zeta-Jones, dzięki którym życie w terminalu staje się znośne. Choć fantazja często graniczy z przesadą, jest to mimo wszystko całkiem przyjemna rozrywka w reżyserii jednego z największych amerykańskich filmowców, z udziałem jednego z najbardziej dochodowych aktorów Hollywood.
4. Most szpiegów
Twórczość Spielberga XXI wieku była w dużej mierze wypełniona wyciszonymi opowieściami o amerykańskiej wyjątkowości, dalekimi od zawadiackiego idealizmu i chłopięcego zachwytu, jakie towarzyszyły jego wcześniejszym filmom. Hanks brał udział w kilku z tych wycieczek, od Jimmy'ego Stewarta po Franka Caprę Spielberga, ale chyba nigdy bardziej niż w tym dramacie o zimnej wojnie z 2015 roku. Tutaj wciela się w Jamesa B. Donovana, amerykańskiego prawnika ubezpieczeniowego, który chce zapewnić rosyjskiemu szpiegowi Rudolfowi Abelowi (Mark Rylance) sprawiedliwy dzień w sądzie. Łatwo byłoby napisać to jako staromodną przynętę na Oscara, ociekającą łatwym patriotyzmem na każdym kroku. Prawda jest jednak taka, że kryje się tu coś ciekawszego i mroczniejszego Most szpiegów mroczne zdjęcia, spektakularny motyw katastrofy lotniczej i wesoła, wzburzona ścieżka dźwiękowa Thomasa Newmana. Prawdą jest, że w wielu scenach z życia osobistego Donovana film może sprawiać wrażenie obscenicznego, gdy jego żona i szef okazują oporność wobec jego zaciekłych nacisków, że „ każdy zasługuje na obronę” I ' każda osoba się liczy. Niemniej jednak Hanks jest wspaniałym człowiekiem, będącym w filmie wzorem uczciwości i przyzwoitości, który wywołuje iskry, ilekroć dzieli ekran z Rylancem, który zdobył Oscara za delikatną, urzekającą i pełną emocji kreację.
3. Poczta
Trudno uwierzyć, że Tom Hanks i Meryl Streep nigdy wcześniej nie stanęli naprzeciw siebie na ekranie Poczta ani że ich burzliwa współpraca zakończyła sezon nagród zaledwie dwiema nominacjami do Oscara i zerową liczbą zwycięstw. Podobnie jak w przypadku większości twórczości Spielberga na koniec kariery, łatwo byłoby go odrzucić Poczta jako odrobinę suchego prestiżu. Jednak ten przelotny i krzemienny dramat o Poczta Waszyngtońska Decyzja o opublikowaniu „Pentagonu Papers” jest żywa w każdym kadrze, przepełniona pilnością, która łączy w sobie ciężar prestiżu Spielberga z młodzieńczą witalnością Poszukiwacze zaginionej Arki Lub ET Cała obsada jest gwiazdorska, z niesamowitymi zwrotami akcji, od Sarah Paulson po Boba Odenkirka, od Jessego Plemonsa po Matthew Rhysa, ale nie można niedocenić czystej siły gwiazd Hanksa i Streepa na ekranie. Streep dostała nominację do Oscara i jest cudowna w roli Katharine Graham, ale Hanks to czysta przyjemność w roli Post redaktor naczelny Ben Bradlee. Podczas jednego ze swoich najlepszych występów od lat nie boi się zakasać rękawów i zagrać nieco bardziej szorstko, wykonując z najwyższym zapałem tego oddychającego nikotyną newshounda.
Powiązane: Każdy niezrealizowany film science fiction Stevena Spielberga (i dlaczego do niego nie doszło)
2. Złap mnie, jeśli potrafisz
Dzięki swojemu statusowi najwyższej klasy gwiazdy filmowej łatwo zapomnieć, że Tom Hanks jest w istocie jednym z najwybitniejszych amerykańskich aktorów charakterystycznych. Jako agent FBI Carl Hanratty, autorytet bezustannie ścigający oszusta Leonarda DiCaprio, Hanks traci status czołowego człowieka, co przynosi znakomite rezultaty. Zawzięta determinacja i oszołomiona irytacja z powodu konsekwentnie nieudanej pogoni za kotkiem i myszką po cichu ustępują ojcowskiemu patosowi i niechętnemu szacunkowi. Leo i Christopher Walken zdobyli za to znaczną część uznania, ale Hanks nie jest garbaty. Film jako całość jest jednym z bardziej zaskakująco wyrafinowanych dzieł Spielberga. Często przedstawiany jako żart, kryje w sobie nutę melancholii, która może zaskoczyć widzów po ponownym obejrzeniu; jest to zasadniczo historia przestraszonego małego chłopca, który wyrusza w poszukiwaniu przygód, aby uchronić się przed zimnymi, twardymi faktami życia. W ten sposób jest to bardziej skuteczne podejście Piotruś Pan niż ten Spielberga Hak , w którym Leo przedstawia świeże spojrzenie na Chłopiec, który nie dorośnie.
1. Ratowanie szeregowca Ryana
Ten epos wojenny z 1998 roku przyniósł Spielbergowi drugiego Oscara dla najlepszego reżysera, mimo że słynną utratę najlepszego filmu w wyniku zdenerwowania Zakochany Szekspir. Ówczesna „kampania szeptów” polegała na tym, że film mógł pochwalić się spektakularnym początkowym półgodzinnym półgodzinnym czasem, w którym większość czasu zajmowały Szeregowiec Ryan niesamowicie wciągająca rekonstrukcja D-Day , ale reszta filmu nie była niczym specjalnym. Prawdę mówiąc, jest to niesprawiedliwa ocena, a większość sukcesu filmu jest nierozerwalnie związana z rolą Hanksa w roli kapitana Millera. To jego wycinki z sekwencji na plaży Omaha ugruntowują spektakl w człowieczeństwie. Szok i przerażenie wywołane nagłą brutalnością tej sceny są wyraźnie wyryte na twarzy Hanksa, ugruntowując Spielbergowski sentyment do reszty fabuły filmu. Kiedy Spielberg staje się zbyt miękki, Hanks pozostaje twardy i zdeterminowany, kapitan, za którym podąża każdy żołnierz, ale także zdeterminowany, aby nie powtórzyć rozlewu krwi z początku filmu. To wstrząsający występ od początku do końca i świadectwo nieustannej współpracy tych dwóch czołowych artystów. Filmografia Spielberga to ciągła zabawa na linie, balansowanie spektaklu i schmaltz z człowieczeństwem i prawdą, podczas gdy Hanks reprezentuje najbardziej niezawodnego Everymana w Hollywood. Z Szeregowiec Ryan, Toma Hanksa I Stevena Spielberga osiągnęli szczyt swoich zbiorowych mocy.
Dalej: Każdy film Stevena Spielberga w rankingu od najgorszego do najlepszego