Sofia Coppola może być najbardziej znana z „Między słowami”, ale jakie są inne jej najlepsze filmy – według IMDb.
Po jej polaryzującej roli w Ojciec chrzestny Część III Już w dzieciństwie Sofia Coppola wyrobiła sobie markę jako reżyserka, podobnie jak jej ojciec. Choć filmy Francisa Forda Coppoli to trzygodzinne eposy kryminalne, filmy Sofii Coppoli są bardziej medytacyjne, przesiąknięte romantyzmem i egzystencjalnym strachem.
POWIĄZANE: 5 filmów, które zapoczątkowały karierę Scarlett Johansson (i 5, które chybiły celu)
Jest także jedną z najbardziej stylowych reżyserek pierwszej dekady XXI wieku, a jej filmy są tak oszałamiające wizualnie, że większość z nich rozgrywa się w skąpanych w słońcu miastach metropolitalnych. Niektóre jej filmy są polaryzujące, ale cała jej filmografia lśni stylem i pełna najlepszych w karierze kreacji niesamowitych aktorów.
Święta Bożego Narodzenia w stylu Murraya (2015) - 5,5
Święta Bożego Narodzenia w stylu Murraya to dziwna całość, bo jest oznaczona jako film, ale trwa 56 minut i występują w niej znani aktorzy wcielający się w siebie, ale także inni, równie znani aktorzy grający postacie. To w dużym stopniu urozmaicenie filmu, niezależnie od tego, czy Miley Cyrus występuje w duecie z Murrayem, czy epizody pojawiające się znikąd.
Ale jest to coś na tyle zabawnego, że można go słuchać w okresie świątecznym dzięki ogromnej liczbie gości specjalnych i piosenkom, które są na tyle dobre, że można je nucić. I mimo że nie jest on oparty na fabule, ze wszystkich wspaniałych postaci, które Bill Murray grał przez ostatnie 40 lat, nawet grając samego siebie, jego oglądanie jest przyjemnością.
Błyszczący pierścień (2013) - 5.6
O prawdziwym nastoletnim gangu, który okradał znanych aktorów i supermodelki, Błyskotka krytykowano za moralną dwuznaczność i płytkie podejście do materiału źródłowego.
POWIĄZANE: Każdy film, który Emma Watson nakręciła od czasów Harry'ego Pottera (i ich ścieżka dźwiękowa do Rotten Tomatoes)
Jednak przez niektórych film jest uważany za niedoceniany, a fani nazywają go ostrą komedią komentującą obecną obsesję społeczeństwa na punkcie sławnych ludzi. A poza tym jest to jeden z najpiękniej wyglądających filmów ostatnich dziesięciu lat, as Błyskotka jest wypełniony chłodnymi, zalanymi słońcem zdjęciami Los Angeles.
Gdzieś (2010) - 6,3
W czymś, co pozornie stało się MO Sofii Coppoli, Gdzieś to kolejny film opowiadający o życiu znudzonego, ale zamożnego mężczyzny w średnim wieku. Choć niektórym widzom wydaje się, że film narzeka na przywileje, ponieważ Johnny Marco (Stephen Dorff) mieszka w Chateau Mormont, wydaje się, że jest to coś w rodzaju dodatku do innego filmu Coppoli, Utracony sens po tłumaczeniu . Oba filmy poruszają temat egzystencjalnego lęku, ale jako Gdzieś skupia się bardziej na relacji Johnny'ego z córką niż na jego romantycznych związkach, co nadaje tej formule ciekawego charakteru. I charakteryzuje się niesamowitą wydajnością Dorff.
Oszukani (2017) - 6.3
Ponowne połączenie się z nią Maria Antonina gwiazda, Kirsten Dunst, Oszukany jest adaptacją powieści o tym samym tytule. Film opowiada o rannej dezerterce z armii Unii, która znajduje schronienie w szkole dla dziewcząt i chwalono go za aktualizację materiału dla współczesnej publiczności.
Ale był on również przedmiotem krytyki ze strony widzów za wybielanie, ponieważ z adaptacji usunięto ważną czarną postać, a główną bohaterkę, która w powieści jest dwurasowa, wcieliła się biała kobieta. Jednak choć film nie cieszy się wysoką oceną wśród użytkowników IMDb i nawet fani reżysera prawdopodobnie go nie widzieli, Coppola zdobył za ten film nagrodę dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Na skałach (2020) - 6,5
Na skałach miało być wielkim spotkaniem, ponieważ właściwie połączyło Billa Murraya ze swoim Utracony sens po tłumaczeniu reżyser, z wyłączeniem bożonarodzeniowych specjałów Netflix. Rezultat był dość zaskakujący dla fanów reżyserki, ponieważ jej charakterystyczny medytacyjny styl został odsunięty na bok na rzecz bardziej zabawnego romansu przypominającego komedię romantyczną.
POWIĄZANE: 9 najzabawniejszych momentów z filmów Billa Murraya
Jak na ironię, dzięki nowemu podejściu film stał się jednym z najlepiej ocenianych filmów w jej karierze. Ponieważ jest to raczej film z popcornem i znacznie łatwiejszy do strawienia niż niektóre inne jej filmy, jest to także jeden z jej najbardziej lubianych filmów także przez ogół widzów.
Maria Antonina (2006) - 6,5
Maria Antonina to hiperstylizowany film historyczny, przedstawiający wydarzenia historyczne w stylu niemal popowym. To także najbardziej postmodernistyczny film Coppoli, ponieważ zawiera współczesną ścieżkę dźwiękową, a tenisówki Converse można znaleźć nawet w szafie Marii Antoniny, mimo że akcja rozgrywa się tuż przed rewolucją francuską. Film pozwala na dużą swobodę i może nie jest to najdokładniejszy pod względem historycznym dramat historyczny, jaki kiedykolwiek powstał, ale nie sposób nie dać się wciągnąć w wystawną oprawę wizualną filmu.
Dziewicze samobójstwa (1999) - 7.2
Jako reżyserski debiut Sofii Coppoli pt. Dziewicze samobójstwa na wiele różnych sposobów ugruntował styl reżysera. Od wykorzystania współczesnej muzyki elektronicznej, przez styl wizualny, aż po początki współpracy reżyserki i Kirsten Dunst – ten film jest najbardziej wyrazistym pociągnięciem pędzla w filmografii Coppoli i wielu uważa, że to jej najlepszy film. A ponieważ film opowiada o grupie dorastających sióstr, zapoczątkował trend Coppoli opisujący szczegółowo nastoletnie emocje, samotność i ogólnie niedocenianie bycia kobietą.
Zagubieni w tłumaczeniu (2003) - 7.7
Utracony sens po tłumaczeniu to klejnot w koronie filmografii Coppoli i wielu będzie twierdzić, że jego ocena jest wciąż kryminalnie niska. Dzięki filmowi Coppola udoskonaliła swój wyjątkowy i niezwykły sposób przedstawiania romansu, a także sposób przedstawiania wyobcowania. A przede wszystkim dwuznaczność zakończenia wywołuje spory od czasu premiery, ponieważ to, co Bob szepnął Charlotte do ucha w ostatniej scenie, jest przedmiotem dyskusji od lat.
DALEJ: 10 filmów, które warto obejrzeć, jeśli lubisz „Zagubieni w tłumaczeniu” Sofii Coppoli