Do tej pory m.in Matylda Musical , na podstawie których zaadaptowano siedemnaście filmów fabularnych Roalda Dahla z różnym powodzeniem — oto wszystkie filmy Roalda Dahla, uszeregowane od najgorszego do najlepszego. Uwzględniając kilka powtórnych adaptacji, niektóre poezje i opowiadania ukochanego autora oraz oczywiście jego mroczne, ale urocze historie dla dzieci, istnieje prawdziwe spektrum tych adaptacji. Urodzony w Walii w rodzinie Norwegów, książki Dahla są popularne na całym świecie, a on sam jest znany ze swoich mrocznych komiksów dla dzieci, które zawsze zachwycają. Tradycyjnie w towarzystwie wspaniałych ilustracji Quentina Blake'a, prace Dahla bardzo dobrze nadają się do filmu.
W rzeczywistości pracował nawet nad wieloma scenariuszami – m.in Chitty Chitty Bang Bang i Jamesa Bonda film Żyjesz tylko dwa razy. Poza kilkoma godnymi uwagi wyjątkami nie lubił adaptacji własnej pracy. Biorąc pod uwagę obszerną bibliografię Dahla, to cud, że przez lata nie ukazało się więcej filmów Roalda Dahla, chociaż Netflix ma w najbliższej przyszłości wyprodukować szereg animowanych projektów Dahla, w tym podejście Taiki Waititi do Charlie i fabryka czekolady i jego mniej znana kontynuacja, Charlie i wielka szklana winda . W obecnym stanie, oto każda adaptacja filmowa Roalda Dahla uszeregowana od najgorszej do najlepszej.
17 Tom i Jerry: Willy Wonka i fabryka czekolady (2017)
Najbardziej obraźliwy ze wszystkich filmów Roalda Dahla na milę kraju, Tom i Jerry: Willy Wonka i fabryka czekolady udaje się zmasakrować obie właściwości – jego dedykacja dla zmarłego Gene'a Wildera (który grał Wonka w klasyku z 1971 roku) czuje się jak policzek dla pamięci wielkiego aktora. Jest to w zasadzie animowany remake oryginalnego filmu, ale z Tomem i Jerrym dodanymi pozornie bez żadnego powodu. Zasadniczo jest to pełnometrażowy mem i wydaje się, że animatorzy rzucili coś, gdy zabrakło im pomysłów, tylko po to, by żałować swoich wyborów podczas faktycznej produkcji filmu.
16 Esio Trot Roalda Dahla (2015)
Esio Trot to jedno z mniej znanych dzieł Dahla i jeden z najmniej znanych filmów Roalda Dahla, opowiadający o samotnym starcu (Dustin Hoffman) zakochującym się w swojej sąsiadce hodującej żółwie (Judi Dench w jednej z jej najgorszych ról) i wykluciu planuje zdobyć jej sympatię. Chociaż może to być niezwykła fabuła jak na opowieść dla dzieci, Dahl sprawił, że zadziałała, z podwyższonym, komicznym tonem i żwawym tempem. Film telewizyjny, zaadaptowany przez Richarda Curtisa, to komedia romantyczna według liczb, która wypełnia fabułę frazesem, niepotrzebnym konfliktem i oferuje mały dziecięcy urok, jednocześnie protekcjonalnie starszym widzom.
piętnaście Punkt przełomu (1989)
Adaptacja opowiadania Uwaga zły pies , film telewizyjny z 1989 roku Moment przełomowy wziął intrygującą fabułę i przesadził z teatralnością, kiepskim pisaniem i tanimi efektami i jest jednym z najgorszych filmów Roalda Dahla. Powodem, dla którego opowiadanie Dahla odniosło sukces, była ciemność zawarta w jego subtelności, coś Moment przełomowy najwyraźniej nie wiedział, jak odtworzyć. Pomiędzy nadmiernym działaniem a kwestiami tempa, Moment przełomowy był wszechobecny bałagan. Co gorsza, film miał być remakiem filmu z 1964 roku 36 godziny , który zgodnie z prawdą nie wypadł lepiej.
14 36 godzin (1964)
36 godzin jest adaptacją opowiadania Dahla z czasów II wojny światowej Uwaga zły pies , o pilocie RAF, który budzi się w brytyjskim szpitalu, ale zaczyna podejrzewać, że jego opiekunowie mają ukryte motywy. To świetna przesłanka, jedna z najlepszych Dahla, ale film tak naprawdę nigdzie z nią nie idzie, budując napięcie i napięcie w pierwszej połowie, zanim rzuci każdy frazes na widownię w drugiej. Żaden z filmów Roalda Dahla opartych na Uwaga zły pies są wystarczająco dobre, by je polecać, ani wystarczająco złe, by się z nich śmiać, czyli w zasadzie wszystko, co można powiedzieć o obu.
13 Czarownice (2020)
Bezzębna adaptacja klasycznej powieści Dahla Roberta Zemeckisa Czarownice nie jest jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla i przenosi historię na południe Ameryki, gdzie Jahzir Kadeem Bruno gra sierotę zamienioną w mysz przez Wielką Czarownicę (Anne Hathaway) i jej sługusów. Łącząc siły ze swoją babcią (Octavia Spencer), chłopiec-mysz ściga się, by obalić plany czarownic, by uwolnić świat od dzieci.
Niestety, film bardziej koncentruje się na spektaklu CGI niż na opowiadaniu historii i kończy się bardzo płasko. Choć zachowuje większość fabuły Dahla, filmowi brakuje jego serca i wydaje się tanio zrobiony. Podczas gdy Robert Zemeckis ma kilka świetnych filmów, Czarownice nie był takim przykładem. Pomimo tego, że Anne Hathaway zagrała czarującą kreację, widzowie dostrzegli w jej efektach, czym naprawdę był film: zgarnianiem gotówki, chęcią dojechania na płaszczu Nicolasa Roega i kultowym statusem jego adaptacji z 1990 roku.
12 Cztery pokoje (1995)
Cztery pokoje — film antologiczny, z fragmentami wyreżyserowanymi przez Roberta Rodrigueza, Quentina Tarantino, Allison Anders i Alexandre’a Rockwella — jest prawdopodobnie najdziwniejszym ze wszystkich filmów Roalda Dahla; zainspirowany jego opowiadaniami dla dorosłych, z Timem Rothem w roli boya hotelowego, który nie może złapać przerwy. Każdy reżyser napisał własny fragment scenariusza, a Roth spotkał w hotelu różnych dziwnych gości z piekła rodem.
Jak to często bywa w przypadku filmów antologicznych, niektóre segmenty są bardziej skuteczne niż inne, co prowadzi do chaotycznej funkcji, która może zainteresować fanów Tarantino, ale prawdopodobnie zrazi publiczność. Przynajmniej jest odważny, z dużym, komediowym występem Rotha, wątpliwym kamea Quentina Tarantino oraz zabawną, animowaną sekwencję tytułową, która przypomina pracę Saula Bassa i Chucka Jonesa.
jedenaście Charlie i fabryka czekolady (2005)
Najdziwniejsza z prostych adaptacji filmów Roalda Dahla, autorstwa Tima Burtona Charlie i fabryka czekolady to nierozsądny bałagan, z występem Johnny'ego Deppa jako Wonki wyraźnie (i niestety) opartym na Michaelu Jacksonie. Intelektualnie to połączenie ma sens, ponieważ Wonka jest w jakiś sposób zahamowana psychicznie w wyniku traumy z dzieciństwa. Jednak w praktyce jest nielubiany, przerażający i, w dużej mierze, nie do zniesienia.
Pozostała część filmu też jest słaba. Podobnie jak książka Dahla, jest złowroga, ale nie we właściwy sposób i (w dziwacznej sekwencji) bada dzieciństwo Wonki pod żelazną ręką jego ojca dentysty (Christopher Lee). Całość jest jak parodia filmu Tima Burtona, przesiąkniętego gotycyzmem, czy to pasuje do materiału, czy nie, iz tego powodu jest prawie warte obejrzenia. Podczas gdy Depp wielokrotnie skakał przez rekina, Willy Wonka może być jego największym grzechem aktorskim.
10 BFG (2016)
BFG , oparty na powieści Roalda Dahla o młodej dziewczynie przenoszonej do krainy gigantów, jest jedną z największych kasowych porażek reżysera Stevena Spielberga. Ostatecznie było to surowe oskarżenie tego, co według większości relacji jest całkowicie w porządku filmem, ale z pewnością nie liderem pakietu filmów Roalda Dahla. Ułożony z CGI i fantazją (w tej kolejności), film nieco oczyszcza wizję Dahla, chociaż Mark Rylance występuje w roli tytułowej.
Spielberg z pewnością próbuje nasycić postępowanie poczuciem cudu, ale rzeczy wydają się dość wymuszone – jak ktoś, kto się nudzi, opowiadając w kółko tę samą bajkę na dobranoc. Nie jest zły, ale zdecydowanie nie jest też świetny, co w rzeczywistości czyni go znacznie mniej interesującym niż niektóre z niższych wpisów na tej liście.
9 Odrażające rymy (2016)
Odrażające rymy , luźno oparty na zbiorze poezji Dahla o tym samym tytule, to animowany film telewizyjny, który riffuje na klasycznych baśniach z mroczną komiczną nutą. Ze wszystkich filmów Roalda Dahla jest to jeden z najbardziej przyjaznych dzieciom. Skierowana przede wszystkim do małych dzieci, wydaje się zrozumiała, że jest urocza, ale udaje jej się dobrze połączyć historie, czego książka tak naprawdę nie próbuje. Opowiadanie na nowo klasycznych baśni z wywrotowym akcentem stało się podgatunkiem samym w sobie i jednocześnie Odrażające rymy jest wystarczająco zabawny, wiersze Dahla są krótsze i zabawniejsze, niż film jest ostatecznie w stanie zebrać.
8 Danny, mistrz świata (1989)
Jedna z nielicznych adaptacji, które Dahl aktywnie popierał, Danny, mistrz świata to niedoceniany klejnot w świecie filmów Roalda Dahla. Film telewizyjny opowiada historię Danny'ego i jego ojca Williama (zwykle nikczemnego Jeremy'ego Ironsa), którzy spiskują, by obalić plany milionera, by kupić ich ziemię, polując na jego bażanty. Podobnie jak książka Dahla, jest subtelna i urocza, a jej sercem jest wspaniała relacja ojciec-syn – grana przez prawdziwy duet ojciec-syn Jeremy i Samuel Irons. Robbie Coltrane jest groźny jako despotyczny milioner, a sceneria Oxfordshire błyszczy w każdej klatce, choć tempo jest czasami nieco powolne.
7 Musical Matylda (2022)
Podczas gdy sceniczna adaptacja książki, która została następnie zaadaptowana do filmu, wydaje się katastrofalna w skutkach, Matylda Musical wywiązuje się zarówno z samej produkcji na Broadwayu, jak i książki Roalda Dahla. Chociaż nie jest tak dobry jak klasyk Mary Wilson z lat 90., musical robi wszystko, co w jego mocy, aby uchwycić sedno historii i ma świetną ścieżkę dźwiękową. Szczególną atrakcją jest oczywiście niezrównana Emma Thompson jako zła panna Trunchbull. Jednak spośród wszystkich filmów Roalda Dahla z pewnością nie jest najlepszy.
Wielu, którzy nie są jeszcze fanami musicalu, prawdopodobnie tęskni za oryginałem z 1996 roku. Chociaż sama muzyka jest kultowa, wersja filmowa cierpi na problem z chemią na ekranie, której melodie nie mogą zagłuszyć. Rola Wormwoodów została poważnie ograniczona i chociaż Stephen Graham i Andrea Riseborough robią, co w ich mocy, po prostu nie mogą sprostać bombastycznemu pokazowi Danny'ego DeVito i Rhei Pearlman w oryginale.
Powiązany: Wszystkie 13 piosenek z musicalu Matilda uszeregowane od najgorszego do najlepszego
6 James i gigantyczna brzoskwinia (1996)
Kiedy sierota James upuszcza worek krokodylich języków w swoim ogródku, powodują one, że drzewo wydaje gigantyczne owoce. Wchodząc do środka, James odkrywa grupę gadających owadów, które odcumowują brzoskwinię, zabierając je na wielką przygodę. Tak wygląda fabuła James i ogromna brzoskwinia , jeden z najbardziej intrygujących filmów Roalda Dahla. Został zaadaptowany przy użyciu kombinacji tej samej animacji poklatkowej, co Koszmar przed świętami oraz materiał filmowy na żywo reżysera Henry'ego Selicka.
Bomba kasowa w momencie premiery, od tego czasu stała się kultowym hitem, choć film jest dość chaotyczny. Jest stylowy, pewny, a fragmenty poklatkowe mają pewien urok, ale narracja jest dość zawiła. Jednak, żeby być uczciwym, powieść Dahla też jest temu winna. Niektórym całość wydaje się surrealistycznym, chaotycznym eksperymentem, ale udało się zdobyć nominację do wielu nagród, w tym Oscara za najlepszą muzykę za muzykę Randy'ego Newmana.
5 BFG (1989)
BFG to urocza animacja wyprodukowana dla telewizji przez brytyjską Cosgrove Hall – z Tylko głupcy i konie gwiazda David Jason podkłada głos tytułowemu gigantowi. Stylistycznie przypomina twórczość Ralpha Bakshiego czy Disneya Czarny kocioł ; ponury i klimatyczny, z teksturowanymi tłami i prostymi animacjami postaci, które doskonale oddają ton onirycznej powieści Dahla. Według doniesień autor też tak uważał — zgotował filmowi owację na stojąco na pokazie w Londynie. Tak jak Danny, mistrz świata , BFG jest subtelny i typowo brytyjski, a występ Jasona należy do najlepszych, jakie mogą zaoferować filmy Roalda Dahla.
4 Czarownice (1990)
Adaptacja Nicolasa Roega pt Czarownice jest prawdopodobnie najciemniejszym w kanonie Dahla i być może ze wszystkich filmów Roalda Dahla — oferuje naprawdę przerażające momenty i groteskowe obrazy, zachowując jednocześnie mroczne poczucie humoru autora. Najważniejszym punktem filmu jest Wielka Czarownica Angeliki Huston, a jej przemiana z uwodzicielskiej femme fatale w ohydną kreaturę została znakomicie zrealizowana przez The Jim Henson Company z wyszukanymi, praktycznymi efektami.
Jedyną prawdziwą wadą tego filmu jest jego przesłodzone zakończenie; bardzo różni się od powieści Dahla i kłóci się z mrocznym tonem – chociaż zmiana została prawdopodobnie wymuszona, aby stłumić część tej ciemności, pozwalając wcześniejszym scenom uderzyć mocniej, dostarczając szczęśliwsze, bardziej tradycyjne zakończenie, które rodzice mogliby łatwiej uzyskać. Od tego czasu film stał się kultowym klasykiem i po premierze zyskał uznanie krytyków, będąc nominowanym do wielu nagród. Tak czy inaczej, przyprawiało to dzieci o koszmary.
3 Matylda (1996)
Matylda jest zasadniczo dziełem Stephena Kinga Carrie dla dzieci — jej młody bohater rozwija moce telekinetyczne i wykorzystuje je do zemsty na łobuzie. W jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla, w filmowej adaptacji Danny'ego DeVito Mara Wilson gra Matyldę, z DeVito i Rheą Pearlman w roli jej zaniedbujących rodziców oraz znakomitą Pam Ferris w roli bandyckiej dyrektorki, panny Trunchbull.
Embeth Davidtz wcieliła się w rolę słodkiej i opiekuńczej panny Honey, nadając filmowi emocjonalny rezonans w zestawieniu z dziwacznymi postaciami. Głos DeVito jest wyczuwalny przez cały czas, oferując amerykańskie podejście do materiału źródłowego, zachowując jednocześnie wyostrzone postacie Dahla i pokręcone poczucie humoru. Podobnie jak Dahl, DeVito rozumie dzieci i odmawia rozmowy z publicznością, cementując Matylda jako familijny klasyk i dowód na to, że aktor powinien częściej reżyserować.
2 Fantastyczny Pan Lis (2009)
Podczas gdy charakterystyczne stylizacje Tima Burtona nie przysłużyły się Dahlowi, styl Wesa Andersona Fantastyczny Pan Lis to koń innego koloru (a raczej lis), z książką z obrazkami Andersona, estetyką animacji poklatkowej, która doskonale harmonizuje z opowieścią o napadzie na farmę Dahla. W jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla pan Fox (George Clooney) planuje ukraść żywność trzem znanym rolnikom, ale kiedy plan się nie udaje, on i jego rodzina zostają zepchnięci do podziemia. Uroczy, zabawny i pełen miłości hołd dla Dahla (animatorzy posunęli się nawet do powielenia rzeczy autora w filmowych zestawach modeli), Fantastyczny Pan Lis zapala się na wszystkich cylindrach, aby stworzyć idealne rodzinne wrażenia podczas oglądania.
1 Willy Wonka i fabryka czekolady (1971)
Widzom trudno byłoby znaleźć bardziej kultowy film Willy Wonka i fabryka czekolady - ze scenariuszem napisanym przez samego Dahla, choć po wielu przeróbkach wyrzekł się filmu i nie podobał mu się obsadzenie Gene'a Wildera w roli tytułowej. Muzyczna adaptacja nigdy nie przestaje wzbudzać zachwytu publiczności i chociaż filmowcy z pewnością pozwalają sobie na pewną swobodę w książce Dahla, wszystko to służy ich radosnej przejażdżce w technikolorze.
Z Pythonowskim poczuciem humoru, Willy Wonka i fabryka czekolady jest najlepszy ze wszystkich filmów Roalda Dahla, ponieważ prawie każda postać zapada w pamięć – od naukowca kłócącego się z komputerem, aż po ulotnego Wonka Wildera. Mimo że Dahl nie preferował swojej obsady, Gene Wilder uczynił rolę Willy'ego Wonki kultową i całkowicie własną. Roalda Dahla mogło się to nie podobać, ale widzowie są zdecydowanie na pokładzie Willy Wonka i fabryka czekolady : ukochany klasyk.